Η κομμουνιστική καμαρίλα μεταξύ των ηγετών της Ε.Ε. και ο κίνδυνος της διάσπασής της
Τον προηγούμενο Νοέμβριο, αποδεχόμενος την ευγενική πρόσκληση του πρέσβη Τάσου Βαρελά, μίλησα στο ετήσιο φόρουμ του Ελληνορωσικού Συνδέσμου «Ιωάννης Καποδίστριας» στο Ζάππειο Μέγαρο. Πριν ανέβω στο βήμα, ο διευθύνων τη συνεδρία, στενός συνεργάτης του προέδρου Πούτιν, Γιακούνιν, έδωσε τον λόγο σε έναν καθηγητή πανεπιστημίου της Μόσχας. Μίλησε στα ρωσικά, ήταν αδύνατον να τον καταλάβω, ωστόσο μου έκανε μεγάλη εντύπωση η θύελλα των επαναλαμβανόμενων χειροκροτημάτων που συνόδευε κάθε ατάκα που ξεστόμιζε με τη χαρακτηριστική βαριά προφορά του.
Ρώτησα έναν Ελληνα που ήξερε ρωσικά «τι λέει αυτός;» -με έτρωγε η περιέργεια, γιατί τον διαδεχόμουν στο βήμα- και η απάντηση που έλαβα με εξέπληξε. «Υβρίζει την Ευρώπη και την παρομοιάζει με κομμουνιστικό καθεστώς» μου είπε και πρόσθεσε: «Λέει ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες τού θυμίζουν τα πολίτ μπιρό του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Οταν διαφωνούσαν, συγκεντρώνονταν κάπου μυστικά, γεφύρωναν τις διαφωνίες τους και έπειτα συνεδρίαζαν επισήμως, όπου “ομόφωνα” κατέληγαν σε αποφάσεις. Τα ίδια κάνουν και οι Ευρωπαίοι στις συνόδους κορυφής. Αντιγράφουν την κομμουνιστική καμαρίλα». Εφυγα από το φόρουμ προβληματισμένος, γιατί το κυρίαρχο στοιχείο του, η συνισταμένη των τοποθετήσεων των Ρώσων προσκεκλημένων, ήταν το μίσος για την Ευρώπη. Ακριβέστερα, για αυτή την Ευρώπη. Εκτοτε πέρασαν τέσσερις μήνες και το νεότερο στοιχείο, ενώπιον του οποίου βρισκόμαστε, είναι πως αυτή η Ευρώπη, πλην των Ρώσων, έχει απέναντί της τους Αγγλους, τους Αμερικανούς, αλλά και τους μισούς Ευρωπαίους. Αυτή η «γερμανική» Ευρώπη, εννοείται.
Τους Αγγλους και τους Αμερικανούς γιατί, ενώ ήραν τις επιφυλάξεις τους και έβαλαν πλάτη στην επανένωση της Γερμανίας, το «ευχαριστώ» που έλαβαν από τους αχάριστους προτεστάντες ήταν η επίθεση στις οικονομίες τους. Τους ίδιους τους Ευρωπαίους, γιατί οι Γερμανοί άλλαξαν τη φιλοσοφία του ευρώ και το προσάρμοσαν στα συμφέροντά τους. Από επενδυτικό νόμισμα, με προορισμό να αποτελεί τον κράχτη για την τοποθέτηση κεφαλαίων και την εγκατάσταση επιχειρήσεων στο έδαφός τους, το κατέστησαν εξαγωγικό νόμισμα, με προορισμό να παράγει γερμανικά πλεονάσματα.
Στην πραγματικότητα, λοιπόν, φέτος η Ευρώπη της Γερμανίας βρίσκεται για πρώτη φορά στην Ιστορία της χωρίς σύμμαχο αναφοράς ανάμεσα στην Αμερική και τη Ρωσία. Εάν συνεχίσει σε αυτόν τον δρόμο, με αυτή την ηγεσία και με αυτά τα μυαλά, η Γερμανία δεν θα πληρώσει μόνο για τον εαυτό της, αλλά θα πάρει στον λαιμό της και την υπόλοιπη ήπειρο. Θα υπογράψει αυτή τη διάσπαση της Ενωσης, το «πουλόβερ» της οποίας άρχισε να ξηλώνει με τη στρατηγική ψήφο του στο δημοψήφισμα για το Brexit o βρετανικός λαός. Κατά τούτο, τυχόν επικράτηση Μέρκελ, άνευ Σόιμπλε στο γενικό κάδρο, με την παράλληλη ανάρρηση του Φρανκ Σταϊνμάιερ στην προεδρία της Γερμανικής Ομοσπονδίας, ίσως αποτελέσει τον καταλύτη για γενικότερες εξελίξεις στην ήπειρό μας, καθώς -μην το ξεχνάμε ποτέ- η καγκελάριος είναι πιστή οπαδός του δόγματος του ευρωατλαντισμού. Κάθε άλλο αποτέλεσμα θα είναι καταστροφικό και για την Ευρώπη και για τη Γερμανία.
Μανώλης Κοττάκης
