Τα συνήθη «θύματα» πίσω από το εξιτήριο Από τον
Μανώλη Κοττάκη
Εξαιρετική η θεωρία του «εξιτηρίου» που λάνσαρε ο κύριος πρωθυπουργός απευθυνόμενος προς τους συνταξιούχους: «Πάρτε τώρα το “χάπι” των μειώσεων έως 22% στις συντάξεις σας το 2019, προκειμένου να βγούμε από τα Μνημόνια και να επιτύχουμε την ανεξαρτησία».
Τι περίεργο, όμως! Για να μπούμε στα Μνημόνια, οι πρώτοι που κλήθηκαν να κάνουν θυσίες ήταν οι συνταξιούχοι. Θυμάστε μήπως ότι, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς Παπανδρέου, εις εξ αυτών προσφέρθηκε να θυσιάσει ολόκληρη σύνταξη για το καλό της πατρίδας;
Για να παραμείνουμε στα Μνημόνια και να εισπράττουμε τις δόσεις πάλι κλήθηκαν να βάλουν «πλάτη» οι συνταξιούχοι. Δεκατέσσερις φορές τούς έκοψαν τη σύνταξη και το Ασφαλιστικό ακόμη δεν λύθηκε. Και για να βγούμε τώρα από τα Μνημόνια και να φθάσουμε στην ανεξαρτησία του δανεισμού από τις αγορές, στον Καιάδα και πάλι οι συνταξιούχοι!
Θα είχε ένα νόημα όλο αυτό, αν ο κύριος Τσίπρας συνέδεε την ανεξαρτησία με σαφές χρονοδιάγραμμα για την αναπλήρωση κάποιων απωλειών τους. Δεν το έκανε. Θα είχε νόημα, επίσης, αν αυτή η πρωτοβουλία Τσίπρα για θυσίες με προοπτική το εξιτήριο ξεκινούσε μέσα από τον ίδιο τον χώρο του, τον ΣΥΡΙΖΑ. Την ώρα όμως που μειώνει τις συντάξεις 1.800.000 Ελλήνων, έχει λεφτά για να μονιμοποιήσει 30.000 συμβασιούχους δημοσίους υπαλλήλους. Εχει λεφτά για να αυξήσει τους εποχικούς υπαλλήλους από 50.000 σε 74.000. Από αυτούς θυσία καμία για το εξιτήριο, αντιθέτως έχουν προνομιακή μεταχείριση.
Και, για να τα λέμε και όλα, αυτό δεν αφορά μόνο τον Τσίπρα: Τη χώρα στην πλάτη για να βγει από τα Μνημόνια -αν βγει ποτέ- την κουβαλά ο ιδιωτικός τομέας, κανένα κόμμα. Ούτε καν η φιλελεύθερη Ν.Δ. επί των ημερών της δεν τόλμησε να αγγίξει τον δημόσιο τομέα. Σύμφωνα μάλιστα με στοιχεία, τα οποία δημοσιεύονται στο εξαιρετικό βιβλίο των κυρίων Γιαννίτση και Ζωγραφάκη για το Ασφαλιστικό, επί 1.600.000 απολυθέντων Ελλήνων στα χρόνια του Μνημονίου, το 1.100.000 προέρχεται από τον ιδιωτικό τομέα και μόλις 100.000 (92.000 για την ακρίβεια) από τον δημόσιο.
Πώς να πείσει, λοιπόν, ο κύριος Τσίπρας και ποιον να πείσει, όταν αναπτύσσει τη θεωρία του «εξιτηρίου» στον ελληνικό λαό ως αναγκαστικό φάρμακο για να βγει η χώρα από την εντατική; Πείθει κανέναν; Προφανώς όχι.
Πέραν λοιπόν του επαίνου που μπορώ να του απονείμω, επειδή σε μια δύσκολη στιγμή για τον ίδιο -συντάξεις μειώνει- πολιτικά είχε το θάρρος να εμφανιστεί στον ελληνικό λαό, κατά τα λοιπά δεν αντελήφθην ποια στόχευση υπηρετούσε αυτή η συνέντευξη. Ειδικά όταν στο τέλος μάς ζήτησε και τα ρέστα…
