Στο σημείωμα του Μενέλαου Τασιόπουλου στη «δημοκρατία» της 4ης Σεπτεμβρίου ο πολύ καλός αναλυτής γράφει: «Η Ελλάδα δεν μπορεί να παραμείνει σε συνθήκες βαθιάς ύφεσης για ακόμα έξι χρόνια… Η Ελλάδα θα πρέπει να διαχειριστεί την ανασυγκρότηση της οικονομίας της μέσα στην επόμενη διετία…»
Στέκομαι στο ότι η Ελλάδα οφείλει να επιστρέψει στο μονοπάτι της ανάπτυξης και της οικονομικής ανασυγκρότησης μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Κάποιοι θα σπεύσουν να δηλώσουν ότι αυτό είναι αδύνατο. Θα επιχειρηματολογήσουν ότι ο τρόπος με τον οποίο η ευρωζώνη αντιμετώπισε την κρίση του 2008 έχει πλέον μετατρέψει μια κρίση χρέους [sovereign debt crisis] των κρατών του νότιου άξονα συν της Ιρλανδίας σε έλλειμμα ανάπτυξης [growth deficit] που πλήττει όλα τα κράτη της Ε.Ε. πλην του Ηνωμένου Βασιλείου, λόγω της μη νομισματικής αλληλεξάρτησης με το ευρώ. Συστημικά η ευρωζώνη, εξαιτίας του «σκληρού» ευρώ, είναι προγραμματισμένη να μεγιστοποιεί την υπεραξία του κέρδους σε περιόδους ανάπτυξης, διεθνοπολιτικής σταθερότητας και οικονομικών ευκαιριών, αλλά σε περιόδους οικονομικής δυσπραγίας εμφανίζονται με ένταση οι δομικές αδυναμίες του οικοδομήματος και ο αναχρονισμός της φιλοσοφίας της απέναντι στα νέα δύσκολα πολυπολικά δεδομένα.
Κι όμως, παρ’ όλα αυτά, η Ελλάδα μπορεί! Μπορεί να αλλάξει σελίδα, μπορεί να παράξει πλούτο, μπορεί να δημιουργήσει μια νησίδα σταθερότητας στον μεσογειακό άξονα, ώστε να ξεκινήσει η ανάκαμψη του ευρωοικοδομήματος από τον Νότο. Η εφαρμογή; Αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της. Οχι σε ένα εξάμηνο ούτε σε έναν χρόνο. Τώρα. Αύριο. Τις επόμενες ώρες και λεπτά. Ο τουρισμός φέρνει στην Ελλάδα ένα ικανοποιητικό εισόδημα κάθε έτος. Ομως δεν μπορούμε να στηριχθούμε μόνο σε αυτόν ούτε, πολύ περισσότερο, να τον τοποθετήσουμε ως προμετωπίδα του νέου αναπτυξιακού μοντέλου. Ο λόγος είναι ότι βρισκόμαστε σε ένα κομβικό στρατηγικά μονοπάτι και οποιαδήποτε κρίση μπορεί να επηρεάσει καίρια τις τουριστικές αφίξεις, ενώ, αν και θα μπορούσαμε, δεν επιτυγχάνουμε να θέλξουμε τουρίστες υψηλών εισοδημάτων για λόγους που έχουν αρκετές φορές παρουσιαστεί από αυτήν εδώ τη στήλη. Επιπλέον, το αγροτικό – εξαγωγικό μας πλαίσιο μας δίνει ένα εισόδημα, προσφέρει θέσεις εργασίας στην περιφέρεια, που είναι σημαντικό ώστε να μην ερημώσουν πλήρως οι περιοχές εκτός Αθηνών και Θεσσαλονίκης, αλλά δεν είναι αρκετό. Οι ποσότητες που παράγουμε λόγω εδαφικού μεγέθους είναι αρκετές μόνο για προϊόντα delicatessen, η νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική δεν ευνοεί μικροκαλλιεργητές, ενώ, τέλος, και τα εξαγωγικά γεωργικά προϊόντα μας επηρεάζονται καίρια από τη διεθνοπολιτική ρευστότητα, όπως η πρόσφατη περίπτωση της Ρωσίας δείχνει.
Η Ελλάδα οφείλει να καταστεί ο παράδεισος των «start-ups» επιχειρήσεων και η μητρόπολη της Τρίτης Βιομηχανικής Επανάστασης, οικοδομώντας με το συμμαχικό κράτος του Ισραήλ που πρωταγωνιστεί στο επίπεδο αυτό ένα δυνατό δίδυμο που θα παράγει πλούτο και αναπτυξιακές ευκαιρίες στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου. Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος. Τι χρειάζεται για αυτή την ποιοτική επιλογή; Μια απόφαση της Βουλής. Μια απόφαση που να δίνει πλήρη φοροαπαλλαγή σε επιχειρήσεις ανά τον κόσμο που θα έρθουν στη χώρα μας, θα μεταφέρουν την έδρα των επιχειρήσεών τους και θα αναφέρονται στον τομέα των νέων τεχνολογιών, των ψηφιακών εφαρμογών και των τρισδιάστατων εκτυπώσεων. Κι αν κάποιος υποστηρίξει ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει αφού η Ελλάδα υποχρεούται να ακολουθεί ένα συγκεκριμένο φορολογικό μοντέλο που έρχεται από τις Βρυξέλλες, τότε ας διατηρήσουμε το υποχρεωτικό πλαφόν που δεν είναι πάνω από 15% της τακτικής φορολογικής εισφοράς στον γενικό επιχειρηματικό τζίρο και ας αποδώσουμε το 100% του φόρου σε έμμεσες επιστροφές μέσα σε ένα τετράμηνο. Μέσα σε ένα επιχειρηματικό πλαίσιο Pacta Sunt Servanda. Υποχρέωση των εταιριών, που θα αντιμετωπιστούν με τόσο ευνοϊκούς όρους από την ελληνική Πολιτεία, θα είναι να προσλαμβάνουν Ελληνες πολίτες σε θέσεις λευκών και μπλε κολάρων, με μισθούς ανάλογους με αυτούς που προσφέρουν σε υφιστάμενα στελέχη τους, και να χρηματοδοτούν με ποσοστά τη λειτουργία κοινωφελών έργων με άμεσο κοινωνικό αντίκτυπο. Με τον τρόπο αυτόν και εκσυγχρονίζουμε την οικονομία μας και σταματούμε τη μεταναστευτική ροή και γινόμαστε τεχνολογικό κέντρο του δυτικού κόσμου και μειώνουμε αποφασιστικά την ανεργία και δείχνουμε έμπρακτα και δημιουργικά ότι από εδώ και πέρα επιθυμούμε να ζήσουμε με τον δικό μας παραγόμενο πλούτο και τη δική μας υπεραξία.
Σπύρος Ν. Λίτσας
