Ο κ. Σαμαράς περιέγραψε ως βασικό παράδοξο της χώρας το γεγονός ότι διαθέτει σημαντικούς πόρους, περιουσιακά στοιχεία και ανθρώπινο κεφάλαιο που αδρανούν, υπογραμμίζοντας πως το ζητούμενο είναι η μεγέθυνση του ΑΕΠ και η μείωση του δημοσίου χρέους μέσα από την ενεργοποίηση αυτού του πλούτου. Παρουσιάζοντας ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο επτά παρεμβάσεων, άσκησε παράλληλα κριτική στις στρεβλώσεις της αγοράς, στα ολιγοπώλια και στη διαχείριση του ενεργειακού και του αγροτικού τομέα.

1. Το ανθρώπινο δυναμικό και το «κούρεμα» στα χρέη προς ΑΑΔΕ και ΕΦΚΑ

Ως πρώτο και κυριότερο αδρανές απόθεμα, ο πρώην πρωθυπουργός ξεχώρισε το ανθρώπινο δυναμικό. Επικαλούμενος στοιχεία για το τέλος του 2025, επισήμανε ότι περίπου 1,66 εκατομμύρια ΑΦΜ τελούν υπό μέτρα αναγκαστικής είσπραξης, ενώ οι ληξιπρόθεσμες οφειλές υπερβαίνουν τα 114 δισ. ευρώ προς την ΑΑΔΕ και τα 52 δισ. ευρώ προς τον ΕΦΚΑ.

Για να απεγκλωβιστούν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες και μικρές επιχειρήσεις, πρότεινε ριζική αναδιάρθρωση με διαγραφή υπερβολικών προσαυξήσεων και ουσιαστικό «κούρεμα». Όπως εκτίμησε, με βιώσιμες ρυθμίσεις θα μπορούσαν να εισπραχθούν περίπου 35 δισ. ευρώ σε βάθος δεκαετίας (3,5 δισ. ευρώ ετησίως) από τα χρέη προς την εφορία, διευκρινίζοντας ότι μια τέτοια κίνηση δεν δημιουργεί ηθικό κίνδυνο (moral hazard), αλλά αποκαθιστά την παραγωγική δυνατότητα των πολιτών ώστε να συμβάλουν ξανά στην ανάπτυξη.

2. Κόκκινα δάνεια και αποδέσμευση της ιδιωτικής περιουσίας

Στον δεύτερο άξονα τοποθέτησε τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια που κρατούν δεσμευμένα ακίνητα και επιχειρήσεις. Ο κ. Σαμαράς τάχθηκε υπέρ μιας συνολικής ρύθμισης με βαθύ κούρεμα των μη βιώσιμων υποχρεώσεων, διαγραφή συσσωρευμένων επιβαρύνσεων και μακροχρόνια αποπληρωμή με λογικά επιτόκια. Υπενθύμισε, μάλιστα, ότι οι ίδιοι φορολογούμενοι που σήμερα αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους ήταν εκείνοι που επωμίστηκαν το κόστος της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, οι οποίες πλέον δεν τους χρηματοδοτούν.

3. Ταμείο παραγωγικής χρηματοδότησης από τον αναβαλλόμενο φόρο των τραπεζών

Αναφερόμενος στον τραπεζικό κλάδο —χωρίς, όπως διευκρίνισε, να αμφισβητεί τη σταθερότητά του— στάθηκε στο υψηλό απόθεμα αναβαλλόμενων φορολογικών απαιτήσεων και στη χαμηλή πιστωτική επέκταση προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις συγκριτικά με τον μέσο όρο της Ευρωζώνης.

Πρότεινε, πριν από τη διανομή μερισμάτων, να παρακρατείται το ποσό που αντιστοιχεί στον αναβαλλόμενο φόρο και να διοχετεύεται μέσω ειδικού θεσμικού μηχανισμού σε ένα ταμείο παραγωγικής χρηματοδότησης. Στόχος του ταμείου αυτού θα είναι η στήριξη εξωστρεφών μικρομεσαίων επιχειρήσεων, αγροτικών εκμεταλλεύσεων και επενδύσεων εκσυγχρονισμού που παράγουν προστιθέμενη αξία και θέσεις εργασίας.

