«Ο επόμενος μήνας θα μας βρει είτε με ένα νομοσχέδιο ψηφισμένο είτε στον δρόμο»
Εχω αναφερθεί πολλές φορές στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία και τη διαπλοκή, που αναπόφευκτα τη συνοδεύει. Ειδικά η χώρα μας, πληγωμένη από τα Μνημόνια και με κατεστραμμένους τους περισσότερους παραγωγικούς ιστούς της, δεν είχε και δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει ούτε ευρώ από τον εθνικό πλούτο της.
Από το 2009 έως το 2015, το έξωθεν επιβαλλόμενο τσουνάμι -που αποδέχτηκαν οι κυβερνώντες είτε από πολιτική ανικανότητα είτε από ιδεολογική προσέγγιση- του άκρατου νεοφιλελευθερισμού κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της εθνικής οικονομίας και δημιούργησε λίγους πλούσιους Ελληνες, αλλά μια φτωχή πατρίδα.
Ο «έρωτας» μεταξύ πολυεθνικών και μεγαλοεπιχειρηματιών με τις κυβερνήσεις και τα στελέχη της περιόδου που προανέφερα είναι ευδιάκριτος και διαχρονικός. Το ότι η σημερινή Νέα Δημοκρατία έχει μια «πολυεθνική» φιλοσοφία, εντελώς διαφορετική από αυτήν που ορίζει το καταστατικό της, είναι κάτι που γνωρίζει κάθε πολίτης αυτής της χώρας. Το αναπτυξιακό μοντέλο που προωθεί η σημερινή αντιπολίτευση βασίζεται στη συγκέντρωση του πλούτου σε λίγους και εκλεκτούς. Παραγωγή και υπηρεσίες θα ελέγχονται από λίγους και οι νέες θέσεις εργασίας -με βουλγαροποιημένες αποδοχές- θα αντικαταστήσουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τους αυτοαπασχολουμένους. Αυτός, άλλωστε, είναι και ο βασικός κανόνας της παγκοσμιοποίησης: Αρπαγή του εθνικού πλούτου και στρατοί εργαζομένων με ανύπαρκτα δικαιώματα και μισθούς, οι οποίοι ίσως επαρκούν για επιβίωση, δεν θα έχουν όμως καμία αγοραστική δύναμη. Η εποχή της γαλέρας…
Η εξαετία 2009-2015 είναι ενδεικτική των προθέσεων και της πολιτικής κουλτούρας που διακατέχουν όλα τα κόμματα τα οποία απαρτίζουν σήμερα την αντιπολίτευση. Το πολιτικό ανάστημα του Κυριάκου Μητσοτάκη, της Φώφης Γεννηματά και όσων άλλων συνθέτουν αυτό το club του νεοφιλελευθερισμού είναι τέτοιο, που δεν μπορεί να σηκώσει τα βάρη που αντιστοιχούν σε αυτή τη δύσκολη για τη χώρα περίοδο. Με εργαλειοθήκες Χατζηδάκη και τακτικές τύπου Μητσοτάκη (δίκαιο θεσμικό πλαίσιο για όλους…), Μπακογιάννη (η εξέλιξη είναι πεισματάρα), Καϊλή (ζήτησε από την Κομισιόν ειδική νομοθεσία για την Uber και την Airbnb) ή Κυρανάκη (που ξεναγούσε στα γραφεία του κόμματος στελέχη της Uber), σε τι μπορεί να ελπίζει ο ελληνικός λαός; Υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι η Νέα Δημοκρατία, με τη σημερινή ηγεσία της και με τα νέα στελέχη που αναδύθηκαν μετά τη μετάλλαξή της, είναι ικανή να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο, στο οποίο και με ευθύνη δική της (σαμαρική περίοδος) την παγίδεψε;
