Η συζήτηση με τον δήμαρχο Ιξελλών, Χρ. Δουλκερίδη, που μπορεί να χορεύει ως Ελληνας και να σκέφτεται ως ΒέλγοςΑπό τον
Μανώλη Κοττάκη
Στην ομιλία του κατά την έναρξη του Διεθνούς Συνεδρίου Ευρωπαίων Δημοσιογράφων δήλωσε πως, αν κάποια χώρα πρέπει να είναι υπερήφανη για την εκλογή του στην ηγεσία δήμου της περιφέρειας Βρυξελλών, αυτό είναι το Βέλγιο, όχι η Ελλάδα. «Αυτό έδωσε σε μένα, τον γιo του μετανάστη από τα Σεβαστιανά Πέλλης, την υπηκοότητα και τη δυνατότητα να εκλεγώ βουλευτής, να γίνω υπουργός, να εκλεγώ δήμαρχος» είπε.
Είχε δίκιο, αλλά δεν μου άρεσε και του το είπα. Απλοί άνθρωποι στη Βόνιτσα ήξεραν την ιστορία του πατέρα του. Ηθελαν να είναι υπερήφανοι και εκείνοι για τον μέχρι χθες άγνωστο Μακεδόνα.
Στο τέλος του συνεδρίου ο Χρήστος Δουλκερίδης, ο νέος δήμαρχος Ιξελλών (δήμος στην περιφέρεια των Βρυξελλών), ήταν ένας άλλος άνθρωπος. Χορέψαμε μαζί και με τον δήμαρχο Μεσολογγίου Νίκο Καραπάνο, διαδοχικά, το ζεϊμπέκικο «Σαν απόκληρος γυρίζω στην κακούργα ξενιτιά».
Το κορμί του έτρεμε σε κάθε στροφή, το ζούσε. Στο πούλμαν της επιστροφής από το Μεσολόγγι στο Αγρίνιο μόλις άκουσε ποντιακή μουσική άρχισε να πάλλεται το πρόσωπό του. «Είμαστε Πόντιοι!» φώναξε, ενώ όλα τα κινητά έγραφαν τη στιγμή.
Και μόλις φτάναμε στο Αγρίνιο μου το παραδέχτηκε: «Εάν περάσουν τρεις μήνες χωρίς να έχω έρθει στην Ελλάδα, πονάει το σώμα μου. Αποδέχτηκα την πρόσκληση και ήρθα τώρα γιατί αναλαμβάνω άμεσα καθήκοντα και ποιος ξέρει πότε θα τα καταφέρω ξανά». Συζήτησα με αυτόν τον άνθρωπο πολλή ώρα στις τρεις μέρες μαζί για να καταλάβω τις απόψεις του. Δύσκολο να «κουβαλάς» δύο ταυτότητες μαζί. Να έχεις μέσα σου έναν «φυλακισμένο», γεμάτο αισθήματα, Ελληνα, αλλά εκεί που ζεις να είσαι ένας ρεαλιστής, πραγματιστής Βέλγος. Οι απόψεις του οικολόγου Δουλκερίδη για τα πράγματα δεν είναι «ελληνικές». Και -σε μεγάλο βαθμό- εκτιμώ ότι θα αρέσουν στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
«Οι επικοινωνιολόγοι μού ζητούσαν να χτυπήσω κουδούνια δημοτών στην προεκλογική εκστρατεία. Δεν το έκανα! Αρνήθηκα. Ωστόσο ο κόσμος με έβλεπε να κυκλοφορώ με το ποδήλατό μου μέσα στην πόλη όλο αυτό τον καιρό και το εκτιμούσε. Μου ζήτησαν να μη στείλω επιστολές, γιατί ο κόσμος δεν διαβάζει. Εκανα το αντίθετο! Εστειλα επιστολές και από την ανταπόκριση που είχα κατάλαβα ότι ο κόσμος διαβάζει. Μου ζήτησαν να μην κάνω έναν μήνα διακοπές στη Ρόδο το καλοκαίρι, γιατί έχω εκλογές. Εκανα το αντίθετο! Τους είπα ότι δεν θα αλλάξω τη ζωή μου για να γίνω δήμαρχος!» είπε.
Μα, εκτός από όσα μου διηγήθηκε για την καμπάνια που του έδωσε τη νίκη, ενδιαφέρον έχουν οι απόψεις του για την πολιτική. «Ο πολιτικός δεν πρέπει να φοβάται να αλλάξει γνώμη μη τυχόν και τον πουν ανακόλουθο. Αρχές δεν πρέπει να αλλάζει! Η αμφιβολία πρέπει να είναι όρος της φιλοσοφίας ενός πολιτικού. Τόσα λάθη έχουμε κάνει από την υπερβολική σιγουριά πως τα ξέρουμε όλα. Εχουμε υποχρέωση να συμβουλευόμαστε τους πολίτες. Eχουν και αυτοί απαντήσεις. Oμως, οι πολιτικοί πρέπει να έχουμε τη σωστή απόσταση από τους πολίτες: Oχι πολύ μακριά τους για να μην παγώνουν οι σχέσεις μας, όχι πολύ κοντά τους για να μην καιγόμαστε από τα αιτήματα για το πελατειακό κράτος. Ονειρεύομαι μια πόλη τού εμείς: XXL την ονόμασα για να μας χωράει όλους! Πρέπει σε κάθε απόφασή μας να υπάρχει ρήτρα οικολογίας. Για να αυξήσω τη χρήση του ποδηλάτου θα δώσω δικαίωμα να περνάνε με κόκκινο σε συγκεκριμένες διαβάσεις οι ποδηλάτες, ώστε να αποκτήσουν πλεονέκτημα από τα άλλα μέσα μεταφοράς. Σκέψου ότι ο οδηγός του τέως δημάρχου έχει άγχος πως θα μείνει χωρίς δουλειά επειδή χρησιμοποιώ ποδήλατο. Πρέπει επίσης να ξέρουμε τι τρώμε. Στα σχολεία μας θα καταναλώνονται εφεξής μόνο βιολογικά προϊόντα. Δεν έχουμε πέντε πλανήτες στη διάθεσή μας για να έχουμε την πολυτέλεια να καταστρέψουμε τη Γη».
Ωραίος,, είτε ως Ελλην στον χορό του είτε ως Βέλγος στη σκέψη του, ο Χρήστος. Μου άρεσε. Θα τον παρατηρώ. Ενδιαφέρουσα προσωπικότητα. Χαιρετώντας τον ρώτησα πόσο διαρκεί η θητεία του: «Εξι χρόνια» μου είπε. Και του απάντησα «Κάθε φορά που μιλάς για την Ελλάδα να θυμάσαι πως το 2024 θα εκλέγονται εδώ και βουλευτές Ομογένειας. Θα είσαι μόλις 56 ετών…»
