Πουλάμε τη δημόσια περιουσία σε άλλα κράτη
Tελικά, όπως όλα, μπερδέψαμε και αυτό σε αυτή τη χώρα. Τον τελευταίο (και όχι μόνο) καιρό έχουμε δαιμονοποιήσει καθετί που είναι κρατικό, αγιοποιώντας παράλληλα καθετί που είναι ιδιωτικό. Αποτέλεσμα, να κινούμαστε με μια μανιχαϊστική αντίληψη μαύρου και άσπρου, λες και κάθε ιδιωτικό λειτουργεί άψογα και κάθε δημόσιο στρεβλά.
Πρώτα απ’ όλα, για να είμαστε ξεκάθαροι, στην Ελλάδα τίποτε ή σχεδόν τίποτε δεν λειτούργησε με δημόσιο χαρακτήρα. Λειτούργησε στις περισσότερες των περιπτώσεων με κομματικό χαρακτήρα. Πρώην βουλευτές, αποτυχημένοι πολιτευτές και μια σειρά από άνθρωποι που ήταν αυτό που έλεγε ο Γκρούεζας στην ελληνική ταινία «του κόμματος» διοικούσαν τη δημόσια περιουσία. Τα αποτελέσματα της διοίκησης που έκαναν τόσο στα κόμματά τους όσο και στο κράτος είναι γνωστά. Χρέη και ελλείμματα, τόσο απλά. Αντί, λοιπόν, να διορθώσουμε αυτή τη στρεβλή κατάσταση και να αναζητήσουμε τους αρίστους που θα αναλάβουν τη δημόσια περιουσία, ώστε να λειτουργήσει προς όφελος των πολιτών, αποφασίσαμε να ρίξουμε στην πυρά καθετί κρατικό, απαξιώσαμε τη Δημόσια Διοίκηση (την οποία πάλι τα κόμματα είχαν τακτοποιήσει με κάθε είδους ρουσφέτια) και ανακαλύψαμε ως πανάκεια τον ιδιωτικό τομέα.
Εναν τομέα που στη χώρα μας λειτούργησε και αυτός ως προέκταση ενός κομματικού βραχίονα, μια και ο ιδιώτης με… άκρες αναλάμβανε τα δημόσια έργα, ελάμβανε τις επιδοτήσεις και κράτος – κόμμα – ιδιώτης λειτουργούσαν εν αρμονία. Το μόνο που τους χάλαγε την αρμονία ήταν το αποτέλεσμα, το οποίο πάντα πλήρωνε ο λαός, όπως συνέβη τόσο στις περιπτώσεις των ΜΜΕ όσο και στις περιπτώσεις των τραπεζών.
Ας έλθουμε, όμως, στη σημερινή πραγματικότητα, που και πάλι η εντολή που εδόθη είναι πουλήστε – πουλήστε. Για να δούμε, όμως, πού πουλάμε. Πουλήσαμε ή, για να είμαστε πολιτικά ορθοί, αποκρατικοποιήσαμε τα περιφερειακά μας αεροδρόμια. Ποιος τα πήρε; Η Fraport. Ποιος είναι κύριος μέτοχος; Το κρατίδιο της Εσης. Αποκρατικοποιήσαμε τα τρένα μας. Ποιος τα πήρε; Η Ferrovie Dello Stato Italiane. Δηλαδή, οι ιταλικοί ΚΡΑΤΙΚΟΙ σιδηρόδρομοι. Κορυφαίο παράδειγμα όλων η Cosco, η οποία είναι η κρατική εταιρία του κομμουνιστικού κράτους της Κίνας! Και αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα… τρέλας που κυριαρχούν σε αυτήν τη χώρα.
Aρα για ποιες αποκρατικοποιήσεις μιλάμε. Μάλλον για αποκομματικοποιήσεις θα πρέπει να λέμε, γιατί αυτό είναι πιο κοντινό. Αποδεχτήκαμε δηλαδή την ανικανότητά μας να βρούμε ανθρώπους με γνώση και ήθος για να διοικήσουν, ανεξάρτητα, τη δημόσια περιουσία και την παραδώσαμε σε ιδιώτες που πίσω τους έχουν κράτη!
Θα είναι καλύτερο το μοντέλο αυτό; Θα δείξει. Εκείνο, όμως, που γνωρίζουμε είναι ότι οι Ελληνες πληρώνουν, από τη μια, τους φόρους και, από την άλλη, τους ιδιώτες. Πληρώνεις το κράτος για να σου παρέχει παιδεία, υγεία, ασφάλεια, δρόμους, ενέργεια, επικοινωνίες και μια σειρά από άλλες υπηρεσίες και ξαναπληρώνεις τους ιδιώτες για να πας σε καλό σχολείο, σε καλό νοσοκομείο, για να περάσεις από τους δρόμους καταβάλλοντας διόδια. Και εξακολουθούμε να το θεωρούμε όλο αυτό φυσιολογικό.
Βρε, καλά τα έλεγε ο Καραμανλής ότι είμαστε ένα απέραντο φρενοκομείο. Το μόνο που δεν ξέρουμε είναι εάν είναι ιδιωτικό ή δημόσιο. Λες και έχει καμιά διαφορά στην ελληνική πραγματικότητα.
Νίκος Ελευθερόγλου
