Η δημόσια τοποθέτηση του Αμερικανού προέδρου υπήρξε άκρως απογοητευτικήΑπό τον
Γιώργο Χαρβαλιά
Τσίπρα στον Λευκό Οίκο, τέθηκαν εκ μέρους των Αμερικανών «παραγγελίες» για μια σειρά κρίσιμων εθνικών θεμάτων. Ούτε, ασφαλώς, αν η ελληνική πλευρά ανέλαβε να τις εκτελέσει, έναντι θεωρητικών ανταλλαγμάτων, όπως μια γενικόλογη στήριξη στο ζήτημα του χρέους.
Η αλήθεια είναι ότι η δημόσια τοποθέτηση του Αμερικανού προέδρου υπήρξε άκρως απογοητευτική ως προς τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα με τουλάχιστον τρεις γειτονικές χώρες, υπό την έννοια ότι οι λέξεις «Τουρκία», «Σκόπια», «Αλβανία» ούτε καν ακούστηκαν από τα χείλη του προέδρου Τραμπ!
Ξαναλέω, βέβαια, ότι δεν είμαι σε θέση να ξέρω τι ειπώθηκε πίσω από τις κλειστές πόρτες του Οβάλ Γραφείου. Πολλά ακούγονται και γράφονται για μια σειρά πιέσεων που ασκήθηκαν γύρω από την ανάγκη διευθέτησης διμερών διαφορών μέσω συμβιβασμών, που ασφαλώς δεν καλύπτουν πάγιες εθνικές θέσεις.
Για τις διαχρονικές εκκρεμότητες με την Τουρκία, και ειδικά στην κατάσταση που βρίσκονται σήμερα οι σχέσεις Ουάσινγκτον – Αγκυρας, δεν μπορώ να φανταστώ ότι υπήρξαν παραινέσεις του τύπου «βρείτε τα με τον Ερντογάν». Αλλωστε, αυτό θα ερχόταν σε ευθεία αντίθεση με το… βαρύ «κοστούμι» των F-16, που, εμμέσως πλην σαφώς, παραπέμπει στην τουρκική απειλή.
Αντιθέτως, για τα διμερή ζητήματα με τα Σκόπια και την Αλβανία δεν αποκλείω καθόλου να ακούστηκαν συστάσεις για γρήγορη «εξομάλυνση», και προς αυτό πιθανώς παραπέμπει η αιφνίδια κινητικότητα του Ελληνα υπουργού Εξωτερικών. Αποτελεί αξίωμα της διεθνούς διπλωματίας ότι οι διαπραγματεύσεις για κρίσιμα θέματα που γίνονται υπό καθεστώς πιέσεων (χρονικών και άλλων…) κρύβουν παγίδες. Και, συνήθως, οδηγούν σε σοβαρές «εκπτώσεις» από εθνικές «κόκκινες γραμμές». Αυτό πρέπει να το έχει υπόψη του ο κ. Κοτζιάς. Τόσο στην περίπτωση των Σκοπίων, όπου το «κλειδί» μιας μελλοντικής συμφωνίας είναι η συνταγματικά κατοχυρωμένη ονομασία και όχι μια γενικόλογη αποκήρυξη του αλυτρωτισμού, όσο και στην περίπτωση της Αλβανίας, το θράσος της οποίας έχει ξεπεράσει προ πολλού κάθε όριο.
Ειδικότερα στην περίπτωση της τελευταίας, η ελληνική πλευρά δεν μπορεί να συνεχίσει να κάνει τα «στραβά μάτια» ούτε στη συνεχιζόμενη πολιτική έμμεσης εθνοκάθαρσης της μειονότητας ούτε στην παραχάραξη της Ιστορίας, με απαράδεκτες αξιώσεις για ανύπαρκτα ζητήματα. Το ισοζύγιο με τη συγκεκριμένη χώρα και την αναιδή πολιτική ηγεσία της είναι απολύτως ετεροβαρές και δεν υπάρχουν περιθώρια συμβιβασμών. Ηδη έχουμε δώσει πολύ περισσότερα από όσα μας αναλογούν και οφείλουμε να διαμηνύσουμε αρμοδίως ότι όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος…
