Μπορεί το κλίμα για την Ελλάδα στην Ευρώπη να έχει αλλάξει και ακόμη και ο σκληρός Σόιμπλε να κάνει δηλώσεις για μεγάλες θυσίες των Ελλήνων, όμως τα νούμερα δεν αλλάζουν στη βάση τους. Η ελληνική οικονομία ακόμη και μετά τα δημοσιονομικά μέτρα των 11,5 δισ. οδηγείται σε αδιέξοδο. Κάτι που θα γίνει πολύ πιο οφθαλμοφανές στο τέλος του έτους. Ο,τι κι αν κάνει η σημερινή κυβέρνηση στη θετική κλίμακα για τα επιτελεία της τρόικας και την πολιτική διοίκησή της, τις κυβερνήσεις των κεντρικών χωρών της Ευρώπης, το λάθος έχει συμβεί. Ολα ξεκίνησαν και προγραμματίστηκαν λάθος και από εκεί και πέρα όλα εξελίσσονται λάθος. Αν, για παράδειγμα, το φθινόπωρο του 2009 η Ευρώπη αντιμετώπιζε διαφορετικά την Ελλάδα ως ζήτημα που δοκίμαζε τα αντανακλαστικά της ζώνης του ευρώ στην κρίση και όχι ως το ανυπάκουο παιδί που έκανε αταξία και πρέπει να τιμωρηθεί. Ή, από την άλλη, αν η Ελλάδα αντιμετώπιζε την αρνητική της θέση ως ένα ζήτημα που σχετίζεται με όλη την ευρωζώνη και τη στρατηγική της σύγκλισης προς τα πάνω σε αποδοχές, βιοτικό επίπεδο, μισθούς συντάξεις, ιδιωτικές δαπάνες κατανάλωσης, στρατιωτικούς εξοπλισμούς, λειτουργία τραπεζικού συστήματος, που αποφασίστηκε σε επίπεδο Βρυξελλών και όχι Αθήνας, τότε όλα θα ήταν διαφορετικά.
Ο γερμανογαλλικός άξονας, αν ήθελε να μιλήσει για δημοσιονομική πειθαρχία και για ένα πολύ αυστηρό και «σκληρό» ευρώ, θα έπρεπε να προβλέψει το πώς θα λύσει το ζήτημα των συσσωρευμένων χρεών στα κράτη-μέλη που τα είχε οδηγήσει η ίδια η ευρωπαϊκή φιλοσοφία στο χείλος του γκρεμού. Η ευκαιρία τού να βρεθεί η Ελλάδα, το 2-3% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, στο «μάτι του κυκλώνα» των διεθνών αγορών επίσης ήταν πολύ σημαντική για την ευρωπαϊκή δομή να ξεπεράσει με τις λιγότερες απώλειες την επερχόμενη κρίση ομολόγων, που ερχόταν σαν καταιγίδα, απειλώντας ολόκληρη την περιοχή του ευρώ και κατ’ επέκταση τη διεθνή οικονομία. Πολύ εύκολα θα μπορούσε να γίνει μια αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδας, που ήταν τότε πολυδιασπασμένο και στο μεγαλύτερο μέρος του στα χέρια ιδιωτών, με σύμβουλο το ΔΝΤ και όχι με εταίρο στην τρόικα και τα Μνημόνια το ΔΝΤ και με την αγορά ομολόγων στη δευτερογενή ως φρένο στην άνοδο των spreads, που συνέβη αρχικά στην Ελλάδα και την Ιρλανδία για άλλους λόγους και στη συνέχεια απλώθηκε σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό Νότο, απειλώντας ακόμη και την ίδια τη Γαλλία, πριν από την τελευταία πρωτοβουλία του Ντράγκι.
Τίποτα όμως από όλα αυτά δεν συνέβη. Από τη μία, γιατί η Ευρώπη δεν είναι έθνος-κράτος, αλλά κοινότητα εθνών-κρατών υπό τραπεζική και μόνον κυριαρχία, με τις στρατηγικές των μεγάλων δυνάμεων και ειδικά της Γερμανίας να στοχεύουν στην αυτοκρατορία και όχι στην ένωση. Από την άλλη, γιατί η κυβέρνηση της Ελλάδας υπό τον Γ. Παπανδρέου δεν είχε ως πρώτη προτεραιότητα τα συμφέροντα των Ελλήνων ως έθνους- κράτους, αλλά τις προτεραιότητες της Διεθνούς των Σοσιαλιστών, που είχαν ως κύριο στόχο τη μετεξέλιξη της παγκοσμιοποίησης με την ένωση των δύο ελευθέρων ζωνών εμπορίου στη Δύση, με τη δημιουργία ευρωπαϊκού ΔΝΤ, τη διδυμοποίηση ΕΚΤ και FED, το ευρωομόλογο για την «αμοιβαιοποίηση» του χρέους των χωρών της ευρωζώνης, την παγίωση της ισοτιμίας 1 προς 1 ευρώ και δολαρίου.
Ολα πήγαν λάθος. Η Ελλάδα -και όχι μόνον- είναι απλώς μια παράπλευρη απώλεια.
