Μανώλης Κοττάκης: Επιθετική εξαγορά
Το μέλλον της παράταξης ίσως είναι έξω από το κόμμα - Προς τι ο συνωστισμός;
Ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος Ιωάννης Στουρνάρας και στενός συνεργάτης του Κώστα Σημίτη εξαπέλυσε χθες, λίγους μήνες μετά την τρίτη ανανέωση της θητείας του από τον κύριο Μητσοτάκη, μια πολιτική και επικοινωνιακή βόμβα κατά του πρωθυπουργού. Τόνισε ότι «το κατά κεφαλήν ΑΕΠ και το διαθέσιμο εισόδημα σήμερα είναι χαμηλότερα και από την περίοδο των Μνημονίων».
Ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου Χρήστος Ροζάκης, προερχόμενος από τον κύκλο Σημίτη και αυτός, ζωγράφισε προχθές με τα μελανότερα χρώματα την ανοχή της κυβέρνησης στην έκδοση ρηματικής διακοίνωσης της Γαλλίας για το καλώδιο και επέκρινε ευθέως τον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη: Μίλησε για «ανοσιούργημα».
Νέο κτύπημα. Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος, αυτόνομος στην πορεία του -μια σχολή ολόκληρη με τα συν και τα πλην της-, επιμένει με τουλάχιστον τρεις παρεμβάσεις του τον τελευταίο μήνα ότι πρέπει να αρχίσει ο διάλογος για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών. Επαινεί τον πρωθυπουργό για την παρέμβασή του περί το τουρκολιβυκό στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ (το κατήγγειλε μεν, αλλά δεν έκανε ρηματική διακοίνωση όπως η Αίγυπτος), καλεί το πολιτικό σύστημα να πάψει να επηρεάζεται από το Σύνδρομο της Ζυρίχης (περί προδοσίας), άρα να τολμήσει, και ταυτόχρονα συντηρεί την κριτική που ασκεί κατά της κυβέρνησης για θέματα οικονομίας και κράτους δικαίου.
Υπάρχουν και άλλοι συνεργάτες του Κώστα Σημίτη, υπουργοί και κρατικοί αξιωματούχοι, που αυτή τη στιγμή κινούνται δραστήρια και δημιουργούν αφανές δίκτυο μέσα στο Μαξίμου και στην κυβέρνηση (εις «ελέγχει» τέσσερις κομβικούς υπουργούς), μέσα στην Ακαδημία Αθηνών (όπου το σημιτικό μπλοκ διευρύνεται), μέσα στις τράπεζες, στα ΜΜΕ και στη Δικαιοσύνη, μέσα σε όλους τους θεσμούς εν τέλει. Ο συγχωρεμένος έκανε καλή δουλειά. Δίδαξε μέθοδο.
Η χαρτογράφηση είναι πλήρης. Η αυξημένη κινητικότητα έπειτα από πολυετή ακινησία είναι παραπάνω από αισθητή για όλους όσοι ασχολούμαστε. Ενας κύκλος κλείνει, ένας νέος ανοίγει αργά ή γρήγορα. Οι πάντες σπεύδουν να λάβουν θέση και να εκφράζουν τις φιλοδοξίες τους για μεταβατική πρωθυπουργίες, αρχηγίες και άλλα τινά. Με πρώτους τους εκσυγχρονιστές. Το Κέντρο, ορατό και αόρατο, κινείται για να κάνει, εφόσον οι συνθήκες τού το επιτρέψουν, τη μεγάλη επιθετική εξαγορά του κόμματος που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Το μεγάλο μπαμ. Αυτή είναι η πρώτη μεγάλη ομάδα που κινείται να ορίσει το μέλλον της κεντροδεξιάς συντηρητικής παράταξης στο προσεχές μέλλον. Οι χθεσινοί διώκτες της, έπειτα από μακρά στρατηγική υπομονή, έως ότου αρχίσει να δύει το άστρο του κυρίου Μητσοτάκη, κινούνται πλέον στο φως. Αξιοποιώντας και τη μακρά διολίσθηση των ποσοστών της (το Μαξίμου υπολόγιζε 2 μονάδες αύξηση του ποσοστού της Ν.Δ. από το καλώδιο και εισέπραξε μόλις… μισή!). Είναι πολύ λίγες οι δυνάμεις εκείνες από το Κέντρο που μετεγγράφησαν στη Ν.Δ. και σεβάστηκαν την παράταξη. Μετρώνται στα δάκτυλα του ενός χεριού.
