Η πατρίδα δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι μια πραγματικότητα, ένα κύτταρο κοινωνικής ζωής, που χρειάζεται προστασία. Και αυτό αποτελεί κοινή ευθύνη
Σε μια περίοδο που τα ελληνικά σύνορα δοκιμάζονται διαρκώς, οι άνδρες και οι γυναίκες του Λιμενικού στέκονται στην πρώτη γραμμή ενός αγώνα δύσκολου και επικίνδυνου. Καλούνται να προστατεύσουν την εθνική κυριαρχία της χώρας, αποτρέποντας την εγκληματική δράση οργανωμένων κυκλωμάτων διακίνησης λαθρομεταναστών.
Κι όμως, αντί η Πολιτεία και το πολιτικό σύστημα, στο σύνολό του, να τους στηρίζει χωρίς αστερίσκους, παρακολουθούμε έκπληκτοι (κυρίως από την πλευρά της εθνομηδενιστικής Αριστεράς) να στρέφεται με πρωτοφανή σφοδρότητα εναντίον τους. Κατηγορίες βαριές, ατεκμηρίωτες, συχνά αναπαραγόμενες άκριτα από διεθνή δίκτυα και ΜΚΟ, φτάνουν στο σημείο να παρουσιάζουν τα στελέχη του Λιμενικού ακόμη και ως δολοφόνους! Πρόκειται σαφέστατα για μια συστηματική προσπάθεια ηθικής απονομιμοποίησης ενός θεσμού ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια της πατρίδας.
Το φαινόμενο αυτό δεν είναι τυχαίο. Εντάσσεται σε μια ευρύτερη ιδεολογική αντίληψη, που αντιμετωπίζει τα εθνικά σύνορα ως αναχρονισμό και την έννοια της εθνικής κυριαρχίας ως εμπόδιο στον δρόμο για μια ουτοπική παγκοσμιοποιημένη πραγματικότητα. Στο πλαίσιο αυτής της λογικής κάθε κράτος, που ασκεί το νόμιμο δικαίωμά του για τη φύλαξη των συνόρων του, μετατρέπεται σε «κατασταλτικό μηχανισμό παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Αυτό, όμως, που συστηματικά αποσιωπάται είναι ο ρόλος των οργανωμένων κυκλωμάτων διακίνησης, που δρουν με επαγγελματισμό, διεθνείς διασυνδέσεις και συνήθως με την ανοχή ή και τη διευκόλυνση τρίτων χωρών. Η εργαλειοποίηση των μεταναστευτικών ροών δεν είναι θεωρία συνωμοσίας. Είναι μέσο πίεσης και αποσταθεροποίησης, κάτι που, ύστερα από δεκαετίες αδικαιολόγητης αδράνειας, δείχνει να γίνεται επιτέλους αντιληπτό. Δυστυχώς, όχι από όλους.
Ο ρόλος συγκεκριμένων ΜΚΟ που, πίσω από τον μανδύα της «αλληλεγγύης», λειτουργούν χωρίς διαφάνεια, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και με συγκεκριμένη πολιτική ατζέντα, είναι σαφέστατα προβληματικός. Η στενή διασύνδεσή τους με νομικά δίκτυα, επικοινωνιακούς μηχανισμούς και διεθνή fora κάνει σαφές ότι δεν αποσκοπούν πράγματι στην προστασία ανθρώπων, αλλά στοχεύουν στην υπονόμευση της όποιας εθνικής μεταναστευτικής πολιτικής εφαρμόζεται σήμερα στην πατρίδα μας.
Η δράση τους αυτή χρησιμοποιεί επιλεκτικά την έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τα εργαλειοποιεί, μετατρέποντάς τα σε όπλο εναντίον της κοινωνικής συνοχής, της εθνικής κοινωνίας και της νομιμότητας. Στο πλαίσιο αυτής της δράσης ανήκει και η στοχοποίηση των Ελλήνων λιμενικών, που αποτελούν σήμερα τους βασικούς εγγυητές της ασφάλειας των συνόρων μας.
Οι άνθρωποι αυτοί, όμως, είναι κατά κανόνα οικογενειάρχες και με συνείδηση καθήκοντος, που επιχειρούν καθημερινώς υπό αντίξοες συνθήκες, στην πρώτη γραμμή, με ανεπαρκή μέσα, καλούμενοι να λάβουν κρίσιμες αποφάσεις σε δευτερόλεπτα. Η άκριτη καταδίκη τους στα τηλεοπτικά πάνελ συνιστά τουλάχιστον πολιτική ανευθυνότητα.
Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να αυτοϋπονομεύεται. Η προστασία των συνόρων μας είναι στοιχειώδης προϋπόθεση ύπαρξης ενός κυρίαρχου κράτους. Οσοι το αρνούνται αυτό αποδέχονται ουσιαστικά μια χώρα χωρίς λόγο, ρόλο και δυνατότητα να καθορίζει το μέλλον της. Εχει φτάσει η ώρα, πιστεύω, να στηριχθούν έμπρακτα όσοι σηκώνουν το βάρος της εθνικής ευθύνης και να απομονωθούν ιδεολογικές και πολιτικές κραυγές που, στο όνομα διεθνιστικών εμμονών, υπονομεύουν έμπρακτα την ίδια την κοινωνία, την οποία υποτίθεται πως υπερασπίζονται στα λόγια.
Η πατρίδα δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι μια πραγματικότητα, ένα κύτταρο κοινωνικής ζωής, που χρειάζεται προστασία. Και αυτό αποτελεί κοινή ευθύνη. Το Λιμενικό Σώμα αποτελεί σήμερα έναν από τους πιο κρίσιμους πυλώνες για την προστασία της.
*Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα»