Πώς να εμπιστευτείς αυτούς που υπερασπίζονται τη διαπλοκή; Πώς να εμπιστευτείς αυτούς που «παραχώρησαν» στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. το πλεονέκτημα να πολεμά μόνη της και να νικά πάλι μόνη της τη διαπλοκή; Πώς να εμπιστευτείς αυτούς που λοιδορούν -με στοχευμένα δημοσιεύματα- το έργο του Παυλόπουλου ή το κοινωνικό κράτος, το οποίο δημιούργησε στη θητεία του ως πρωθυπουργός ο Κώστας Καραμανλής; Πώς να εμπιστευτείς αυτούς που βαφτίζουν πολιτικές για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τη δικαιοσύνη στην οικονομία «λαϊκισμό»; Πώς να εμπιστευτείς αυτούς που ανακάλυψαν τη διαπλοκή στην Ελλάδα στο πρόσωπο του Καλογρίτσα; Πριν από αυτόν δεν υπήρχε τίποτα…
Αν αυτό δεν είναι φαρισαϊσμός, τότε είναι διακωμώδηση του πολιτικού λόγου και εμπαιγμός της κοινής γνώμης. Με την ηθελημένη αμνησία σας, θέλετε να πιστέψουμε ότι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Μιλτιάδης Εβερτ και ο Κώστας Καραμανλής πολεμήθηκαν από τη διαπλοκή Καλογρίτσα, γι’ αυτό και έπεσε η κυβέρνησή τους… Σαν δεν ντρεπόμαστε… Δεν είναι ώρα να μιλήσουμε για την εκκωφαντική σιωπή των βουλευτών και των στελεχών που ανδρώθηκαν πολιτικά το διάστημα 2004-2009, υπό την ηγεσία του Κώστα Καραμανλή. Θα γίνει και αυτό, στην ώρα του… Θα υπενθυμίσω μόνο ότι η φλόγα του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού όχι μόνο δεν έσβησε, αλλά παραμένει ζωντανή και χρειάζεται μια σπίθα για να θεριέψει ξανά.
Η σημερινή κυβέρνηση, η οποία καλλιέργησε κλίμα αισιοδοξίας και ελπίδας, ασχολήθηκε με τα μεγάλα ζητήματα της χώρας και άφησε απροστάτευτη την καθημερινότητά μας. Η αντιπαράθεσή της με την εγχώρια διαπλοκή χειροκροτήθηκε από τον ελληνικό λαό, όμως αυτή (η αντιπαράθεση) θα πρέπει να μετουσιωθεί και σε νομοθετικό έργο. Εδώ και αρκετούς μήνες, το υπουργείο Μεταφορών έχει έτοιμο το νομοσχέδιο που αφορά την υποκλοπή μεταφορικού έργου από την Uber και τα συνεταιράκια της στην Ελλάδα. Παραμένει, όμως, στο συρτάρι, και αυτό δείχνει δειλία. Δειλία για ουσιαστική μάχη με τη διαπλοκή και τους εκπροσώπους της.
Ο κλάδος των ταξί, για τον οποίο νιώθω απόλυτη περηφάνια που τον υπηρετώ, έδειξε ωριμότητα και αυτοσυγκράτηση, ίσως περισσότερο απ’ ό,τι πραγματικά χρειαζόταν. Και επειδή θέλω να είμαι ειλικρινής απέναντι στην κυβέρνηση, στην αντιπολίτευση, αλλά κυρίως απέναντι στην ελληνική κοινωνία, δηλώνω ξεκάθαρα ότι ο επόμενος μήνας θα μας βρει είτε με ένα νομοσχέδιο ψηφισμένο είτε στον δρόμο. Είμαστε έτοιμοι για ακόμη έναν πόλεμο επιβίωσης, με όρους και συνθήκες χειρότερα και από του 2011.
Η κυβέρνηση και ο Χρήστος Σπίρτζης καλούνται να πάρουν αποφάσεις. Θα αφήσουν την Uber και τους επιτηδείους της τουριστικής βιομηχανίας να στέλνουν τα χρήματα των Ελλήνων πολιτών σε φορολογικούς παραδείσους ή θα προστατεύσουν 80.000 ελληνικές οικογένειες που ζουν από το ταξί, που πληρώνουν τους φόρους τους από το ταξί, που προσφέρουν στην εθνική οικονομία και διοχετεύουν όποια κέρδη τους στην ελληνική αγορά;
Οποιαδήποτε καθυστέρηση στην ψήφιση του νομοσχεδίου ισοδυναμεί με επαγγελματικό θάνατο για τον κλάδο των ταξί. Οπότε, το να το φέρετε στη Βουλή αφού θα έχουμε πεθάνει δεν θα έχει κανένα απολύτως νόημα.
Την απάντηση για τις προθέσεις της κυβέρνησης και του κ. Σπίρτζη θα την ξέρουμε το αργότερο έως τις 31 Ιουλίου…
Θύμιος Λυμπερόπουλος
