Η πιο κραυγαλέα απόδειξη ότι είμαστε αλλού γι’ αλλού σε αυτήν τη χώρα είναι το Ασφαλιστικό. Ενώ αποτελεί μακράν το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημά μας, κανείς δεν τολμά να το ακουμπήσει, πολύ περισσότερο δε να προτείνει στρατηγικές αντιμετώπισής του. Ολοι κάνουν σαν να μη βλέπουν το ηφαίστειο πάνω στο οποίο καθόμαστε και το οποίο θα μας κάψει όλους και όλα με μαθηματική ακρίβεια. Πολύ απλά γιατί το κόστος του Ασφαλιστικού καθιστά οποιαδήποτε παραγωγική επένδυση στην Ελλάδα μη ανταγωνιστική και έτσι μοιραία υπονομεύει κάθε ελπίδα για ανάπτυξη και χτύπημα της ανεργίας.
Τα στοιχεία είναι συντριπτικά και μιλούν από μόνα τους. Εχουμε περί τα 2.700.000 συνταξιούχους και ο συνολικός αριθμός τους αναμένεται να φτάσει, σύμφωνα με το υπουργείο Εργασίας, τους πρώτους μήνες του 2015 τα 3.200.000. Σε ένα σύνολο εργατικού δυναμικού 4.500.000 με 1.500.000 ανέργους και 700.000 εργαζομένους στο Δημόσιο, συν αυτούς του ευρύτερου Δημοσίου, μας αφήνουν περί τα 2.000.000-2.500.000 εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα. Ενας στους τρεις Ελληνες είναι συνταξιούχος, τη στιγμή πού ένα βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα απαιτεί 4-5 εργαζομένους ανά συνταξιούχο!
Κοιμισμένοι από τα παραμύθια δεκαετιών, ανεχτήκαμε να υποθηκευτεί το μέλλον όλων των Ταμείων και τώρα νιώθουμε ήδη την καυτή ανάσα από τη διακινδύνευση των συντάξεών μας στο σύνολό τους.
Για τριάντα και πλέον χρόνια, ψηφοθηρικές σκοπιμότητες και ανερμάτιστες συντεχνιακές λογικές απέκλεισαν οποιαδήποτε μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος. Κορυφαία περίπτωση το επονομαζόμενο «Ασφαλιστικό Γιαννίτση» το 2001, που θα έδινε μια ανάσα εικοσαετίας, συμφώνως με εξειδικευμένους οικονομολόγους.
Κι ενώ τα πράγματα εξελίσσονταν από το κακό στο χειρότερο, την περίοδο 1999-2003, την περίοδο δηλαδή της χρυσής εποχής του Χρηματιστηρίου, τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων κατευθύνθηκαν στο Χρηματιστήριο έπειτα από επίμονες παροτρύνσεις, ενδεχομένως και καθ’ υπόδειξη κυβερνητικών στελεχών. Και όταν τον Φεβρουάριο του 2003 το Χρηματιστήριο Αθηνών καταποντίστηκε, τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων έκαναν φτερά! Κανένας υπεύθυνος;
«Ευτυχώς» όμως που την εγγύηση των αποθεματικών των Ταμείων την είχαμε αναθέσει στην Τράπεζα της Ελλάδος! Με τον νόμο 2469/1997 δημιουργήθηκε ένα κοινό κεφάλαιο στην ΤτΕ, στο οποίο συμπεριλαμβάνονταν πόροι των ασφαλιστικών ταμείων, των νοσοκομείων, των πανεπιστημίων και όλων των ιδρυμάτων δημοσίου δικαίου. Η ΤτΕ είχε το ελεύθερο της διαχείρισης των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, χωρίς να λογοδοτεί στους ιδιοκτήτες τους, ενώ στη συμφωνία εκχώρησης των κεφαλαίων δεν υπήρχε καν ρήτρα που να διασφάλιζε την απόδοση από την επένδυση των κεφαλαίων. Λίγο πριν από το PSI και ενώ φαινόταν το πράγμα, η ΤτΕ μετέτρεψε τα αποθεματικά σε κρατικά ομόλογα, με αποτέλεσμα, μετά το «κούρεμα», τα ασφαλιστικά ταμεία να χάσουν 11 δισεκατομμύρια ευρώ! Τα μετοχικά ταμεία των Ενόπλων Δυνάμεων, από τα πιο εύρωστα Ταμεία, έχασαν το 70% των αποθεματικών τους. Κανένας υπεύθυνος;
Ετσι φτάσαμε στον εφιάλτη που μας περιμένει ξύπνιους. Κοινωνική ασφάλιση τέλος. Συντάξεις πείνας για όλους. Κανένας εργαζόμενος και καμιά εργαζόμενη μετά το 2015 δεν θα βγαίνει στη σύνταξη πριν από τα 60 ακόμη και, αν ανήκουν στα βαρέα και ανθυγιεινά, που και αυτά, με τη σειρά τους, καταργούνται, αλλά και στα 67 για να βγει θα πρέπει να έχει συμπληρώσει 40 χρόνια πλήρους απασχόλησης. Πρόωρη σύνταξη έπειτα από 35 ή 37 χρόνια δουλειάς ή για μητέρες με ανήλικα παιδιά τέλος.
Γι’ αυτό το μείζον θέμα όπου η εμπιστοσύνη προηγείται της ψήφου, πότε θα μας μιλήσουν αυτοί που μας ζητούν και τις δύο;
Γιώργος Κ. Στράτος