4. Στεγαστική κρίση: Προτεραιότητα στα κλειστά ακίνητα αντί για νέο τσιμέντο

Για το στεγαστικό πρόβλημα, ο Αντώνης Σαμαράς υποστήριξε ότι η λύση δεν βρίσκεται στην αύξηση των συντελεστών δόμησης και την περαιτέρω οικοδόμηση, αλλά στην επαναφορά στην αγορά των εκατοντάδων χιλιάδων κλειστών κατοικιών. Ζήτησε στοχευμένα φορολογικά κίνητρα και απλούστευση των διαδικασιών για τους ιδιοκτήτες, τονίζοντας ότι η αύξηση της προσφοράς υφιστάμενων κατοικιών θα συγκρατήσει τα ενοίκια, θα διευκολύνει τα νέα ζευγάρια να δημιουργήσουν οικογένεια και θα ανακόψει τον δημογραφικό μαρασμό.

5. «Η περιφέρεια πεθαίνει» – Νέο μοντέλο για τον πρωτογενή τομέα

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην εγκατάλειψη της υπαίθρου, συγκρίνοντας τη σημερινή εικόνα των χωριών με εκείνη του 1977, όταν εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής. «Η περιφέρεια πεθαίνει», ανέφερε χαρακτηριστικά, σημειώνοντας ότι τα απλά επιδόματα δεν αρκούν για να κρατήσουν τον πληθυσμό στην παραγωγή, ενώ χαρακτήρισε λανθασμένες τις εμπορικές συμφωνίες της ΕΕ με τη Mercosur.

Πρότεινε τη στροφή σε επενδύσεις διατροφικής ασφάλειας, την κοινή διαχείριση κατακερματισμένων κλήρων χωρίς να θίγεται το ιδιοκτησιακό καθεστώς, την ενίσχυση των συνεργατικών σχημάτων, τη δημιουργία καθετοποιημένων μονάδων μεταποίησης και την παροχή φθηνότερου ρεύματος στους αγρότες.

6. Ενεργειακή πολιτική: Αποθήκευση, λιγνίτης και αξιοποίηση απορριμμάτων

Επικρίνοντας το υψηλό ενεργειακό κόστος, ο πρώην πρωθυπουργός σημείωσε ότι η ανάπτυξη των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας έγινε χωρίς υποδομές αποθήκευσης, με αποτέλεσμα να χάνεται πολύτιμη ενέργεια, την ώρα που σύγχρονες μονάδες υπολειτουργούν. Υποστήριξε την ανάγκη ενός ισορροπημένου ενεργειακού μείγματος που δεν θα αποκλείει τον λιγνίτη —φέρνοντας ως παράδειγμα την επιστροφή της Γερμανίας στον άνθρακα— καθώς και την ολοκλήρωση μεγάλων υδροηλεκτρικών έργων, όπως η Μεσοχώρα και οι Συκιές.

Παράλληλα, έθεσε ερωτήματα για το πώς θα καλυφθούν οι τεράστιες ανάγκες των υπό ανάπτυξη data centers σε ρεύμα και νερό, ενώ καυτηρίασε το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει μηδενική ενεργειακή αξιοποίηση των υπολειμματικών απορριμμάτων, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος φτάνει το 25% και σε ορισμένες χώρες ξεπερνά το 50%.

7. Ελληνικό sovereign fund για τη δημόσια περιουσία

Ως έβδομο πυλώνα παρουσίασε τη συστηματική αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, όχι μέσω αποσπασματικών πωλήσεων, αλλά με τη δημιουργία ενός ελληνικού κρατικού επενδυτικού ταμείου (sovereign fund). Μέσα από διαφανείς συμπράξεις και μακροχρόνιο σχεδιασμό, τα αδρανή δημόσια ακίνητα θα μπορούσαν να αποδίδουν σταθερά έσοδα και υπεραξίες για την αποπληρωμή του χρέους, τις υποδομές, την άμυνα και τη στήριξη της οικογένειας.

Αιχμές κατά των καρτέλ και των ολιγοπωλίων

Συνδέοντας τις επτά προτάσεις ως ένα ενιαίο σύστημα αλληλοτροφοδότησης, ο κ. Σαμαράς ξεκαθάρισε ότι η φιλελεύθερη οικονομία δεν ταυτίζεται με την ασυδοσία των ισχυρών ούτε με τη δημιουργία καρτέλ και κλειστών ολιγοπωλίων. Όπως τόνισε, η πολιτεία οφείλει να μειώνει το πραγματικό κόστος της γραφειοκρατίας —όχι απλώς να την ψηφιοποιεί— και να διασφαλίζει τη διάχυση του πλούτου ώστε να ανασάνει η μεσαία τάξη και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που αποτελούν το 95% του ελληνικού επιχειρείν.

Καταλήγοντας, υποστήριξε ότι η Ελλάδα είναι μια «δυνητικά πλούσια χώρα» που χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας και προτεραιοτήτων, ώστε να προσφέρει προοπτική παραμονής στους νέους και κίνητρα επιστροφής σε όσους έφυγαν στο εξωτερικό.