Τελικά, για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι ο διάολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Αναφερόμαστε στον κώδικα δεοντολογίας για τα «κόκκινα δάνεια» που αποφάσισαν οι τραπεζίτες. Συμπέρασμα: «Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει για εκείνους» και «Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα» για τους ατυχείς δανειολήπτες οι οποίοι έπεσαν στην ανάγκη τους. Και φυσικά δεν υπερασπιζόμαστε επ’ ουδενί τους κατ’ επάγγελμα μπαταχτσήδες, που δεν πληρώνουν αν και έχουν! Μιλάμε για τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών, τους οποίους η κρίση οδήγησε στο να μην μπορούν να πληρώσουν τις δόσεις και τώρα κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους.
Η κυβέρνηση, αντί να τολμήσει «κούρεμα» δανείων τουλάχιστον στις περιπτώσεις εκείνων που έχουν εξοφλήσει -αν μη τι άλλο- το κεφάλαιο του δανείου τους, μείωση των επιτοκίων και δίκαιες ρυθμίσεις που θα προστατεύσουν τους απελπισμένους, τους παραδίδει στις ορέξεις των τραπεζών. Διότι δεν μπορείς να μειώνεις μισθούς, συντάξεις, ομόλογα, και την ίδια ώρα να έχεις την απαίτηση να αποπληρώνονται τα δάνεια με τα ίδια ποσά.
Μάλιστα, από το 2015, όταν σταματά η προστασία της πρώτης κατοικίας, τα πράγματα θα γίνουν τραγικά, αφού οι πλειστηριασμοί αναμένεται να πέφτουν σαν το… χαλάζι! Θα έπρεπε προτεραιότητα να είναι όχι οι τράπεζες (που έχουν πάρει ουκ ολίγα μέχρι στιγμής για να στηριχθούν), αλλά οι αγρίως φορολογούμενοι πολίτες και οι επιχειρηματίες που πραγματικά επενδύουν ρισκάροντας και δεν μετατρέπουν τα δάνεια σε βίλες, αυτοκίνητα και σε διακοπές πολυτελείας.
Είναι πραγματικά ασύλληπτο το ότι θα ζητείται εντός δεκαπέντε εργάσιμων ημερών οι δανειολήπτες να προσέλθουν στο… ταμείο και να δηλώσουν υποταγή, παραδίδοντας κάθε περιουσιακό στοιχείο τους για να θεωρηθούν ως… συνεργάσιμοι! Δίχως να ξέρουν σε τι θα συμφωνήσουν και πώς θα υλοποιηθεί αυτή η συμφωνία! Καλούνται, δηλαδή, να υπογράψουν την καταστροφή τους… Διότι, για να προσπαθήσουν να σώσουν το σπίτι τους, θα πρέπει να χάσουν όλα τα άλλα. Για τέτοια ευαισθησία μιλάμε, δυστυχώς…
