Ο αντισημιτισμός είναι μια μάστιγα που διασχίζει την Ιστορία, αλλά να τον βλέπεις να αναβιώνει με τόσο φρικτό τρόπο, παντού στον κόσμο, είναι βαθιά ανησυχητικό για τους Εβραίους, αλλά εξίσου και για το μέλλον των κοινωνιών μας
Περίεργες που είναι αυτές οι γιορτές. Ευχόμαστε και ξαναευχόμαστε τα καλύτερα ο ένας στον άλλον, την ώρα που ο κόσμος, περισσότερο από ποτέ, βυθίζεται σε μια ανείπωτη βία σε όλα τα επίπεδα, μια βία που πολλοί από εμάς, τους δημοσιογράφους, καταγγέλλουμε καθημερινά, παλεύοντας να την εξαφανίσουμε.
- Της Μαρίας Δεναξά
Κάνοντας πως την προσπερνάμε, το μόνο που βλέπουμε είναι η χαρά και η ανεμελιά των γιορτινών ημερών που απλώνεται γύρω μας. Οι δρόμοι αστράφτουν από τον εντυπωσιακό φωτισμό, τα μπαλκόνια και οι βιτρίνες θα φορούν τα γιορτινά τους για πολλές ημέρες ακόμη. Παρέες βγαίνουν από εστιατόρια και σπίτια γελώντας, ύστερα από συναθροίσεις με φίλους, συναδέλφους, συγγενείς. Οικογένειες ξανασμίγουν. Το κρύο δεν λαμβάνεται υπόψη και το σκοτάδι του Δεκεμβρίου μοιάζει για λίγο να υποχωρεί. Ομως, γιορτές δεν θα κάνουν όλοι ή δεν θα είναι καλές για όλους, δυστυχώς.
Στην Αυστραλία, η εβραϊκή κοινότητα γιόρταζε τη Χανουκά, τη γιορτή των Φώτων και της Αφοσίωσης, ανάβοντας κεριά σχεδόν κατά τη διάρκεια του χειμερινού ηλιοστασίου. Οπως και οι χριστιανοί, προσεύχονταν για να ξορκίσουν το κακό και να επιτρέψουν την έλευση του καλού. Ομως, η ισλαμιστική τρομοκρατία ξαναχτύπησε. Τυφλή, μισαλλόδοξη, δολοφονική. Δεκαπέντε αθώες ζωές χάθηκαν και 40 άλλοι άνθρωποι τραυματίστηκαν, κάποιοι για πάντα. Ο αντισημιτισμός είναι μια μάστιγα που διασχίζει την Ιστορία, αλλά να τον βλέπεις να αναβιώνει με τόσο φρικτό τρόπο, παντού στον κόσμο, είναι βαθιά ανησυχητικό για τους Εβραίους, αλλά εξίσου και για το μέλλον των κοινωνιών μας.
Αφρική, Ινδία, Συρία
Τον Ιούλιο ήταν περίπου 50 χριστιανοί που βρήκαν τον θάνατο σε μια εκκλησία στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, στην Κομάντα. Αλλη μια φορά την ευθύνη της επίθεσης ανέλαβαν αντάρτες με διασυνδέσεις με το Ισλαμικό Κράτος. Η Αφρική, άλλωστε, έχει γίνει τακτικός στόχος των ισλαμιστών. Η αιμοσταγής οργάνωση Μπόκο Χαράμ, σαλαφιστικού προσανατολισμού, προωθεί έναν ακραίο ισλαμισμό που εκδηλώνεται με σφαγές, απαγωγές, βιασμούς και δολοφονίες με ματσέτες.
Οι πληθυσμοί, όποια κι αν είναι η θρησκεία τους, ζουν υπό τον τρόμο των βαρβάρων που δρουν στη Νιγηρία, στο Καμερούν, στον Νίγηρα ή στο Μάλι. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Δείκτη Τρομοκρατίας (GTI), το Σαχέλ συγκέντρωνε περίπου το ήμισυ των θυμάτων των φανατικών ισλαμιστών το 2025, γεγονός που το καθιστά το επίκεντρο της παγκόσμιας τρομοκρατίας. Τον Ιούνιο, ένας καμικάζι της τρομοκρατικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος άνοιξε πυρ σε μια εκκλησία στη Δαμασκό της Συρίας και στη συνέχεια ανατινάχθηκε, παρασύροντας στον θάνατο 22 πιστούς και τραυματίζοντας 63.
