Δεκάδες χιλιάδες πολίτες σ΄ όλη τη χώρα συνωστίζονται στα συσσίτια των εκκλησιών για να εξασφαλίσουν ένα πιάτο φαγητό. Η επίσημη ανεργία κυμαίνεται μεταξύ 25 και 30%, και στις πόλεις της Γερμανίας ο αριθμός των Ελλήνων μεταναστών σήμερα πλησιάζει τους αριθμούς της δεκαετίας του 1960. Ενδεικτικό της ανέχειας είναι και το γεγονός ότι ακόμη και η μεσαία τάξη έχει στερηθεί ουσιαστικά του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος πρόσβασης στη Δικαιοσύνη κι΄ έτσι φτάσαμε στο σημείο κατηγορούμενοι για κακουργήματα να δηλώνουν ότι αδυνατούν να προσλάβουν δικηγόρο ζητώντας από το δικαστήριο να διορίσει αυτεπαγγέλτως ενώ ο φουκαράς πολίτης αν θέλει να ασκήσει έφεση κατ΄ απόφασης και Ειρηνοδικείου πρέπει, πέραν των δικαστικών εξόδων, αμοιβής δικηγόρου κλπ. να καταβάλλει και παράβολο 200 ΕΥΡΩ υπέρ του Δημοσίου…
Αυτή είναι η εικόνα της σημερινής Ελλάδας που βιώνει πολυεπίπεδη κρίση το μέγεθος της οποίας ούτε το υποψιάζονται πολλοί από τους πολιτικούς μας οι οποίοι εξακολουθούν να μιλούν διπλή γλώσσα κι έτσι ενώ φορολογούν άγρια τον ανήμπορο πολίτη οι ίδιοι εξακολουθούν να έχουν αφορολόγητο το 75% περίπου των συνολικών αποδοχών τους…
Η κυβέρνηση αντί να εφευρίσκει συνεχώς νέους φόρους έπρεπε να έχει ως κύριο στόχο την ανάπτυξη και αύξηση του ΑΕΠ. Πως δηλαδή θα έχουμε 30 εκατομμύρια τουριστών υψηλού εισοδηματικού επιπέδου που θα καταναλώνουν Ελληνικά προϊόντα κατά την εδώ παραμονή τους, πως θα αυξηθεί το συνάλλαγμα από την εμπορική ναυτιλία, πως θα αποκτήσουμε πραγματική αγροτική παραγωγή με εξαγωγικό χαρακτήρα, πως θα αξιοποιηθεί ο ορυκτός μας πλούτος, πως θα δημιουργηθούν νέες-πραγματικές θέσεις εργασίας.
Αν δεν αρχίσει η ανάπτυξη με αύξηση του ΑΕΠ, όσα δάνεια κι αν μας δώσουν δεν σωζόμαστε και βεβαίως για την ανάπτυξη χρειάζονται και ξένες επενδύσεις αλλά κυρίως χρειαζόταν η εκπόνηση και υλοποίηση σχεδίου αξιοποίησης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας (ήλιος, θάλασσα, φυσικές ομορφιές, μνημεία, πολιτισμός, ορυκτός πλούτος κλπ.) αλλά προς αυτή την κατεύθυνση εμφανώς τουλάχιστον λίγα πράγματα γίνονται… Παράλληλα θα περίμενε κάποιος από μια κυβέρνηση συνεργασίας και αλλαγή νοοτροπίας, δηλαδή ότι θα αξιοποιούσε το καλύτερο ανθρώπινο δυναμικό της χώρας για να γίνει αποτελεσματικός ο κρατικός μηχανισμός αλλά αντί αυτού βλέπουμε και τώρα ακόμη(με λίγες εξαιρέσεις) στελέχωση του κρατικού μηχανισμού με κομματικές μετριότητες, φίλους η συγγενείς κάποιων υπουργών που δεν έχουν επαφή με την κοινωνία και την πραγματικότητα.
Για να αλλάξει η εικόνα και να γίνει «νέο ξεκίνημα» για την Ελλάδα χρειάζονται όσα προαναφέραμε αλλά και θεσμικές μεταρρυθμίσεις με μια τολμηρή αναθεώρηση του Συντάγματος για να λειτουργήσουν ουσιαστικά οι θεσμοί. Η ανανέωση της πολιτικής ζωής δεν μπορεί να γίνει από ανεπάγγελτους που εκφράζουν τον παλαιοκομματισμό και την οικογενειοκρατία αλλά από θεσμικές μεταρρυθμίσεις κι από ανθρώπους που δούλεψαν πραγματικά κι έχουν επαφή με την κοινωνία.
Η σημερινή Ελλάδα δίνει εικόνα παρακμής. Γι΄ αυτή την εικόνα ευθύνονται οι ηγέτες (με ελάχιστες εξαιρέσεις) που στερούνταν οράματος κι είχαν μοναδικό στόχο την επανεκλογή τους μέσω εκμαυλισμού των πολιτών με διορισμούς στο δημόσιο και παροχές με δανεικά, αλλά ευθυνόμαστε κι΄ εμείς γιατί δεν λειτουργήσαμε ως πολίτες με την κλασική έννοια του όρου και μέσα σε ένα σύστημα εκμαυλισμού κατεβάσαμε πολύ τον πήχη ανεχόμενοι την οικογενειοκρατία, τον τυχοδιωκτισμό και τον ευτελισμό των αξιών.
Πιστεύω όμως ότι κατά βάθος υπάρχει το υγιές κύτταρο του Ελληνισμού και πιστεύω ότι αυτό το κύτταρο θα ενεργοποιηθεί. Ελπίζω ότι θα σταματήσει η σημερινή αποστασιοποίηση της νεολαίας μας και με οδηγό τις διαχρονικές αξίες του Ελληνισμού θα επιβάλλει αναδιάρθρωση και ανάταση της πολιτικής μας ζωής. Νομοτελειακά θα έλθει αυτή η ώρα αλλά για να έρθει νωρίτερα πρέπει καθημερινά να λειτουργούμε ως ενεργοί πολίτες συνειδητοποιώντας ότι τίποτα δεν χαρίζεται στη ζωή κι΄ ότι όλα κερδίζονται με θυσίες και αγώνες.
Ο Δημήτρης Γαρούφας είναι δικηγόρος-πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.
