Του Σωτήρος αύριο, μεγάλη η χάρη Του, και είπα να σταθώ σε ένα από εκείνα τα πράγματα που αποτελούν μικρές «σανίδες σωτηρίας» στην καθημερινότητά μας. «Σανίδες» που λόγω της ταπεινότητάς τους τις προσπερνάμε δίχως να τους αποδίδουμε τη συμβολή τους στην ισορροπία και τη βολή μας. Ειδικώς τούτες τις μέρες που όλα γύρω μας, ιδίως στις μεγάλες πόλεις, είναι θεόκλειστα και η ερημιά των διακοπών δεν είναι για όλους όσοι μένουν πίσω τόσο καλοδεχούμενη.
Μια τέτοια «σανίδα» αποτελούν για μένα τα περίπτερα. Μέρη που ανέκαθεν μου προκαλούσαν έναν γλυκό και ήρεμο θαυμασμό. Από τη μια χαίρομαι να τα βλέπω έτσι στολισμένα, με την πραμάτεια τους σε πλήρη ανάπτυξη. Κάτι σαν μικρά άρματα μάχης για την ειρήνη και τις στιγμές της. Και τι δεν βρίσκεται εκεί μέσα! Απορώ πώς τα θυμούνται και πού τα χωράνε οι περιπτεράδες. Ασε την τυραννία τού βάλε-βγάλε κάθε μέρα. Αλλά και μ’ αυτούς απορώ. Πώς παραμένουν τόσο σβέλτοι; Πώς δεν είναι πιασμένοι περνώντας τη μέρα τους στριμωγμένοι μέσα σε έναν χώρο πάνω κάτω στα όρια του τηλεφωνικού θαλάμου;
Από την άλλη, είναι το κουράγιο και η ανακούφιση που σου δίνουν. Κυρίως εκείνα που διανυκτερεύουν αλλά και όσα μένουν ανοιχτά και στις αργίες. Γιατί πάντα θα υπάρχει μία ανάγκη που ξεχάστηκε ή μία που προέκυψε και πρέπει να ικανοποιηθεί αμέσως. Πόσα άλλα πράγματα γύρω μας μάς εξασφαλίζουν τόσο άμεση ικανοποίηση;
Αλλά και ανάγκη να μην υπάρχει, χρειάζονται αυτοί οι μικροί φάροι μέσα στην άδεια ή νυχτωμένη πόλη. Το νιώθουν αυτό όσοι χρειάζεται ή συνηθίζουν να κάνουν δρόμους μοναχικούς και νυκτερινούς.
Και στο φως όμως δεν πάνε πίσω. Ναοί της γνώσης και της είδησης. Δεν είναι μόνο τα έντυπα που διακινούν, πολλοί περιπτεράδες αποτελούν ζωντανές εγκυκλοπαίδειες και οι ίδιοι. Με τόσο διάβασμα που ρίχνουν στο ωράριό τους, κατέχουν απίστευτες πληροφορίες επί παντός επιστητού. Πριβέ δελτίο ειδήσεων σου βγάζουν και όχι μόνο για τα της γειτονιάς τους, όπως κάποιοι κακεντρεχείς θα έσπευδαν να προσθέσουν για να τους πικάρουν!
Αυτή η τελευταία λειτουργία τους, σε συνδυασμό με την προσωπικότητα του ιδιοκτήτη, πολλά τα μετατρέπει σε στέκια πολλαπλών χρήσεων. Το πρωί για μια γρήγορη κουβέντα, ένα πρώτο σχόλιο, σχεδόν πάντα επί του πιεστηρίου, καθώς παλιότερα αλλά ακόμη και τώρα παραμένουν προνομιακοί πρώτοι αποδέκτες όσων θεμάτων της επικαιρότητας θα μας απασχολήσουν στη διάρκεια της μέρας. Αργότερα μέσα στη μέρα για μια μπιρίτσα στο πόδι, ένα τσιγάρο, μια αλλαγή βάρδιας, μια κουβέντα να λαμπικάρεις, αφού τον μεσημεριανό ύπνο δεν φτάνει που τον χάσαμε, τον ενοχοποιήσαμε κιόλας. Και το βραδάκι γύρω τους μαζεύονται όσοι πια δεν έχουν πού αλλού να πάνε και όσοι δεν τους θέλει κανείς. Γι’ αυτό πολλά τα δουλεύουν εδώ και χρόνια μετανάστες, δικοί μας και ξένοι.
Δεν ξέρω αν είναι δική μας πατέντα το περίπτερο. Σε άλλες χώρες τις δουλειές του τις κάνουν περισσότερα μαγαζιά. Αλλο έντυπα, άλλο καπνό, άλλο ποτά. Η ετυμολογία του πάντως «κτίριο με κολόνες γύρω γύρω» πάει γάντι στον ρόλο που παίζει. Μια κολόνα δεν είναι κι αυτό που πάνω της ακουμπάμε ο καθένας τα δικά του; Δεν λέμε «το περίπτερό μου»; Με απόσταση δύο τετράγωνα, δεν αγαπάμε το ένα και δεν αποφεύγουμε το άλλο; Γι’ αυτό έχω και μια δική μου ετυμολογία κάτι σαν «γύρω γύρω φτερά».
Σαν κι αυτά τα φτηνά που όλοι αγοράζουμε από το περίπτερο για τις χαμηλές πτήσεις μας.
Γιώργος Στράτος
*Δικηγόρος – δημοσιογράφος
