Η φούστα της Λεπέν υπήρξε χρήσιμος κρυψώνας για πολλούς που έκαναν καριέρα αριστεροσύνης!
Aυτόν τον λαό πρέπει να τον δεσμεύεις σε διλήμματα, μόνο τότε σου δίνει απαντήσεις» είχε εξομολογηθεί κάποτε σε μία διήγησή του στον Ανταίο Χρυσοστομίδη ο Λεωνίδας Κύρκος. Πού να φανταστεί ο ιστορικός ηγέτης της Αριστεράς τι είδους απαντήσεις θα έδιναν το κόμμα του και οι άνθρωποί του, αν τους έθετες το δίλημμα «νεοφιλελεύθερος για Πρόεδρος της Δημοκρατίας ή εθνικιστής;». Απολαμβάνω, αγαπητοί αναγνώστες, από την Κυριακή το βράδυ την αμηχανία της εγχώριας αριστερής διανόησης και δημοσιογραφίας, όταν καλείται να απαντήσει στο ερώτημα «με τον Μακρόν ή με τη Λεπέν;».
Με βάση τον θόρυβο που κάνουν στην Ελλάδα οι συνήθεις αριστεροί εναντίον της Χρυσής Αυγής, η απάντησή τους θα έπρεπε να είναι λογικά «με τον Μακρόν». Με το… δημοκρατικό τόξο! Υποτίθεται ότι η Αριστερά στην πατρίδα μας επιχειρηματολογεί κατά της Ακροδεξιάς με άξονα τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ δημοκρατίας και φασισμού: «Δεν μιλάμε με φασίστες, δεν πρέπει να χρηματοδοτεί το κράτος τους φασίστες, δεν πρέπει να επιτρέπεται η κάθοδος στις εκλογές σε φασίστες». Αυτά δεν λένε; Οταν όμως ήρθε η ώρα να επιλέξουν μεταξύ ενός «νεοφιλελεύθερου» και ενός «φασίστα», αποκαλύφθηκαν πλήρως. Η απάντησή τους ήταν, τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών, οι άνθρωποι υπήρξαν μεγάλοι και δημοκράτες, «τι Πλαστήρας, τι Παπάγος». Τι νεοφιλελεύθερος, τι φασίστας, και οι δύο είναι «κακές επιλογές». Πάει και η διαχωριστική γραμμή της δημοκρατίας, πάει και η ευαισθησία για τα ανθρώπινα δικαιώματα, πάει και η αγανάκτηση για τα τάγματα εφόδου και τους αγκυλωτούς σταυρούς, πάνε όλα.
Στην πραγματικότητα, το δηλητηριώδες δίλημμα που έθεσαν οι γαλλικές εκλογές στην αμήχανη εγχώρια Αριστερά αποκάλυψε γιατί μάχονται στην Ελλάδα οι συριζαίοι και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις τους φασίστες, εθνικιστές και νοσταλγούς: όχι από έγνοια για τη δημοκρατία, φυσικά. Η Ακροδεξιά στην Ελλάδα είναι όχημα ιδεολογικού ετεροπροσδιορισμού για την Αριστερά. Για ένα τμήμα της ειδικότερα. Ναι, όχημα.
Η επίκληση στις δημοκρατικές ελευθερίες και στο κράτος δικαίου τής επιτρέπει να φαίνεται διαφορετική στα μάτια των πολλών, τη στιγμή που ψηφίζει ιδιωτικοποιήσεις και μειώνει συντάξεις. Για ένα άλλο τμήμα της Αριστεράς η διαχωριστική γραμμή της δημοκρατίας κρύβει επιμελώς την ταυτότητα απόψεων που έχει με την Ακροδεξιά σε ζητήματα εθνικού προσδιορισμού και παγκοσμιοποίησης. Εν προκειμένω, η Χρυσή Αυγή καταγγέλλεται ως φασιστική δύναμη όχι γιατί απεχθάνεται τη δημοκρατία αλλά γιατί «κλέβει» ψήφους από τα λαϊκά στρώματα.
Ελληνικά: Ο ΣΥΡΙΖΑ μάχεται την Ακροδεξιά στο όνομα της διαφύλαξης της αριστεροσύνης του σε μια εποχή που συμβιβάζεται με νεοφιλελεύθερες επιλογές. Το ΚΚΕ μάχεται την Ακροδεξιά επειδή του παίρνει ψήφους από κάστρα όπως η Νίκαια και το Πέραμα, όχι επειδή είναι αντιδημοκρατική δύναμη μόνον. Η φούστα της Λεπέν υπήρξε λοιπόν χρήσιμος κρυψώνας για πολλούς που έκαναν καριέρα αριστεροσύνης στην πατρίδα μας με το λάβαρο της Ακροδεξιάς. Τα μανικετόκουμπα του τραπεζίτη Μακρόν τούς ξεσκέπασαν όμως.
Μανώλης Κοττάκης
