Το μπόνους 10% προστατεύει τους αριστούχους μαθητές από το σύνδρομο της… κακής ημέραςΑπό τον
Μανώλη Κοττάκη
Η εφημερίδα αυτή ασκεί καθημερινά σκληρή κριτική στον υπουργό Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου για τη συντριπτική πλειονότητα των επιλογών του: από την κατάργηση των Λατινικών έως την υιοθέτηση της τουρκικής γλώσσας για τις αποφάσεις των ισλαμικών ιεροδικείων και από τη μείωση των ωρών διδασκαλίας των Θρησκευτικών και την κατάργηση των βαθμών στα δημοτικά σχολεία μέχρι τη δαιμονοποίηση της αριστείας. Η εκπαιδευτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ συνιστά στο σύνολό της σχεδόν ένα πελώριο λάθος.
Σήμερα, όμως, νιώθουμε την ανάγκη να πούμε πως βρίσκουμε αφόρητα συντηρητικό και δογματικό τον τρόπο που εκδήλωσε τμήμα του πολιτικού και του εκπαιδευτικού κόσμου τη διαφωνία του για τις αλλαγές που επιχειρεί ο υπουργός στο εξεταστικό σύστημα. Τόσο στο σύστημα των πανελλαδικών όσο και στο σύστημα των απολυτηρίων εξετάσεων της γ’ λυκείου. Προφανώς και πρέπει να διασφαλιστεί το αδιάβλητο του θεσμού, ο οποίος είναι από τους λίγους στην Ελληνική Δημοκρατία που θεωρούνται αξιόπιστοι. Ωστόσο, μας εντυπωσιάζουν η φρενίτιδα και η επιμονή στην άποψη πως ο θεσμός είναι αντικειμενικός και πως δεν πρέπει να αλλάξει τίποτε. Η πρώτη ένσταση που διατυπώθηκε αφορά το μπόνους 10% που θα δίνει το απολυτήριο του λυκείου στην τελική βαθμολογία εισαγωγής στα ΑΕΙ. Τα μόρια εισαγωγής θα διαμορφώνονται πλέον κατά 90% από τις γραπτές επιδόσεις στα εξεταζόμενα μαθήματα και κατά 10% από το απολυτήριο του λυκείου.
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για την (συντηρητική) επαναφορά του συστήματος του Αντώνη Τρίτση, επί των ημερών του οποίου στο υπουργείο Παιδείας ο βαθμός εισαγωγής διαμορφωνόταν κατά 25% από τους βαθμούς των τριών απολυτηρίων (α’, β’, γ’ λυκείου) και κατά 75% από τις επιδόσεις στα γραπτά μαθήματα δέσμης. Στην πραγματικότητα, το μπόνους που αφορά την απόδοση του μαθητή καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς προστατεύει τους εξεταζόμενους αριστούχους από το σύνδρομο της… κακής ημέρας. Οσο καλά προετοιμασμένοι και αν είναι πιθανόν ίσως σε μία από τις μέρες που δίνουν εξετάσεις να μην αποδώσουν όσο αξίζουν. Το 10% αναπληρώνει την απώλεια.
Υποστηρίζω αυτή την αλλαγή, γιατί έχω επωφεληθεί από αυτή. Εγραψα υπέροχα Ιστορία (20 μάλιστα), Λατινικά, Αρχαία, αλλά όχι τόσο καλά Εκθεση. Το μπόνους επιβράβευσης για την προσπάθεια που κατέβαλα επί τρία ολόκληρα χρόνια μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας με οδήγησε όμως στη Νομική Σχολή Θράκης, με 1.729 μόρια. Μιλάμε ουσιαστικά για το πλεονέκτημα έδρας του καλού μαθητή. Οπως στις μεγάλες διοργανώσεις μπάσκετ και ποδοσφαίρου η τελική κατάταξη στην κανονική περίοδο παίζει ρόλο είτε στα πλέι όφ (πλεονέκτημα έδρας) είτε στις κληρώσεις (ευνοϊκή επιλογή αδύναμου αντιπάλου), έτσι και εδώ. Το σύστημα δοκιμάστηκε και δεν απέτυχε. Χρωστάω την εισαγωγή μου στη σχολή των ονείρων μου σε αυτό. Και οι καθηγητές μας δεν έκαναν χάρη σε κανέναν. Ας έχουμε εμπιστοσύνη στους Ελληνες εκπαιδευτικούς.
Τ α αυτά ισχύουν και για τις εσωτερικές απολυτήριες εξετάσεις, που το υπουργείο ζητά να διεξάγονται σε επίπεδο δήμων ή περιφέρειας. Και εδώ τίθεται ζήτημα αδιάβλητου. Αν όμως τα θέματα επιλέγονται κεντρικά από τράπεζα θεμάτων με επαναφορά της ρύθμισης του νόμου Διαμαντοπούλου, χωρίς να αναμειγνύονται οι καθηγητές των σχολείων, δεν βλέπω πού μπορεί να είναι το πρόβλημα. Εν πάση περιπτώσει, αν δεν εμπιστευόμαστε τους καθηγητές που βρίσκονται σήμερα στα σχολεία, τότε έχει πρόβλημα διαβλητότητας και το ισχύον σύστημα βαθμολόγησης.
Καταλήγω: Ναι, η εκπαιδευτική πολιτική ΣΥΡΙΖΑ πάσχει και, μάλιστα, σοβαρά. Αυτός όμως δεν είναι λόγος να αναθεματίζουμε χωρίς να συζητάμε κάθε αλλαγή, με πρόσχημα το αδιάβλητο. Ειδικώς, μάλιστα, όταν ακόμη και το αδιάβλητο των εξετάσεων ιδιωτικών σχολείων για το baccalaureat δέχτηκε ισχυρότατο πλήγμα πριν από μερικά χρόνια. Οι άνθρωποι κάνουν τους θεσμούς. Οχι οι θεσμοί τους ανθρώπους.
