Η επιθετικότητα της Τουρκίας βαίνει και θα βαίνει συνεχώς αυξανόμενη. Θεωρεί ότι βρισκόμαστε σε ηθική σήψη, οικονομική κατάρρευση και συνακόλουθα σε εθνική κατάθλιψη, ενώ οι κινήσεις της δείχνουν ότι μας θεωρεί περίπου ως καρπαζοεισπράχτορες. Σίγουρα κάποιοι από τους υψηλά ιστάμενους στην καθ’ ημάς κρατική και ευρύτερη κοινωνική ιεραρχία (στην τελευταία διαπρέπουν οι πάσης φύσεως και παραφύσεως σκωληκοειδείς αποφύσεις της δημοσιογραφίας αλλά και τα θρασύτατα λόγω βλακείας θηλυκά βλαχαντερά των πρωϊνάδικων) είναι καταφανώς ζαλισμένοι από το ύψος της εξουσίας (πέραν της μέθης τους από τα όσα μπεκροπίνουν ή ρουφούν), κάτι που αναμένεται όταν η χώρα παραδίδει τις τύχες της σε «τσογλάνια» (γκραικομασκαράδες με ή χωρίς γραβάτα, νεαρούς ή υπέργηρους σε ηλικία ή νοητική συγκρότηση).
Όμως, σε κρίσιμες καταστάσεις το έθνος δεν ταυτίζεται με τα περιτρίμματά του, αλλά με την βαθύτερη εσωτερική δυναμική του η οποία εν καιρώ πραγματικού κινδύνου έχει ιστορικά αποδείξει ότι είναι ικανό να αναδείξει τις πρέπουσες ηγεσίες που θα μπορέσουν να σπάσουν τα μούτρα του κάθε μογγόλου που νομίζει ότι δεν πάσχει από μογγολοειδή ιδιωτία. Με άλλα λόγια, ας ετοιμασθούν εκείνοι που πρέπει να ετοιμασθούν, για να σπάσουμε τα μούτρα (και όχι μόνον τον τσαμπουκά) των όποιων τούρκων (στη γλώσσα ή στην ψυχή) που απειλούν την πεμπτουσία μιας Ελλάδας που δομήθηκε μέσα από πράξεις ανδρείας, αυτοθυσίας και βαθύτερης αίσθησης της προέλευσής της, του πεπρωμένου της και του καθήκοντός μας να το υπηρετήσουμε. Και ας κλείσουν τα αυτιά τους, ως άλλοι Οδυσσείς, στις υστερικές αντιδράσεις που θα προκαλέσει μια τέτοια προοπτική δράσης στους εθνομηδενιστές, στους λαθρολάγνους, στις τηλεκοκότες και στις ασαφούς φύλου υπάρξεις που έχουν εμφυλο-χωρήσει γυαλίζοντας τα πόμολα και χτενίζοντας καταΐφια στους διαδρόμους και τους υπονόμους της χάρτινης κρατικής και της ιλουστρασιόν μιντιακής εξουσίας («εκάς οι βέβηλοι»).
Στις κρίσιμες στιγμές που ζούμε, η ώρα αυτών που αναμφισβήτητα υπάρχουν και αγρυπνούν για το μέλλον της πατρίδας, πλησιάζει. Και κανείς δεν είναι δυνατόν να ανατρέψει τις επιταγές του χρόνου, όταν το διακύβευμα είναι το μέλλον του ίδιου του έθνους των Ελλήνων.
Χρίστος Γούδης, δημοτικός σύμβουλος Δήμου Αθηναίων
