Κυβερνητικές παλινωδίες για τα ιδιωτικά πανεπιστήμιαΑπό τη
Βάσω Κόλλια
Το περασμένο Σάββατο ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσίασε τους βασικούς άξονες του προγράμματος της Ν.Δ. για την Παιδεία, τονίζοντας πως αποτελεί «τη μεγαλύτερη επένδυση για το μέλλον της χώρας». Ανάμεσα στους βασικούς άξονες της πολιτικής του για την Παιδεία παραμένει, όπως είναι φυσικό, η πάγια θέση της Ν.Δ. για την ίδρυση και μη κρατικών πανεπιστημίων, κάτι βέβαια που απαιτεί την αναθεώρηση του άρθρου 16 του ελληνικού Συντάγματος. Eτσι, λοιπόν, και σε συνδυασμό με τη συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος, άρχισε το γνωστό μότο της Αριστεράς περί απαξίωσης των πανεπιστημίων και εμπορευματοποίησης του δημόσιου αγαθού της Παιδείας κ.λπ.
Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Το άρθρο 16 λέει ότι η Παιδεία είναι δημόσιο αγαθό, ότι συνιστά δημόσια υπηρεσία. Προβλέπει σαφώς ότι η Πρωτοβάθμια και η Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση είναι δυνατόν, πάντοτε όμως υπό την εποπτεία του κράτους, να παρέχονται και από ιδιώτες. Το 1975, για λόγους καθαρά ιστορικούς, ο νομοθέτης έκρινε ότι δεν μπορεί να ισχύσει το ίδιο για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Αραγε σήμερα μπορεί κάποιος πραγματικά να πιστεύει ότι είναι λιγότερο σημαντικές για την Παιδεία μας και την κοινωνία μας η Πρωτοβάθμια και η Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, ώστε να μπορούμε να τις εμπιστευθούμε σε ιδιώτη; Ή, τελικά, ακόμη μια φορά στρουθοκαμηλίζουμε;
Δηλαδή, μπορούμε να εμπιστευθούμε τον ιδιώτη στις δύο πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης, αλλά δεν μπορούμε, υπό όρους μάλιστα που αποκλείουν την κερδοσκοπία, να τον εμπιστευθούμε στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση; Δεν ήρθε, λοιπόν, η στιγμή, καθώς όλοι μας αναγνωρίζουμε ότι η Παιδεία αποτελεί το όχημά μας για το μέλλον, την καρδιά της επιβίωσης του έθνους μας, να καταργήσουμε την εξαίρεση αυτή; Ολοι αυτοί που δήθεν αγωνιούν για την κατάργηση της δωρεάν Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης δεν ανησυχούν για το γεγονός ότι υπάρχουν ιδιώτες οι οποίοι διαχειρίζονται την Πρωτοβάθμια και τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, και μάλιστα με όρους που σημαίνουν κέρδος, και ανησυχούν για την ίδρυση μη κρατικών μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης;
Νομίζω ότι εδώ υπάρχει μια σοβαρότατη αντίφαση. Αντίφαση η οποία δεν μπορεί να συνεχιστεί και μάλιστα από πολιτικούς ή ακαδημαϊκούς που έχουν σπουδάσει σε μη κρατικά πανεπιστήμια του εξωτερικού ή στέλνουν τα παιδιά τους, όπως ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, σε ιδιωτικά σχολεία! Θεωρώ ότι το πολιτικό μας σύστημα είναι αρκετά ώριμο πλέον ώστε να προχωρήσει στη λειτουργία μη κρατικών μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, όπως συμβαίνει σε όλες τις χώρες της Ε.Ε.
Η Κύπρος επέτρεψε τη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων πριν από 13 χρόνια, κάτι που οδήγησε σε αλματώδη άνοδο του αριθμού των θέσεων εργασίας, του αριθμού των ξένων φοιτητών και τελικά συνέβαλε στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας . Κλείνοντας, να επισημάνω κάτι πιο εύκολο από την αναθεώρηση του άρθρου 16. Και αυτό δεν είναι παρά η αναδιοργάνωση των δημόσιων πανεπιστημίων μας, η οποία δεν χρειάζεται καμία συνταγματική αναθεώρηση παρά μόνο δουλειά, έμπνευση και αγάπη για τη δημόσια εκπαίδευση. Δεν υπάρχει κανένα πανεπιστήμιο στον κόσμο όπου να βρίσκουν άσυλο οι χαβαλέδες που απλώς καταστρέφουν δημόσια περιουσία, έως τρομοκράτες, ποινικοί, κλέφτες ή τοξικομανείς.
