Η εξαγγελία Γαβρόγλου για διορισμό των εκπαιδευτικών χωρίς ΑΣΕΠΑπό τη
Δρ. Ελένη Παπαδοπούλου*
Το σχολείο δεν είναι χώρος στάθμευσης παιδιών. Το σχολείο είναι χώρος ψυχικής και πνευματικής καλλιέργειας. Ως εκ τούτου οι άνθρωποι που αναλαμβάνουν την παιδεία των παιδιών θα πρέπει οι ίδιοι να διαθέτουν υψηλού επιπέδου παιδεία και να μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις ενός λειτουργήματος, που όσο περνούν τα χρόνια γίνεται και πιο δύσκολο. Ο κ. Γαβρόγλου ωστόσο, αν και υπουργός Παιδείας, φαίνεται ότι έχει άλλη γνώμη. Θεώρησε ότι το σχολείο είναι ο χώρος όπου μπορεί ο ίδιος και το κόμμα του να ασκήσουν τη μικροπολιτική των διορισμών άνευ σοβαρών επιστημονικών και επαγγελματικών κριτηρίων, και έτσι εξήγγειλε ότι καταργεί τον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ. Δεν εγγυάται, μας είπε, τον καλό εκπαιδευτικό. Ενώ η αναπηρία και η τεκνοποιία – πολυτεκνία, που θα μοριοδοτούνται αφειδώς, προφανώς τον εγγυώνται.
Ο ΑΣΕΠ των εκπαιδευτικών είναι ένας διαγωνισμός που συνάντησε πάρα πολλές αντιδράσεις από τους εκπαιδευτικούς. Κάποιοι θεωρούσαν ότι εκπαιδευτικός γίνεσαι περιμένοντας τη σειρά σου για διορισμό έπειτα από σειρά ετών, όταν πια θα έχεις ξεχάσει και αυτά που έμαθες, όπως γινόταν με την επετηρίδα. Στο ΑΣΕΠ οι υποψήφιοι εξετάζονταν στο γνωστικό αντικείμενο το οποίο περιλάμβανε τα πάντα, και στο διδακτικό-παιδαγωγικό κομμάτι, όπου ο υποψήφιος καλούνταν να κάνει ένα αναλυτικό σχέδιο μαθήματος. Ο διαγωνισμός όχι μόνο σε ανάγκαζε να διαβάσεις, για να εμβαθύνεις και να διευρύνεις τις γνώσεις σου σε αυτό που είχες σπουδάσει, αλλά σε μάθαινε και να οργανώνεις τη σκέψη σου και το μάθημά σου, σε μάθαινε να δημιουργείς εκπαιδευτικό υλικό και να κάνεις ένα μάθημα σαφώς πιο ολοκληρωμένο και οργανωμένο. Σε αυτά δεν εξεταστήκαμε στο πανεπιστήμιο, όπως πολλοί ισχυρίζονται. Πολλοί στο γνωστικό τους έχουν πλήρη άγνοια, γιατί είτε έχουν περάσει στο πανεπιστήμιο τα μαθήματα οριακά είτε τα έχουν ξεχάσει. Τα πανεπιστήμια δεν ξεφεύγουν από την ελληνική εκπαιδευτική λογική τού «να μπει το παιδί και κουτσά στραβά θα τις τελειώσει τις σπουδές». Ως εκ τούτου το πτυχίο δεν εγγυάται γνώσεις, πόσο μάλλον διδακτική επάρκεια, αφού λείπει η επαρκής διδακτική-παιδαγωγική κατάρτιση.
Ο διαγωνισμός αποκλείει όποιον δεν κατέχει γνωστικά το αντικείμενό του, τον ανορθόγραφο, τον δυσλεκτικό, τον ασύντακτο, τον τσαπατσούλη, ιδιότητες απαράδεκτες για έναν δάσκαλο, οι οποίες δυστυχώς δεν αποκλείονται όταν μοριοδοτούνται μόνο η προϋπηρεσία, η αναπηρία και η πολυτεκνία.
Ο διαγωνισμός έπρεπε να είναι υποχρεωτικός και τα κριτήρια διορισμού των εκπαιδευτικών θα έπρεπε να είναι αποκλειστικά επιστημονικά-επαγγελματικά σε έναν κλάδο του οποίου το αντικείμενο είναι η παιδεία. Κοινωνική πολιτική είναι να έχεις εκπαιδευτικούς υψηλού επιπέδου στα παιδιά σου, όχι να κάνεις μικροπολιτική παίζοντας με την παιδεία.
*Διδάκτωρ Διδακτικής Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvell
