Στρατηγική για εξουσία και όχι για τον Σόιμπλε
Οταν κλείνει μία αξιολόγηση, οι δανειστές πάντα ανοίγουν το στόμα τους και μας υποδεικνύουν τι κερδίσαμε, τι χάσαμε, τι μπορούσαμε να είχαμε κάνει διαφορετικά. Από όσα πληροφορούμαι ότι λένε στους δικούς τους τις τελευταίες εβδομάδες, καταλήγω μετά βεβαιότητος στο συμπέρασμα ότι το δώρο του κυρίου πρωθυπουργού για την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης είναι η παράταση της θητείας του στην εξουσία για έναν τουλάχιστον χρόνο, ιδανικά για δύο, και όχι το χρέος.
Το χρέος ήταν εξαρχής δύσκολο να το «πάρει» λόγω των γερμανικών εκλογών, αλλά, ακόμη κι αν αυτό ήταν εφικτό, σήμερα με την άνεση της απόστασης γνωρίζουμε ότι δεν μπορούσε. Και τούτο για έναν απλό, απλούστατο λόγο: Είχε σωστή στρατηγική για να παραμείνει στην εξουσία, είχε λάθος στρατηγική για να κερδίσει τον Σόιμπλε. Μετά δύο και πλέον χρόνια παραμονής του κυρίου Τσίπρα στη διακυβέρνηση της χώρας και την επανάληψη του φαινομένου της μακρόσυρτης διαπραγμάτευσης (οκτώ μήνες για το πρώτο Μνημόνιο, οκτώ μήνες για την πρώτη αξιολόγηση, ένας χρόνος για τη δεύτερη αξιολόγηση), τείνω πλέον να πιστέψω ότι ο πρωθυπουργός συνειδητά ακολουθεί αυτό το μοντέλο για να καταφέρνει να υποτάσσει το κόμμα του, ακόμη και με τίμημα την υπονόμευση της αξιοπιστίας του στη διαπραγμάτευση.
Προσέξτε! Οπως λένε οι δανειστές σήμερα, τον περασμένο Νοέμβριο ήταν έτοιμοι να κλείσουν τη συμφωνία με τα μισά μέτρα από όσα ψηφίστηκαν τώρα. Τα μισά! Η ορθή επιλογή του πρωθυπουργού να μοιράσει το πλεόνασμα στους συνταξιούχους χωρίς να έρθει σε συνεννόηση με τους δανειστές, όμως, τίναξε και πάλι στον αέρα όποιο κλίμα εμπιστοσύνης είχε δημιουργηθεί.
Εδωσε το δικαίωμα στον Σόιμπλε να μπλοκάρει προσωρινά την εφαρμογή των βραχυπρόθεσμων μέτρων για το χρέος, ενώ άλλαξε και πάλι τα χρονοδιαγράμματα. Τα «τράβηξε» στη λήξη των ομολόγων του Ιουλίου, ώστε η Ελλάς να διαπραγματεύεται με την πλάτη στον τοίχο. Και, φυσικά, η ρευστότητα κόστισε στην οικονομία, η οποία κατέγραψε δύο απανωτά τρίμηνα ύφεσης. Βεβαίως, γνωρίζουμε! Η καταβολή του βοηθήματος κατέστειλε μια εν εξελίξει εσωκομματική ανταρσία στον ΣΥΡΙΖΑ και επέτρεψε στον πρωθυπουργό να κερδίσει την ψηφοφορία για τον Προϋπολογισμό.
Εφόσον, όμως, ισχύει η αποκάλυψη των δανειστών ότι θα έκλειναν τη συμφωνία με τα μισά μέτρα, τότε γίνεται πλέον κοινός τόπος το εξής: Η Ελλάς πληρώνει τις ιδεοληψίες της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ σε συνέχειες. Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης έφυγε, αλλά, ως φαίνεται, το πνεύμα του είναι εκεί και καταδιώκει την Αριστερά, η οποία, για να «ξεχάσει», θα το ρίξει -αν κρίνω από το χθεσινό πρωτοσέλιδο της «Αυγής»- στη σκανδαλολογία. Φοβερός πολιτικός σχεδιασμός!
Μανώλης Κοττάκης
