Το αποτέλεσμα στη γειτονική χώρα δεν είναι σίγουρο ότι ευνοεί την Αθήνα
Βιάστηκαν κάποιοι να… πανηγυρίσουν για το εκλογικό «κάζο» του Ερντογάν, μεθερμηνεύοντάς το ως ευχάριστη εξέλιξη, που ενισχύει την ελληνική θέση έναντι της γειτονικής χώρας. Ας μου επιτρέψουν να διαφωνήσω.
Η εκλογική συρρίκνωση του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, αν και μικρή σε σχέση με την εντυπωσιακή αποδοχή που εξακολουθεί να απολαμβάνει, επιβάλλει την αναγκαστική σύμπραξή του με άλλους πολιτικούς σχηματισμούς. Το γεγονός αυτό δεν οδηγεί νομοτελειακά, όπως κάποιοι νομίζουν, σε ευνοϊκούς συσχετισμούς για την Ελλάδα. Αντίθετα, η μερική έστω αποσταθεροποίηση του «καθεστώτος» Ερντογάν μπορεί να αποτελεί θετική είδηση για τον τομέα των ατομικών ελευθεριών στην Τουρκία, αλλά ανατρέπει ένα μονοσήμαντο σκηνικό, που, χωρίς αμφιβολία, συνέφερε την πατρίδα μας.
Κακά τα ψέματα, επί και πλέον δεκαετία το δίδυμο Ερντογάν – Νταβούτογλου, μέσα στη γενικότερη μεγαλομανία του γεωστρατηγικού δόγματός του, δεν είχε ενοχλήσει σοβαρά την Ελλάδα. Τουλάχιστον όχι όσο θα μπορούσε, εκμεταλλευόμενο την αντικειμενική αδυναμία της χώρας μας λόγω της οικονομικής κατάρρευσής της.
Προκλήσεις ασφαλώς και υπήρξαν, όπως άλλωστε και έμπρακτες αμφισβητήσεις του ελλαδικού κυριαρχικού χώρου. Ομως τα πράγματα δεν έφτασαν ποτέ πραγματικά στα άκρα. Οι κυβερνήσεις Ερντογάν και Νταβούτογλου συνέχισαν την πεπατημένη προηγούμενων τουρκικών κυβερνήσεων, χωρίς όμως να ξεπεράσουν τη λεπτή κόκκινη γραμμή που θα μπορούσε να οδηγήσει σε θερμή στρατιωτική αντιπαράθεση.
Την ίδια ώρα, η αλλοπρόσαλλη πολιτική του Ερντογάν στη Μέση Ανατολή αλλά και οι «αυτοκρατορικές» αξιώσεις του στον τομέα της διεθνούς διπλωματίας διατάραξαν τις σχέσεις της Τουρκίας με πολύ ισχυρούς παραδοσιακούς συμμάχους, όπως οι ΗΠΑ και το Ισραήλ. Μάλιστα, το τελευταίο διάστημα η εμμονή των Ερντογάν – Νταβούτογλου για άσκηση πολιτικής ηγεμονίας στους σουνιτικούς πληθυσμούς των αραβικών κρατών και η διαφαινόμενη στήριξη προς τους… ισλαμοκανίβαλους του ISIS έφεραν την Τουρκία απέναντι με άλλα ισχυρά κράτη της περιοχής, όπως το Ιράν και η Αίγυπτος (υπό τη σημερινή ηγεσία της).
Επομένως, κάτω από το στενό οπτικό πρίσμα τού τι συμφέρει την Ελλάδα, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η αποδυνάμωση του «σουλτάνου» και η δυναμική είσοδος στην κοινοβουλευτική σκηνή νέων πολιτικών παικτών καθώς επίσης και το εντυπωσιακό ποσοστό των Γκρίζων Λύκων ευνοούν τις εθνικές επιδιώξεις μας. Ας μην ξεχνούν, άλλωστε, οι «πανηγυρίζοντες» πως η πρόσφατη Ιστορία έχει δείξει ότι οι χειρότερες κρίσεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις προέκυψαν με «κοσμικές», κεμαλικές και κεντροαριστερές κυβερνήσεις στη γειτονική χώρα…
Γιώργος Χαρβαλιάς
