Δεν πήγα ποτέ σε σχολείο που είχε κεντρική θέρμανση. Δεν πήγα ποτέ σε σχολείο που είχε χώρους άθλησης, πράσινο. Το 6ο Δημοτικό Σχολείο Κορυδαλλού ήταν μια προκατακλυσμιαία πολυκατοικία με μια μικρή, τσιμεντένια και λίγο κατηφορική (!) αυλή. Το Γυμνάσιο Αρρένων Κορυδαλλού στην Πέτρου Ράλλη συστεγαζόταν με τον θρυλικό «Ηράκλειτο», μια βραδινή τεχνική σχολή, και το 1ο Λύκειο Κορυδαλλού στο παλιό κτίριο του Ρηνιωτάκη, στην Πλατεία Ελευθερίας. Αλλη μια αρχαία πολυκατοικία με μικρό τσιμεντένιο προαύλιο και μία (1) μπασκέτα.
Γκρίζα σχολεία, παγωμένα τον χειμώνα και όταν ως τσογλαναραίοι κάνοντας ανοησίες σπάγαμε κατά λάθος κανένα τζάμι, καλυπτόταν πρόχειρα με χαρτόνι, μέχρι ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων να μαζέψει κανένα φράγκο για τον τζαμά. Στο μεταξύ, το δαγκώναμε. Ο δε «Ηράκλειτος», που το παλιό του κτίριο δεν υπάρχει πια, έμοιαζε πιο πολύ με αναμορφωτήριο. Στα τμήματα ο αριθμός των μαθητών ξεπερνούσε τους 40. Στο Λύκειο, στο Κλασικό, πέσαμε στους 30 αλλά οι τεταρτοδεσμίτες ήταν λόχος με πλήρη πολεμική σύνθεση. Υπερπληθυσμός.
Δεν πήγα ποτέ σε σχολείο που να μην είχε δύο βάρδιες. Από την πρώτη Δημοτικού ως την τρίτη Λυκείου, μια βδομάδα πρωινοί, μια βδομάδα απογευματινοί. Εκεί γύρω στις 3 με 4 σε έπιανε υπνηλία, όταν μάθημα έκανε κάποιος αγγαρειομάχος, που υποδυόταν τον εκπαιδευτικό.
Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές μας ήταν κακά αμειβόμενοι, οι υποδομές υποτυπώδεις. Ορισμένοι από αυτούς απλώς υπήρχαν, βαλσαμωμένοι. Παρέδιδαν το μάθημα σαν να διάβαζαν τηλεφωνικό κατάλογο. Ομως ήταν αρκετοί οι ήρωες, φανερά γεννημένοι γι’ αυτό, πίστευαν πολύ αυτό που έκαναν. Οσοι από μας έδιναν βάση στην πενιά, έμαθαν ωραία Νέα και Αρχαία Ελληνικά, Ιστορία, Γεωγραφία, Μαθηματικά και άλλα μαγικά πράγματα. Μας άνοιξαν ένα μικρό παράθυρο στον κόσμο. Δεν θα ήμουν, εγώ και πολλοί άλλοι, αυτό που είμαι χωρίς αυτούς, που με πάθος κι αυστηρότητα πότιζαν το σφουγγάρι του μυαλού μας με ωραία πράγματα και μισθό κυριολεκτικά τρεις κι εξήντα. Δεν θα ήμασταν αυτό που είμαστε χωρίς την κ. Ελένη, τον Ζωγράφο, τον Γιαννακό, την Κωνσταντάρα, χωρίς τον απίστευτο φιλόλογο Στεφανίδη και πολλούς άλλους, που ό,τι φρονήματα κι αν είχαν, μας έμαθαν το βασικό εργαλείο ελευθερίας και γνώσης, που είναι η ελληνική γλώσσα, να αγαπάμε την Πατρίδα, να σεβόμαστε τους δασκάλους μας και τον κόπο των γονιών μας.
Ο Νίκος είναι σήμερα εξαιρετικός γιατρός και πανεπιστημιακός στην Πάτρα. Η Ελευθερία είναι φοβερή φιλόλογος με δικές της επιχειρήσεις. Ο Δημήτρης νοσηλευτής και συριζαίικη συνδικάλα, ο άθλιος, φιλότιμος και με χιούμορ που το ξεπερνάει μόνο ο Στέλιος, που είναι αστυνομικός. Ο Σήφης δουλεύει στον ΟΛΠ κι ο Μιχάλης είναι άριστος αρτοποιός. Πάντως, όταν σπανίως βρισκόμαστε, δεν μουγκρίζουμε greeklish. Ολοι μα όλοι βγήκαμε από αυτά τα γκρίζα υποτυπώδη κτίρια, όπου όμως δούλευαν αρκετοί καλοί Ελληνες και ζωγράφισαν πλούσια χρώματα εντός μας, γιατί υπήρχαν κάποιες βασικές αλλά σήμερα ελλείπουσες προϋποθέσεις.