Η εμφάνιση αυτής της ομάδας στο φως της ημέρας με ευθεία κτυπήματα κατά του αφηγήματος του πρωθυπουργού δικαιώνει πλήρως την ανάλυση που κάναμε από τις στήλες αυτές από το σωτήριον έτος 2017. Ηταν τότε που υπενθυμίσαμε ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου πολιτεύτηκε με τον «Συναγερμό» του Παπάγου, στους συνδυασμούς του οποίου ηύρε απάγκιο για την επιβίωση και την επανεκλογή του στις εκλογές του 1952, αλλά λίγα χρόνια αργότερα ηγήθηκε της Ενώσεως Κέντρου και του ανένδοτου αγώνος… κατά της Δεξιάς.
Σε αυτό το σημείο πλησιάζουμε και σήμερα. Επειτα από επτά χρόνια όπου το κράτος του ΠΑΣΟΚ ρίζωσε μέσα στη δεξιά παράταξη, τώρα νιώθει ασφαλές να ανοίξει και βηματισμό. Από την άλλη πλευρά του Κέντρου υπάρχει και κινείται δραστήρια μια μειοψηφική αλλά συμπαγής ομάδα. Τα άκρα της Ν.Δ. Βρίσκονται θεωρητικά απέναντι από το Κέντρο, αλλά τα φαινόμενα απατούν! Στην πραγματικότητα, τα άκρα ήταν πάντοτε συμπληρωματική δύναμη του Κέντρου.
Συνέταιρός του. Καθώς δίδουν αναφορά και συναλλάσσονται με τα ίδια οικονομικά και γεωπολιτικά κέντρα. Αν μπορούσαμε να ρίξουμε έναν προβολέα στα υπόγεια λαγούμια της πολιτικής για να δείτε ποιοι ακροδεξιοί συναλλάσσονται με ποιους κεντρώους, θα μένατε άφωνοι. Τα άκρα αυτά επιδιώκουν να συσπειρώσουν τον αθώο ψηφοφόρο της Δεξιάς, να τον μαντρώσουν στην αυλή τους με συνθήματα για το Πολυτεχνείο και να τον πάνε στο «πιάτο» στο Επιτήδειο Κέντρο που φιλοδοξεί να αλώσει οριστικώς την κεντροδεξιά παράταξη και να την κάνει κάτι εντελώς άλλο. Στο πλαίσιο αυτό συνέβη και το πρωτοφανές: Η (Νέα) Δημοκρατία ξέπλυνε τη δικτατορία που είναι αποκλειστικώς υπεύθυνη για τον διαμελισμό της Κύπρου και την απώλεια εθνικού εδάφους. Πολύ πατριωτικό! Παρά ταύτα, κάποιοι ανιστόρητοι χαχόλοι τσίμπησαν.
Τα άκρα και το Κέντρο δεν είναι αντίπαλα συστήματα, λοιπόν, ας γίνει κατανοητό. Το αντίθετο! Ετοιμάζουν τα χρώματα της νέας φανέλας της Ν.Δ. Θέλουν να αφαιρέσουν τον πυρσό. Η πιθανότητα να τον αντικαταστήσουν με έμβλημα κάποιας γερμανικής πολυεθνικής δεν πρέπει να αποκλείεται. Σύμφωνα με την ενημέρωση που έχουμε, ο πρωθυπουργός σχεδιάζει να «πουλήσει ακριβά το τομάρι του» στις εκλογές, καθώς ήδη κάνει συνεννοήσεις με το διεθνές σύστημα για περίεργα παιχνίδια πάνω κάτω, έξω και μέσα από την κάλπη, ώστε να παραμείνει αυτός εκπρόσωπος αυτού του διεθνούς συστήματος. Αν δεν τα καταφέρει όμως, ένα είναι βέβαιον: Θα προτιμήσει να παραδώσει τη Ν.Δ. στο επιτήδειο Κέντρο. Οχι στη μητέρα παράταξη.
Ισως και αυτό να είναι η λύτρωση: Το μέλλον της παράταξης είναι έξω από (αυτό) το κόμμα, εντός του οποίου η δεξιά παραταξιακή απόχρωση γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο ισχνή. Εάν κάποιοι θεωρούν ότι το Κέντρο είναι τόσο απαραίτητο ώστε να τους δώσει… μόνο τη νίκη και όχι η… δεδομένη Δεξιά, γιατί να καταπιέζονται; Ας ζήσουν χωρίς τη Δεξιά. Προς τι ο συνωστισμός;
