Μοιραίοι κι άμοιροι αντάμα απέναντι στις παραβιάσεις των συνόρων και στα στρατόπεδα συγκέντρωσηςΑπό τον
Γιώργο Κ. Στράτο*
Μία από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις στη σύγχρονη Ελλάδα είναι να διαπιστώνεις το μέγεθος της άγνοιας για τη γεωγραφία της χώρας. Οικογένειες έχουν αποσιωπήσει πλήρως την καταγωγή τους, στερώντας τους απογόνους τους από κάθε σημείο αναφοράς στην ιδιαίτερη πατρίδα.
Μέσα στη φούσκα των προηγούμενων δεκαετιών εντάσσονται και τα ταξίδια σε τροπικούς παραδείσους από ανθρώπους που την ίδια στιγμή αγνοούσαν από πού φεύγει το λεωφορείο του ΚΤΕΛ με το οποίο κατέβηκε στην πρωτεύουσα ο πατέρας τους.
Μαζί με την παχυλή άγνοια για τους τόπους, χάθηκε και κάθε δεσμός με τους ανθρώπους, κάθε έγνοια γι’ αυτούς και τα προβλήματά τους. Λες και βρίσκονται στην άκρη του κόσμου, «Κάτι λίγοι συγγενείς, ξαδέλφια μακρινά…», που λέει και το τραγούδι.
Αντε να εξηγήσεις ότι από την Αλεξανδρούπολη στην Ορεστιάδα η απόσταση είναι περίπου Αθήνα – Λαμία. Γαμήλιο ταξίδι στις Μαλδίβες, όμως, οφείλεις να ’χεις πάει… Γι’ αυτό και τώρα όλα μοιάζουν με «ηφαίστειο που ξυπνά…». Ειδικώς στις νησιωτικές παραμεθόριες περιοχές, εκεί όπου οι αντοχές των κατοίκων τους αποδεικνύεται ότι έχουν ξεπεραστεί προ πολλού.
Γιατί τι άλλο είναι η γενική απεργία που κήρυξε ο Δήμος Λέσβου για μεθαύριο, καλώντας τους δημότες σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πλατεία Σαπφούς για «να σταματήσει η πολιτική της κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που μετατρέπει το νησί της Λέσβου και τα νησιά του βόρειου και νοτιοανατολικού Αιγαίου σε νησιά φυλακές»;
Το αυτονόητο λένε οι άνθρωποι σε όλους τους τόνους: «Δεν χωράμε, δεν αντέχουμε». Συγκεκριμένα, στην πόλη της Μυτιλήνης, με πληθυσμό περί τους 30.000 κατοίκους, σε διάφορες επίσημες και ανεπίσημες δομές, ζουν επίσημα περισσότεροι από 8.000 πρόσφυγες και μετανάστες! Αναφέρει χαρακτηριστικά στην ανακοίνωσή του ο δήμος: «Απαιτούμε από την κυβέρνηση αναλογική κατανομή της φιλοξενίας των αιτούντων άσυλο με βάση τον πληθυσμό των νησιών και τη διατήρηση τόσων αιτούντων άσυλο όσων μπορούν να φιλοξενηθούν σε αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης από τις υπάρχουσες δομές.
Επίσης, ως άμεσο μέτρο έκτακτης ανάγκης, την άρση του γεωγραφικού αποκλεισμού και την ουσιαστική αποσυμφόρηση όλων των δομών φιλοξενίας. Τη μεταφορά του πλεονάζοντος πληθυσμού στην ηπειρωτική Ελλάδα και την άμεση βελτίωση των συνθηκών στο ΚΥΤ Μόριας τόσο για τους διαμένοντες όσο και για τους εργαζομένους στο κέντρο, ώστε να μη θρηνήσουμε άλλες ανθρώπινες ζωές».
Από κοντά και οι εργαζόμενοι στα Σώματα Ασφαλείας στη Λέσβο, αυτοί που δέχονται πρώτοι στο πετσί τους τα αποτελέσματα αυτής της θλιβερής κατάστασης. Την περασμένη Τετάρτη πραγματοποίησαν ένστολη παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το κέντρο υποδοχής και ταυτοποίησης της Μόριας, ζητώντας άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων σχετικά με τη διαχείριση του Προσφυγικού. Την ίδια στιγμή, αυξημένες παραμένουν οι ροές μεταναστών και προσφύγων στα νησιά του βόρειου Αιγαίου, καθώς το πρώτο δεκαήμερο του Νοεμβρίου έφτασαν 1.599 άτομα, σύμφωνα με τα στοιχεία των αφίξεων.
Το νησί τους καταστρέφεται, η αξιοπρέπεια όλων των ανθρώπων δοκιμάζεται, τα χειρότερα είναι εδώ για γηγενείς και πρόσφυγες, ένα μέρος της επικράτειάς μας αρχίζει να μοιάζει με στρατόπεδο συγκέντρωσης, η ασφάλεια των συνόρων μας παραβιάζεται κατ’ εξακολούθηση, κι εμείς;
Εμείς σαν τους «Μοιραίους» του Κώστα Βάρναλη: «Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα, όπου μας εύρει, μας πατεί. Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!» Σαν να ’ναι τόσο μακριά μας η Λέσβος…
*Δικηγόρος – δημοσιογράφος
