Ταυτίζεται με την τουρκική προπαγάνδα ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά Από τον
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΤΑΡΚΑ*
Ο βουλευτής Θεσσαλονίκης Ευάγγελος Βενιζέλος (στα πρόθυρα ταπεινωτικής αποπομπής από το ΠΑΣΟΚ και περιφερόμενος, ενοχλητικά, στο κατώφλι της Ν.Δ.) επιτίθεται στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο και στην ημέτερη «δημοκρατία» σε μια απελπισμένη προσπάθεια δικαιολόγησης των αντιφάσεών του ως προς το συνταγματικό πλαίσιο προκήρυξης δημοψηφίσματος.
Το άγχος πολιτικής επιβίωσης του κυρίου Βενιζέλου είναι τόσο μεγάλο, ώστε στην ίδια μακροσκελή επιθετική δήλωση δεν διστάζει να ναρκοθετήσει και το Κυπριακό, καλλιεργώντας κλίμα διχόνοιας με γενικεύσεις και αοριστολογίες. Σαν να μη γνωρίζει πόσο κακό έχουν κάνει στον Ελληνισμό ο διαχωρισμός «ενδοτικών» – «απορριπτικών» και η διχόνοια Αθήνας – Λευκωσίας, ομιλεί για «παράγοντες που δείχνουν επικοινωνιακή υπερκινητικότητα ως προς το Κυπριακό στο όνομα της μαξιμαλιστικής αδράνειας», συμπληρώνοντας: «Οποιος κάηκε στον χυλό των συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου το 1960 φυσάει και το γιαούρτι».
Ουσιαστικά, ο κύριος Βενιζέλος κάνει δίκη προθέσεων, πριν οριστικοποιηθεί η εθνική τακτική από τον Κύπριο Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη και τον Ελληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, και πριν εξεταστούν από τον ΟΗΕ και τις δύο κοινότητες της Μεγαλονήσου οι τελικές ρυθμίσεις για την εδαφική πτυχή, την ασφάλεια και το καθεστώς εγγυήσεων. Ως πολιτικός πυρομανής ρίχνει αναμμένο σπίρτο στα ξερά χόρτα, για να παρουσιαστεί αργότερα διαθέσιμος σε ρόλο πυροσβέστη. Ομως το χειρότερο όλων είναι ότι ο κύριος Βενιζέλος, με τις θεωρίες περί «μαξιμαλιστικής αδράνειας» που δήθεν υπάρχει στην Αθήνα, διαπράττει τη μεγαλειώδη γκάφα να ευθυγραμμίζεται με την τουρκική προπαγάνδα.
Γιατί, ειδικά μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν το 2004, μόνον η Αγκυρα κατηγορεί την ελλαδική και την ελληνοκυπριακή πλευρά για έλλειψη βούλησης διαλόγου και για οχύρωση πίσω από τα πλεονεκτήματα της ένταξης στην Ε.Ε. και της μελλοντικής εκμετάλλευσης του υποθαλάσσιου ενεργειακού πλούτου. Παρόμοιες κατηγορίες για «αδράνεια» δεν έχουν διατυπωθεί, ούτε κατά διάνοια, από τα Ηνωμένα Εθνη, τις μεσολαβούσες ΗΠΑ, τη Βρετανία ως εγγυήτρια δύναμη και τα υπόλοιπα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Υπήρχε μήπως «αδράνεια» επί κυβέρνησης Σαμαρά με τον ίδιο τον κύριο Βενιζέλο υπουργό Εξωτερικών (ευτυχώς μόνο για 18 μήνες), όταν η Αθήνα -κατόπιν παρακλήσεως της Λευκωσίας- αποδέχτηκε επαφές με Τουρκοκύπριο διαπραγματευτή και στήριζε την πρωτοβουλία του αντιπροέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν το 2014; Υπήρχε «αδράνεια» επί κυβέρνησης Παπανδρέου, όταν είχαν διεξαχθεί σοβαρότατες συνομιλίες με την υπουργό Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον (Φεβρουάριος 2010 και Μάιος 2011) και όταν η ελληνική διπλωματία υποβοηθούσε τον διάλογο του Προέδρου Χριστόφια με τον Τουρκοκύπριο εκπρόσωπο Ερογλου (Νοέμβριος 2010-Φεβρουάριος 2011); Υπήρχε «αδράνεια» επί κυβέρνησης Καραμανλή, όταν η Ελλάδα στήριζε τον διάλογο του Προέδρου Παπαδόπουλου με τον Τουρκοκύπριο εκπρόσωπο Ταλάτ (Ιούλιος – Νοέμβριος 2006 και Μάρτιος 2007) και η υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη χαιρέτιζε τον διάλογο Χριστόφια – Ταλάτ (Ιούλιος 2008);
Παράλληλα, ο κύριος Βενιζέλος, ο οποίος ως κυβερνητικός εκπρόσωπος το 1993-1995 ήταν υπερήφανος υπερασπιστής του δόγματος του ενιαίου αμυντικού χώρου («πού ’σαι, νιότη, που ’δειχνες πως θα γινόμουν άλλος»), δεν αποτολμά να ανοίξει τα χαρτιά του για τις επικείμενες εξελίξεις. Θεωρεί «μαξιμαλιστική αδράνεια» την απόρριψη τετραμερούς ή πενταμερούς διάσκεψης; Μάλλον όχι, αφού το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών την έκρινε βλαπτική και επί των ημερών του. Επιμένει στις αστειότητες περί «χυλού και γιαουρτιού», αν δεν υπάρξει κατοχύρωση της κρατικής υπόστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας (ως μέλους μάλιστα της Ε.Ε.) τους επόμενους μήνες και κατά την -όποια- μεταβατική περίοδο; Είναι λογική η παραμονή τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων, πέραν ενός συντομότατου χρονοδιαγράμματος, στο όνομα της όποιας ψευδολύσης; Επί αυτών, ούτε μιλιά από τον πάντοτε λαλίστατο κύριο Βενιζέλο.
*Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία»
και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης
επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη
