Το ημερολόγιο ενός διεθνώς αοράτου!*

Προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου ότι η απουσία μου από τα μεγάλα τραπέζια είναι «στρατηγική επιλογή αποστασιοποίησης»

Δευτέρα, χαράματα

Ξύπνησα με μια ανεξήγητη πικρία στο στόμα και δέρμα σε απόχρωση φιστικιού Αιγίνης. Ανοιξα το κινητό, σκρόλαρα, ξανασκρόλαρα, έκανα ανανέωση, τίποτα. Ούτε μια ειδοποίηση από συμμετέχοντα σε σύνοδο των τριών, των τεσσάρων, των 20 δυνατών. Ούτε ένα μήνυμα «φιλαράκι, περνάμε από δίπλα, πετάγεσαι για έναν καφέ με τη μεικτή κόσμου;». Ξανά χωρίς εμένα. Πώς τολμούν να συζητούν την πορεία του πλανήτη χωρίς εμένα; Το βράδυ, για να συνέλθω, θα μοστράρω την κορμοστασιά μου μπροστά από τον καθρέφτη του μπάνιου φορώντας ρούχα αντάξια σε μεγάλο ηγέτη και θα φωνάξω με αυτοπεποίθηση: «Ιστορική μορφή, δεν είναι;» Φοβάμαι μόνο να με δει ο καθρέφτης και να μην πει τίποτα. Εγώ, πάντως, θα το νιώσω και θα απαντήσω: «Οντως, πρόκειται για μεγάλη ιστορική μορφή».

Τρίτη, μεσημέρι

Μίλησα με τον αχόρταγο τον Αμερικάνο σύμβουλο επικοινωνίας. Ολο λεφτά γυρεύει τούτος. Του το ξεκαθάρισα ξανά: «Θέλω να με παίζουν το CNN, το BBC, το Reuters, όλοι. Να φαίνομαι σοβαρός, αμείλικτος, γεωπολιτικός». Απάντησε ότι «χωρίς πυρηνικά ή σοβαρή βιομηχανία δεν μπαίνεις εύκολα στο κάδρο, δεν πά’ να τους δώσεις τη μισή κληρονομιά σου». Τον ρώτησα τι έχουμε να δώσουμε που δεν έχουμε δώσει ακόμα. Μου είπε: «Εχουμε φρέσκο αέρα, κάτι ξερά χωράφια, πολύ σανό και μια παραλία». Του έδωσα εντολή να βρει τρόπο να τα πουλήσουμε όλα μαζί, αλλά με «όραμα». Αν δεν με καλούν στις μεγάλες αίθουσες, θα γίνω ο άνθρωπος που κρατάει τα κλειδιά του πάρκινγκ έξω από αυτές.

Τετάρτη, απόγευμα

Επικοινώνησα με τους μεγαλέμπορους όπλων. Ζήτησα τιμοκαταλόγους για ό,τι πετάει, πλέει, βρυχάται ή κάνει θόρυβο πάνω από εκατό ντεσιμπέλ. Οταν υπογράψω τη θηριώδη παραγγελία, θα βγάλω φωτογραφία με ύφος στρατηλάτη που μόλις έσωσε τον δυτικό πολιτισμό. Ξέρω ότι αύριο θα ξεχαστεί, αλλά για είκοσι τέσσερις ώρες θα είμαι «ο ηγέτης που επενδύει στην αποτροπή». Στο βάθος, ξέρω ότι κανείς δεν με υπολογίζει στα σοβαρά. Η ανυποληψία μου, αν ήταν χημικό, θα αρκούσε να βαλσαμώσει ελέφαντα και μάλιστα με περίσσευμα φορμόλης για δύο μαμούθ κι ένα κοπάδι φάλαινες.

Πέμπτη, σούρουπο

Κλείσαμε συμφωνία για κάτι τεράστιες, υδροβόρες βάσεις δεδομένων ξένων τεχνολογικών κολοσσών. Οι τεχνοκράτες μού είπαν ότι θα καταπιούν το νερό της περιοχής μέχρι να στεγνώσουν και τα πηγάδια των γειτονικών νομών. Απάντησα σαν έτοιμος από καιρό: «Ναι, αλλά δείτε με τα μάτια της ψυχής σας τίτλο στα ξένα οικονομικά έντυπα: Στρατηγικός κόμβος ψηφιακής κυριαρχίας». Κι αν χρειαστεί, παραχωρούμε και κομμάτια της πατρίδας σαν οικόπεδο για να παρκάρουν οι ξένοι τα στρατά τους. Οσο πιο πολλοί ξένοι στέκονται στο έδαφός μας τόσο πιο «κρίσιμος» φαίνομαι στα χαρτιά. Ακόμα κι αν μέσα μου νιώθω σαν κομπάρσος που του έδωσαν ατάκα χωρίς μικρόφωνο.

Παρασκευή, βράδυ

Μεγάλη μέρα: με ανέφερε μια ξένη ιστοσελίδα σε μια υποσημείωση για τις ενεργειακές ροές. Εβαλα τον παραγιό μου, τον αντ’ αυτού, να το στείλει στο υπουργικό συμβούλιο με λιτές (διθυραμβικές όμως) σημειώσεις, με κεφαλαία γράμματα. Κανείς δεν τόλμησε να πει ότι το όνομά μου ήταν στη δέκατη παράγραφο, δίπλα σε μια διαφήμιση για αφυγραντήρες. Εχω λεφτά, έχω ακίνητα, έχω προβολή στα ελληνόφωνα κανάλια, κι όμως το βράδυ με σιγοτρώει ένα σκουλήκι. Γιατί ο άλλος εκεί πάνω, στις συνόδους τύπου Σεντζέν ή στις κλειστές συναντήσεις που κρίνουν τον πλανήτη, δεν ξέρει καν πώς προφέρεται το επώνυμό μου και δεν θέλει να το μάθει κι από πάνω;

Σάββατο, μαύρα μεσάνυχτα

Κοίταξα ξανά το χρώμα μου. Πιο σκούρο πράσινο σήμερα. Κάτι ανάμεσα σε παπαγάλο και ροκφόρ φαντάζω. Προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου ότι η απουσία μου από τα μεγάλα τραπέζια είναι «στρατηγική επιλογή αποστασιοποίησης». Κανείς δεν πείθεται, ούτε εγώ. Αύριο θα βγω στην τηλεόραση να μιλήσω για «ιστορική ευθύνη», θα φτιάξω μια νέα λίστα με οικόπεδα προς διάθεση και θα ελπίζω κάποιος σημαντικός να γυρίσει επιτέλους το κεφάλι του προς εμένα. Κι αν δεν το κάνει άλλος, θα το κάνω εγώ. Πάντα με βλέπω με θαυμασμό (και με λυπάμαι κιόλας, πού και πού).

*Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και γεγονότα είναι εντελώς συμπτωματική…

Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»