Η κομματική «πειθαρχία» και η ένδειξη ανασφάλειαςΑπό τον
Γιώργο Χαρβαλιά
Λυπάμαι, αλλά δεν θα συμφωνήσω ότι η «διαγραφή-εξπρές» της Κατερίνας Παπακώστα από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ. ενισχύει την ηγετική εικόνα του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Τέτοιου είδους εκ του ασφαλούς «επιδείξεις πυγμής» εις βάρος λιγότερο προβεβλημένων πολιτικών στελεχών, που έχουν κρατηθεί στη «δεύτερη γραμμή» της κοινοβουλευτικής «δύναμης πυρός», δεν προδίδουν αποφασιστικότητα και αυτοπεποίθηση. Ανασφάλεια προδίδουν και αγωνία να μεταφερθεί μήνυμα κομματικής πειθαρχίας με όσο το δυνατόν πιο ανέξοδο τρόπο.
Η αφορμή, άλλωστε, για την οποία διεγράφη η κυρία Παπακώστα, χωρίς να της δοθεί η ευκαιρία να δώσει εξηγήσεις στο πειθαρχικό συμβούλιο του κόμματος, ήταν επιεικώς γελοία. Πλήρωσε την άρνησή της να χειροκροτήσει τις υστερικές κορόνες του αντιπροέδρου του κόμματος στη διαρκή κοκορομαχία που έχει με τον υπουργό Αμυνας Πάνο Καμμένο.
Από τη στιγμή που ο βουλευτής δεν προχωρά σε αντάρτικο, παραβιάζοντας την κομματική γραμμή σε κρίσιμες κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες, όχι μόνο δικαιούται, αλλά και οφείλει να διατηρεί την ανεξαρτησία της γνώμης του. Δεν είναι υποχρεωμένος να πλειοδοτεί στους προσωπικούς καβγάδες ηγετικών στελεχών της Ν.Δ. με υπουργούς ούτε να στηρίζει αβασάνιστα κραυγές, απειλές και ύβρεις επειδή εκστομίζονται από τον αντιπρόεδρο του κόμματος. Πόσο μάλλον όταν ο τελευταίος ειδικεύεται σε τέτοιου είδους «σόου», που τείνουν να τον καταστήσουν γραφικό στα μάτια της κοινής γνώμης.
Θα μπορούσε, στο φινάλε, να έχει προηγηθεί μια αυστηρή σύσταση ή ακόμη και μια τελεσιγραφικού τύπου προειδοποίηση εκ μέρους του κ. Μητσοτάκη, αν και, ειλικρινά σας λέω, δεν αντιλαμβάνομαι το μέγεθος του κομματικού «παραπτώματος» στο οποίο υπέπεσε η βουλευτής.
Ξαναλέω: Στις προηγμένες δημοκρατίες τα πράγματα είναι σαφή. Διαγράφεσαι από ένα κόμμα όταν εκλέγεσαι με τη σημαία του, αλλά καταστρατηγείς την κομματική γραμμή σε κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες. Ουδείς σοβαρός πολιτικός αρχηγός διανοείται να τιμωρήσει πειθαρχικά με την ύστατη ποινή μια διαφορετική γνώμη, όταν εκφράζεται δημόσια και με παρρησία, αλλά δεν επηρεάζει την ψήφο του βουλευτή. Εκτός κι αν ο βουλευτής ή το πολιτικό στέλεχος καταφέρεται απροκάλυπτα με τις δηλώσεις του εναντίον του αρχηγού του κόμματος ή βασικών ιδεολογικών αρχών που ενστερνίζεται η παράταξη.
Στην περίπτωση της κυρίας Παπακώστα κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Απλά πλήρωσε την έλλειψη συγκατάβασης στις τσιρίδες του Αδώνιδος. Υπό αυτή την έννοια, όμως, η απόφαση της διαγραφής της δεν πιστώνεται στον αρχηγό ως επίδειξη δύναμης, αλλά χρεώνεται ως ένδειξη φόβου και υπερευαισθησίας στο «εγώ» του πληθωρικού αντιπροέδρου του…
