Οι μοιραίοι της Βουλής, ο Τσίπρας και η χρεοκοπία
Δεν έχω να σας πω πολλά σήμερα. Προτιμώ να ανασύρω από το αρχείο μου το άρθρο της 20ής Δεκεμβρίου 2014, όταν μετά το αποτέλεσμα της πρώτης ψηφοφορίας για την προεδρική εκλογή προέβλεψα ορισμένα πράγματα, που δυστυχώς συμβαίνουν.
Εγραφα εκείνη την ημέρα:
«Διαφωνώ ριζικά με τις κραυγές και τις οιμωγές για το αποτέλεσμα της πρώτης ψηφοφορίας για την προεδρική εκλογή. Το θεωρώ εξαιρετικό. Καθόλου αρνητικό. Οι ευθύνες για την τροπή που θα λάβουν οι εξελίξεις άρχισαν να προσωποποιούνται, να αποκτούν ονοματεπώνυμο. Το κάδρο γεμίζει από μικρούς και μεγάλους μοιραίους. Η Ιστορία κρατά σελίδες και κεφάλαια, για να καταχωρίσει τα πρόσωπα που θα σφραγίσουν με την ανοησία τους τη χειρότερη στιγμή του έθνους από την κυπριακή τραγωδία έως σήμερα. Δείτε, παρακαλώ, με προσοχή τις φωτογραφίες των πρωταγωνιστών, τα πρόσωπά τους όπως αποτυπώνονται τη στιγμή που βρίσκονταν στην Ολομέλεια της Βουλής. Κοιτάξτε τα κυβερνητικά έδρανα, τα έδρανα της αντιπολίτευσης, τα “ορεινά”, τις προκεχωρημένες θέσεις των μικρότερων κομμάτων. Θα ανακαλύψετε σε αυτά μοιραίους πολλών ταχυτήτων.
Καταρχάς, μοιραίους της συμφοράς. Σαν τον βουλευτή που άλλα έλεγε τη μία, άλλα την άλλη. Μοιραίους με… απαιτήσεις. Που πιστεύουν ότι το “παρών” τούς δίνει τη δυνατότητα να “διαπραγματευτούν”. Μοιραίους πολυτελείας. Πλουσιόπαιδα, που παριστάνουν τους αρχηγούς, ενώ η αληθινή θέση τους είναι στο ψυχιατρείο. Μοιραίους κλασικούς, που όχι μόνο δεν λείπουν από κανένα παιχνίδι πολιτικής ανωμαλίας τα τελευταία 50 χρόνια, αλλά αναζητούν την ευκαιρία για να εκτονώσουν τα προσωπικά πάθη τους στις πλάτες των πολιτών. Μοιραίους κατά συρροή, όπως πολιτικοί της Αριστεράς της “ευθύνης”, που νοιάζονται αποκλειστικά για το ονόρε. Μοιραίους νέας εσοδείας, που, καθήμενοι στα έδρανα γιγάντων του πολιτικού χώρου τους, όπως ο Ηλίας Ηλιού, επιμένουν να οδηγήσουν τη χώρα στον όλεθρο για ένα πείσμα, ένα πουκάμισο αδειανό. Μοιραίους κορυφαίους, τέλος, οι οποίοι, μολονότι διακηρύσσουν ότι θέλουν να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας, στην πραγματικότητα δεν κούνησαν ούτε το μικρό δαχτυλάκι τους από τη στιγμή της προκήρυξης των εκλογών έως σήμερα, για να επιτύχουν αυτό που υποτίθεται ότι “επιδιώκουν”. Ας μην υπάρχουν αυταπάτες, αγαπητοί.
Σε αυτή τη Βουλή παρατηρείται συρροή ανοησίας και εγωισμών. Οι Ελληνες πολιτικοί νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν παζάρι για ημερομηνίες, πρόσωπα και κυβερνήσεις τ στιγμή που φεύγει το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Ας γνωρίζουν το εξής: Η Ιστορία έχει κρατήσει άπλετο χώρο για τον Τσίπρα, που όρισε ως τόπο αναμέτρησης την προεδρική εκλογή. Εχει κρατήσει χώρο όμως και για πολλούς πολλούς άλλους, αν η Ελλάδα μας οδηγηθεί σε χρεοκοπία και νέο Εμφύλιο. Το κρίμα στον λαιμό τους».
Mανώλης Κοττάκης
