Η Ευρώπη κατάντησε κομπάρσος της Ιστορίας

Αντιμετωπίζουν την Ευρωπαϊκή Ενωση σαν κομπάρσο και θεατή των εξελίξεων

Η τριμερής σύνοδος στη Σενζέν της Κίνας, με τον Ντόναλντ Τραμπ, τον Σι Τζινπίνγκ και τον Βλαντιμίρ Πούτιν να κάθονται στο ίδιο τραπέζι, φέρνει στην επιφάνεια την ωμή πραγματικότητα: ο κόσμος μοιράζεται ξανά και η Ευρώπη απουσιάζει. Οι τρεις υπερδυνάμεις συναποφασίζουν πλέον τι επιτρέπεται και τι όχι στη διεθνή πολιτική. Σχεδιάζουν από κοινού την αρχιτεκτονική της παγκόσμιας ασφάλειας, τους εξοπλισμούς, την ενέργεια και το παγκόσμιο εμπόριο. Αντιμετωπίζουν την Ευρωπαϊκή Ενωση σαν κομπάρσο και θεατή των εξελίξεων.

Οι εικόνες από την Κίνα, με τις εγκάρδιες χειραψίες και το κόκκινο χαλί, επιβεβαιώνουν με τον πιο ηχηρό τρόπο την απόλυτη απαξίωση των Βρυξελλών. Οι ηγέτες των ΗΠΑ, της Κίνας και της Ρωσίας χαράσσουν τις νέες σφαίρες επιρροής ερήμην της γηραιάς ηπείρου. Στα κέντρα λήψης αποφάσεων της Ουάσινγκτον, του Πεκίνου και της Μόσχας η ευρωπαϊκή ηγεσία λογίζεται πια ως αμελητέα ποσότητα στη διεθνή σκακιέρα, ανίκανη να επιβάλει τους όρους της ή έστω να διεκδικήσει μία θέση ισότιμου εταίρου και συνομιλητή.

Η γεωπολιτική υποβάθμιση μπορεί να αποδοθεί στις καταστροφικές επιλογές των ηγεσιών των ευρωπαϊκών κρατών. Πλήρως αποκομμένες από τους λαούς τους και αδιάφορες για τις αγωνίες της κοινωνίας, οι ευρωπαϊκές ηγεσίες διολίσθησαν σε έναν ασυγχώρητο ελιτισμό. Εγκλωβισμένες σε ορθοπολιτικές εμμονές, βυθισμένες στην αποστειρωμένη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και προσκολλημένες στα ιδεολογήματα της «νέας τάξης», θυσίασαν τα ζωτικά συμφέροντα, τον πολιτισμό και την ταυτότητα των ευρωπαϊκών εθνών.

Με τη διαφθορά, τη δογματική επιβολή των ανοιχτών συνόρων, την αλλοίωση της δημογραφικής σύνθεσης των λαών τους και τους ισοπεδωτικούς δικαιωματισμούς, κατάντησαν την ήπειρο που πρωτοπορούσε κάποτε σε κάθε τομέα, στις επιστήμες, στην οικονομία, στην τέχνη και τη διπλωματία, σε παρακμιακό παρία της Ιστορίας. Την ίδια στιγμή που οι υπόλοιποι «παίκτες» θωρακίζουν τα σύνορά τους, επενδύουν στην εθνική τους ισχύ και διαπραγματεύονται σκληρά με γνώμονα το συμφέρον των λαών τους, η Ευρώπη αυτοχειριάζεται, επιβάλλοντας στον εαυτό της αυτοκτονικές πολιτικές αποβιομηχάνισης και ενεργειακής εξάρτησης.

Η Ευρώπη των διορισμένων τεχνοκρατών και των αλαζόνων αξιωματούχων απώλεσε την πίστη της στον Θεό κι έπειτα την παραγωγική της βάση, τη στρατηγική της αυτονομία και την πολιτική της βούληση. Χωρίς ηγέτες με εθνικό ανάστημα και όραμα, παρακολουθεί αμήχανη και αδύναμη τους γίγαντες του πλανήτη να αποφασίζουν για το μέλλον της ανθρωπότητας, πληρώνοντας το βαρύ τίμημα της ιδεολογικής της τύφλωσης.

Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»