Τα πατριωτικά κόμματα και η πρόταση συσπείρωσηςΑπό τον
Παναγιώτη Χ. Δούμα*
Η πρόσφατη δημοσκόπηση της Rass ανέδειξε ως νέα πιθανή δύναμη στην ευρύτερη Δεξιά ένα κόμμα που ακόμη… δεν υπάρχει. Αύριο θα βγει μια άλλη δημοσκόπηση και θα λέει κάτι άλλο και μεθαύριο μια άλλη νέα δύναμη θα προβάλει για να διεκδικήσει, έστω και στα χαρτιά, τον χώρο που εκτείνεται από τη Νέα Δημοκρατία έως τη Χρυσή Αυγή.
Aλλο ένα νέο κόμμα θα προστεθεί στο ψηφιδωτό των δεκάδων κομμάτων του πατριωτικού χώρου. Υπάρχει άλλωστε πολύ «ψωμί» -αυτό να λέγεται- και δεν αποκλείεται στις ερχόμενες εθνικές εκλογές να δούμε περισσότερα από ένα πατριωτικά κόμματα εντός Βουλής. Είναι όμως αυτό το ζητούμενο; Είναι αυτός ο στόχος; Να κονταροχτυπηθούν τα πατριωτικά κόμματα, μαζί ενδεχομένως και με κάποιους εγκαθέτους του μητσοτακικού συστήματος, για ένα οριακό 3%, τη στιγμή που γίνεται όλο και πιο εμφανές ότι μία σοβαρή και συσπειρωτική πατριωτική πρόταση θα μπορούσε να επιτύχει ένα πολύ σοβαρό πλήγμα στο χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα;
Μια τέτοια πρόταση με τη μορφή ψηφίσματος παρέλαβα με χαρά την περασμένη Δευτέρα από εκπροσώπους του λεγομένου Εθνικού Συντονιστικού Οργάνου. Επισκεπτόμενος και την ιστοσελίδα τους (www.eso-hellas.gr) διαπίστωσα ότι αυτή η απόπειρα συσπείρωσης ξεχωρίζει για έναν βασικό λόγο. Δεν προέρχεται από ένα κόμμα, αλλά από δεκάδες παλαιά και νέα στελέχη του πατριωτικού κινήματος, η πλειονότητα των οποίων είναι κομματικά άστεγη.
Η ιδέα ενός νέου διαλόγου μεταξύ των πατριωτικών κομμάτων με την παρουσία ενός υπερκομματικού οργάνου, που θα θέσει το πλαίσιο και τους στόχους μίας πολιτικής συσπείρωσης, είναι ίσως η λύση στα αδιέξοδα, στα οποία πλείστες ανάλογες συζητήσεις είχαν οδηγηθεί στο παρελθόν. Ανεξαρτήτως δε εάν επιτευχθεί εκλογική συνεργασία, θα αποτελέσει το εφαλτήριο για υπερκομματικές συνεργασίες και σε άλλα επίπεδα, πέραν του εκλογικού και στενά πολιτικού. Συνεργασίες, επί παραδείγματι, στις εθνικές κινητοποιήσεις για εθνικά θέματα, οι οποίες μέχρι σήμερα πραγματοποιούνται ακέφαλες και ασυντόνιστες με τεράστια κινηματική δυναμική, αλλά χωρίς τα στελέχη εκείνα που θα μπορούσαν να κεφαλαιοποιήσουν πολιτικά αυτή τη δυναμική με ένα αμιγώς εθνικό και ανιδιοτελές πρόσημο.
Εχοντας βιώσει εκ των έσω από μαθητής σχεδόν όλη την πορεία του μεταπολιτευτικού εθνικιστικού – πατριωτικού κινήματος, θέλω απλά να επισημάνω ότι όλοι εμείς οι παλιοί έχουμε μία σημαντική υποχρέωση απέναντι στην πατρίδα μας, η οποία υπερβαίνει το τυπικό χρέος κάθε Ελληνα.
Μικρότεροι και μεγαλύτεροι, γνωστοί και άγνωστοι, είδαμε πολλές ευκαιρίες να περνούν από μπροστά μας. Αν τις είχαμε αξιοποιήσει, σήμερα θα είχαμε σταθεί εμπόδιο στην εθνική προδοσία και δεν θα συζητούσαμε πώς θα την αναστρέψουμε ούτε θα αναρωτιόμασταν αν το έθνος μας θα υπάρχει σε εκατό χρόνια. Κι έχουμε όλοι τις ευθύνες μας γι’ αυτό.
Γνωρίζω ότι η αποτυχία γεννά δυσπιστία. Ομως καλύτερα ακόμη ένα ρίσκο, παρά να ιδιωτεύσουμε -με την αρχαία έννοια του όρου- περιμένοντας απλά τον θάνατο ή να πορευθούμε ως μοναχικοί λύκοι στο απόλυτο πουθενά… Φοβάμαι ότι είναι η τελευταία ευκαιρία!
*Eπιχειρηματίας, αντιπρόεδρος της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ
