Οι δηλώσεις του Νικ. Κοτζιά κατά την πρόσφατη επίσκεψή του
Πριν από την επίσημη επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά στα Σκόπια η θέση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής συνοψιζόταν ως εξής: Λύση για το όνομα με γεωγραφικό προσδιορισμό έναντι όλων για κάθε χρήση στο πλαίσιο του ΟΗΕ, ένταξη σε ΝΑΤΟ – Ε.Ε. μόνο έπειτα από λύση στο θέμα της ονομασίας, άρνηση αναγνώρισης «μακεδονικής ταυτότητας», απόδοση στην κυβέρνηση των Σκοπίων αλυτρωτικών διαθέσεων. Παραθέτω σήμερα ένα αποσπάσματα από τις δηλώσεις του υπουργού, τη στρατηγική σκέψη του οποίου σέβομαι και διερωτώμαι απλώς τι απέμεινε από αυτήν την πολιτική. Πάσα διευκρίνιση δεκτή, εννοείται.
«Η Ελλάδα είναι μια χώρα που συμβάλλει με όλους τους τρόπους και τα μέσα στη σταθεροποίηση και στην ασφάλεια της περιοχής -και έχουμε κοινά συμφέροντα με τη γείτονά μας χώρα, την οποία θέλουμε να τη δούμε να οδεύει στον ευρωπαϊκό της δρόμο με ακόμα πιο ταχύ τρόπο.
»Πιστεύω ότι έχουμε μια δυνατότητα να κουβεντιάσουμε και να λύσουμε, στη βάση του διεθνούς δικαίου και των σχέσεων καλής γειτονίας, το ζήτημα του ονόματος. Ο Νίκολα Πόποφσκι και εγώ είμαστε αποφασισμένοι να το διερευνήσουμε, να το ψάξουμε, να το προωθήσουμε».
»Τα Βαλκάνια έχουν μια περίεργη ιστορία. Εχουν δύο κινδύνους. Ο ένας είναι να μας φυλακίσει η ιστορία και ο άλλος να παράγουμε περισσότερη ιστορία απ’ ό,τι μπορούμε να καταναλώσουμε».
»Η ιστορία μας είναι απαραίτητη. Αλλά η ιστορία πρέπει να είναι σχολείο για μας, όχι φυλακή, να μαθαίνουμε, να διδασκόμαστε. Και αυτό που εμείς έχουμε διδαχθεί είναι ότι η ανάπτυξη, η ασφάλεια και η σταθερότητα στα Βαλκάνια χρειάζεται όλους μας».
»Για το όνομα: Θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι. Η ελληνική εξωτερική πολιτική πιστεύει ότι είναι αγαθό, είναι καλό πράγμα για την Ελλάδα η ύπαρξη, η σταθερότητα και η ασφάλεια αυτής της χώρας. Και κάνουμε ό,τι μπορούμε, ώστε να βοηθήσουμε για τον δρόμο της στους ευρωατλαντικούς θεσμούς -και θέλουμε και να βοηθήσουμε με την πείρα μας την ευρωπαϊκή. Πιστεύουμε ότι η ενότητα και η σταθερότητα αυτής της χώρας είναι δώρο για τα Βαλκάνια. Υπάρχει μια διαφορά γύρω από το όνομα. Για κάθε πρόβλημα υπάρχει και μια λύση».
»Ως προς τον αλυτρωτισμό. Δεν πιστεύω ότι εγώ ή ο ομόλογός μου έχουμε αλυτρωτισμό. Μου είπε ένας πολύ καλός μας διπλωμάτης το πρωί, στην Αίγυπτο υπάρχει μια πόλη που λέγεται Αλεξάνδρεια. Οχι μόνο δεν έχουμε πρόβλημα, αλλά καμαρώνουμε. Είχα πάει μια φορά στην Ινδία και μου λέγανε οι Ινδοί ότι “είμαστε διάδοχοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου”. Πολύ ωραία, ο καθείς έχει το δικαίωμα να έχει την ταυτότητά του. Απλώς δεν πρέπει ο τρόπος που τη χρησιμοποιεί να δημιουργεί σε τρίτους την εντύπωση ότι μπορεί να γίνει και κατάχρηση. Δηλαδή, εάν πρώην πολιτικός της αγαπητής χώρας όπου βρίσκομαι σηκώνει σημαία που δεν είναι νόμιμη στον Ολυμπο, αυτός είναι αλυτρωτισμός ή, όταν φτιάχνονται χάρτες από κάποιον τρίτον που να ενσωματώνουν περιοχές τρίτης χώρας, αυτός είναι αλυτρωτισμός
Μανώλης Κοττάκης