Θεωρητικά, με τέτοια χάλια υποδομών θα έπρεπε να είμαστε μονίμως σε κατάληψη, δεδομένου κιόλας ότι ήμασταν αλαναρία, ζόρικα παιδιά, που συχνά λύναμε τις διαφορές μας, από προσωπικές έως ποδοσφαιρικές, με ξύλο. Δεν κάναμε ποτέ. Μέχρι αποχή είχαμε φτάσει, έως το 1983 που αποφοίτησε η γενιά μου, και αυτή ήταν σπάνια και με προσχηματικούς λόγους για κοπάνα. Πρωτεργάτες συνήθως, οι χειρότεροι μαθητές και οι πιο χαβαλέδες. Οι γονείς μας δούλευαν σε σκληρές δουλειές, στερούνταν τα πάντα για τα φροντιστήρια της προετοιμασίας για τις πανελλαδικές, για βιβλία, ξένη γλώσσα. Θα νιώθαμε τύψεις να ξεφτιλίζουμε τους κόπους τους παριστάνοντας τους χαβαλετζήδες «επαναστάτες» και χάνοντας μαθήματα. Μας ήταν επίσης αδιανόητο να φερθούμε με αγένεια στους καθηγητές ή να πλακωθούμε μεταξύ μας για πολιτικούς λόγους. Αν το κάναμε, θα μας τιμωρούσαν αυστηρά και ορθώς. Πολιτικές απόψεις είχαμε ήδη μορφοποιήσει πολλοί από μας αλλά θα θεωρούσαμε ιεροσυλία να βανδαλίσουμε τα ήδη προβληματικά κτίρια ή να επιβάλουμε ο ένας στον άλλο τις απόψεις μας με βία ή να διαλύσουμε τη λειτουργία του σχολείου μας.
Ποιο ήταν, λοιπόν, το μυστικό; Πάρτε δραμαμίνες οι σύντροφοι και χαρτομάντιλα για τους αφρούς από το στόμα: ελληνοκεντρισμός, πειθαρχία, ιεραρχία.
Πειθαρχία και ιεραρχία υπάρχει και στο σπίτι σας, εκτός αν σκορπίσατε σε ιδρύματα και φυλακές. Στην οικογένεια τα πόδια δεν χτυπάνε το κεφάλι. Ετσι πρέπει και στο σχολείο. Η πειθαρχία δεν σημαίνει ανυπαρξία αγάπης, φροντίδας. Μάλλον τις προϋποθέτει.
Η δουλειά των μαθητών είναι να πηγαίνουν σχολείο και να ξεστραβώνονται, και ποτέ δεν θα υπάρξει σύστημα εξετάσεων που θα το αγαπούν.
Η δουλειά των καθηγητών -απίστευτο αλλά πρέπει- είναι να βγάζουν καλούς σκεπτόμενους Ελληνες, που να μιλούν καλά ελληνικά, να τους δίνουν τις βάσεις των επιστημών. Δεν είναι να τους διδάσκουν την ανομία, την αυθάδεια και ανθελληνικές σαβούρες.
Και τα κόμματα, οι γελοίες νεολαίες τους και οι δόλιοι «επαναστάτες» του φατσοβιβλίου και του φραπόγαλου είναιτόσο χρήσιμοι στην εκπαίδευση όσο οι μαγουλάδες.
Θυμίζω ότι ένας ανόητος πολιτικός πέρυσι στον αγιασμό κάλεσε τα παιδάκια του Δημοτικού σε… εξέγερση. Οταν μόνη περγαμηνή σου είναι ότι κατέλαβες το Λύκειό σου και διαχειρίστηκες ανεπιτυχώς τις απαλλοτριωμένες τυρόπιτες του κυλικείου, ότι έκανες σκονάκι και έβαλες βύσμα στον Στρατό, ε, τι θα λες;
Τέτοια στάνη, τέτοιο κομμένο γάλα βγάζει…
Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
