Οι αναγκαίες κινήσεις για ποιοτική αναβάθμιση των επαγγελματιών του χώρου αλλά και των επισκεπτώνΑπό τον
Γιάννη Κουριαννίδη
Εικόνα 1η: Σκιάθος. Ανεβαίνοντας στο Μπούρτζι, τον πανέμορφο καταπράσινο βράχο που δεσπόζει στο λιμάνι της πόλης, αναζητώντας παράλληλα και τις ανάσες δροσιάς στη σκιά των πεύκων του, συναντάς μπροστά σου την προτομή του Αλέξανδρου Μωραϊτίδη, του δεύτερου μεγάλου λογοτέχνη που γέννησε το όμορφο νησί των Σποράδων. Ακριβώς εκεί, στη βάση της προτομής του, επέλεξε Βορειοευρωπαίος τουρίστας να πετάξει το άδειο πλαστικό μπουκάλι που το περιεχόμενό του μόλις τον είχε ξεδιψάσει. Εκεί, μπροστά στα μάτια μας, έκανε αυτό που ούτε κατά διάνοια θα τολμούσε να πράξει στη δική του χώρα.
Εικόνα 2η: Χαλκιδική. Παραλία Αφύτου. Eνας ονειρεμένος κολπίσκος με όμορφη αμμουδιά που την περιτριγυρίζουν απότομα βράχια, πάνω στα οποία στέκεται εδώ και χρόνια ο διατηρητέος οικισμός με τα πετρόκτιστα σπίτια του.
Αναζητώντας έναν φιλόξενο χώρο για να ξαποστάσεις και να απολαύσεις έναν δροσερό καφέ, πέφτεις πάνω στο beach bar με τα σάπια σανίδια στο πάτωμα και τα σχεδόν διαλυμένα ψάθινα καθίσματά του, όπου σου σερβίρουν έναν άθλιο καφέ χρεώνοντάς τον… 5 ευρώ!
Εικόνα 3η: Σάμος. Ο πρόεδρος του Ποταμιού Σταύρος Θεοδωράκης σε δηλώσεις του μετά τις βουτιές του στις παραλίες της μονοεδρικής Περιφέρειας τόνισε: «Προσπαθούμε να πείσουμε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. ότι οι νησιώτες χρειάζονται λιγότερους φόρους, λιγότερη γραφειοκρατία για να πάρουν ακόμα πιο μπροστά τα νησιά μας». Οι πρώτες δύο εικόνες περιγράφουν εμφατικά το έλλειμμα τουριστικής παιδείας τόσο από την πλευρά των τουριστών όσο και από την πλευρά των επιχειρηματιών του κλάδου. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να αποτελέσει μέριμνα του κράτους και του αρμόδιου υπουργείου του. Η εκπαίδευση των ασχολουμένων με τον τουρισμό επιχειρηματιών, μέσω ειδικών σεμιναρίων τα οποία θα είναι υποχρεωμένοι να παρακολουθήσουν όλοι πριν πάρουν ή πριν ανανεώσουν την άδειά τους, είναι βέβαιο ότι θα βελτιώσει κατά πολύ την εικόνα που θα εισπράττει ένας τουρίστας που θα επιλέγει τη χώρα μας για τις διακοπές του. Ο έλεγχος της απαρέγκλιτης εφαρμογής των κανόνων θα μπορούσε να συνοδεύεται από κίνητρα φορολογικής απαλλαγής για τους συνεπείς επιχειρηματίες.
Το μήνυμα που θα εισπράττει ο τουρίστας, ότι δηλαδή έρχεται σε μια χώρα που σέβεται και τον ίδιο αλλά και τον εαυτό της, θα μπορούσε να ενισχυθεί με ένα μνημόνιο συμπεριφοράς του ιδίου κατά την παραμονή του στην πατρίδα μας, που θα είναι υποχρεωμένα να του παρέχουν τα ταξιδιωτικά γραφεία ή οι ηλεκτρονικές σελίδες μέσω των οποίων έκανε την κράτησή του ή ακόμη να τα εφοδιάζεται στα τελωνεία, στα αεροδρόμια ή στα λιμάνια άφιξής του. Μέσω αυτών θα συνειδητοποιεί ότι έρχεται σε μια χώρα όπου, πέρα από την επαφή του με τη φυσική ομορφιά και την ιστορική παράδοση και κληρονομιά της, θα βιώνει και τη βούληση των ανθρώπων της για τον σεβασμό στο παρελθόν και το μέλλον της.
Με τις μεθόδους αυτές και άλλες παρόμοιες, και η ποιότητα των τουριστών θα μεταβληθεί σταδιακά προς το ποιοτικότερο και θα συνειδητοποιήσουν οι επιχειρηματίες ότι όποιες ελαφρύνσεις των υποχρεώσεών τους θα πρέπει να είναι ανταποδοτικές, προς όφελος και των ιδίων και του μεγάλου τους σπιτιού, της πατρίδας τους.
Κανείς, νομίζω, δεν αμφιβάλλει ότι οι παραπάνω δύο πρώτες περιπτώσεις που αναφέρθηκαν αποτελούν την εξαίρεση και όχι τον κανόνα. Δυστυχώς, όμως, δεν συμβαίνει το ίδιο και με την τρίτη περίπτωση.
Εδώ έχουμε την απόλυτη ταύτιση με μια παθογένεια που κυριάρχησε για πολλές δεκαετίες στην πατρίδα μας, που χαϊδεύοντας τ’ αυτιά των υπηκόων σφυρηλάτησε το πελατειακό κράτος τού «μαζί τα φάγαμε» και που με τη συνέχιση και τη διατήρηση της ύπαρξής του τείνει να μετατρέψει σε κανόνα και τις πρώτες δύο περιπτώσεις.
*Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα»,
[email protected]
