Η σκληρή γραμμή Βαλς,Σαπέν και η διάταξη που έριξε κι άλλο λάδι στην «πυρκαγιά»της Γαλλίας
Απέναντι σε κυβερνήσεις που «δεν ενδίδουν» σε απεργιακές πιέσεις και κοινωνικές αντιδράσεις, οι λαοί του ευρωπαϊκού Νότου συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις τους απορρίπτοντας μεταρρυθμίσεις που επιβάλλονται στο όνομα της ευρωκεντρικά υπαγορευμένης δημοσιονομικής ορθότητας.
Στη Γαλλία η μεταρρύθμιση των εργασιακών σχέσεων που θα καταστήσουν ευκολότερες τις προσλήψεις κατά παράκαμψη εθνικών συλλογικών συμβάσεων αλλά και τις απολύσεις διατηρεί φλέγον το μέτωπο των διαδηλώσεων.
Παρότι οι απεργίες συνεχίζονται, υπό την καθοδήγηση του συνδικάτου CGT, σε σιδηροδρόμους και διυλιστήρια (με τον υπουργό Μεταφορών να δηλώνει ότι η κρίση στον εφοδιασμό σε καύσιμα δεν έχει τελειώσει), ο υπουργός Οικονομικών Μισέλ Σαπέν χαρακτήρισε «παρεξήγηση» τις δηλώσεις του πρωθυπουργού περί ενδεχόμενης απόσυρσης διάταξης που επιτρέπει στις επιχειρήσεις να μην τηρούν υποχρεώσεις αναφορικά με την προστασία της εργασίας και να υιοθετούν επιχειρησιακές συμβάσεις για μισθούς και συνθήκες εργασίας. Επικαλέστηκε μάλιστα τη στήριξη της μεταρρύθμισης από το μετριοπαθές συνδικάτο CFDT για να επιμείνει στη σκληρή κυβερνητική γραμμή. «Πάνω απ’ όλα πρέπει να είμαστε σταθεροί» τόνισε. Αλλά και ο Μανουέλ Βαλς δήλωσε ανυποχώρητος τονίζοντας σε συνέντευξή του στη «Journal Du Dimanche» πως «αν ενδίδαμε στον δρόμο και στο CGT θα χάναμε τα πάντα».
Ο γαλλικός Τύπος υπενθύμισε ότι τη δεκαετία του 1990 ο Ζιπέ είχε αναγκαστεί να πάρει πίσω μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού έπειτα από εβδομάδες απεργιών.
Διαδηλώσεις σε 30 πόλεις της Ισπανίας
Με κεντρικό σύνθημα «ψωμί, δουλειά, στέγη» και τη στήριξη περισσοτέρων από 125 πολιτικών, συνδικαλιστικών και κοινωνικών οργανώσεων, οι Ισπανοί κατεβαίνουν σε «πορείες αξιοπρέπειας» σε 30 πόλεις -έναν μήνα πριν από τις εκλογές της 26ης Ιουνίου- για να απορρίψουν «τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που επιβάλλουν οι Βρυξέλλες». «Με πρόσχημα την κρίση που προκλήθηκε από τις τράπεζες, η Ε.Ε. αφαίρεσε την κυριαρχία των χωρών που την απαρτίζουν… υποχρεώνοντάς τις να εφαρμόζουν πολιτικές κατά των πληθυσμών τους και υπέρ του κεφαλαίου» αναφέρουν σε μανιφέστο τους. Με πάνω από το 22% του πληθυσμού στο όριο της φτώχειας (κάτω των 8.011 ευρώ εισόδημα), οι Ισπανοί απορρίπτουν νέες μεταρρυθμίσεις και περικοπές του δημοσίου τομέα που αναμένουν να επιβάλει η επόμενη κυβέρνηση, όποιο κόμμα και αν προηγηθεί.
Μπλόκο στο λιμάνι της Λισαβόνας
Η απεργία στο λιμάνι της Λισαβόνας είχε προκαλέσει σοκ στις μεταφορές, με τα φορτία των ναυτιλιακών μειωμένα 50% και τις ζημιές στα 300.000 ευρώ ημερησίως. Οι λιμενεργάτες διεκδικούσαν να μην καταφύγει η εταιρία διαχείρισης του λιμανιού σε πρόσληψη προσωρινού εργατικού δυναμικού. Είχαν εξαγγείλει κινητοποιήσεις έως τις 16 Ιουνίου. Το βράδυ της Παρασκευής τις ήραν οριστικά. Το μόνο που έλαβαν ήταν μια δέσμευση για «περιορισμένη καταφυγή σε προσωρινές συμβάσεις εργασίας» και τη διαβεβαίωση ότι δεν θα γίνουν απολύσεις. Ο υποστηριζόμενος από το ΚΚ σοσιαλιστής πρωθυπουργός Αντόνιο Κόστα τούς είχε θέσει τελεσίγραφο για να συμφωνήσουν με τη διαχειριστική Αρχή, ενώ η υπουργός Ναυτιλίας Ανα Βιτορίνο, ανήσυχη για τη βιωσιμότητα του λιμανιού λόγω της απεργίας, δήλωνε: «Η κατάσταση δεν πάει άλλο».