Η χώρα αυτή, απελευθερωμένη από τον ζυγό του Μπασάρ αλ-Ασαντ, πέρασε από τη Χάρυβδη στη Σκύλλα και συγκεκριμένα στα χέρια του Αχμεντ αλ-Σάρα, του τζιχαντιστή με το περιποιημένο πια μούσι και την ακρυλική γραβάτα. Οι μειονότητες εκεί, και κυρίως οι χριστιανοί που προστάτευε ο Ασαντ, καταπιέζονται. Μόνο τον Μάρτιο το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Συρίας ανέφερε 1.614 νεκρούς αμάχους, κυρίως αλαουίτες, από τα πλήγματα ένοπλων ανδρών της φιλοκυβερνητικής πολιτοφυλακής. Ο νέος μεταβατικός πρόεδρος δεν είναι τίποτε λιγότερο από ένα πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος της Αλ Κάιντα, που άλλαξε όνομα, όχι όμως και τις αιματηρές μεθόδους.
Τον Απρίλιο ήταν η Ινδία που θρηνούσε τον θάνατο 28 ινδουιστών τουριστών σε μια ένοπλη επίθεση στο Παχαλγκάμ. Οι δολοφόνοι δήλωσαν ότι ανήκουν στο Μέτωπο Αντίστασης, παρακλάδι της ισλαμιστικής οργάνωσης Λασκάρ-ε-Τάιμπα. Οπως και στη Συρία, η μέθοδος είναι η ίδια. Σταματούν ανθρώπους, στα σπίτια τους ή στον δρόμο, τους ρωτούν τη θρησκεία τους και εκτελούν επί τόπου όλους όσοι δεν είναι μουσουλμάνοι. Η βαρβαρότητα στην πιο ξεκάθαρη μορφή της.
Ας μην ξεχνάμε τους αρρώστους, τους μοναχικούς και τους απελπισμένους. Στην Αίγυπτο είναι γνωστό πόσο διώκονται οι χριστιανοί και πόσο συχνά καίγονται οι εκκλησίες τους κατά τη διάρκεια των σημαντικότερων εορτών της χριστιανοσύνης, όπως είναι το Πάσχα ή τα Χριστούγεννα, ενώ οι Κόπτες παρενοχλούνται μέσα στην ίδια τους τη χώρα. Λίγο παραπέρα, στην Αλγερία, οι χριστιανοί υφίστανται αδιάκοπες παρενοχλήσεις, ιδίως αν είναι Καβύλοι, γεγονός που προσθέτει μια πολιτική διάσταση στο μίσος εναντίον τους. Οσο για τη Γαλλία, καταγράφει κάθε εβδομάδα δεκάδες αντισημιτικές ή αντιχριστιανικές πράξεις, που κυμαίνονται από την ύβρη μέχρι τον ξυλοδαρμό, όταν δεν καταλήγουν στον θάνατο με μαχαίρι ή ματσέτα. Οι δράστες είναι τις περισσότερες φορές ριζοσπαστικοποιημένοι μουσουλμάνοι.
Αυτή η ζοφερή απαρίθμηση αφορά γεγονότα και όχι ισλαμοφοβία. Ομως, δίπλα σε όλες αυτές τις πράξεις της ανείπωτης βίας που βυθίζουν τον κόσμο μας στο πένθος και πρέπει αδιάκοπα να καταγγέλλουμε και να πολεμάμε, ας μην ξεχνάμε τους αρρώστους, τους μοναχικούς και τους απελπισμένους, με τους οποίους συνυπάρχουμε. Εμείς, οι υγιείς, οι προνομιούχοι, οι εύποροι, οι φτωχοί, οι πιστοί ή μη, ας κρατήσουμε μια θέση στις καρδιές μας για όσους ζουν με μεγαλύτερη στέρηση, για εκείνους για τους οποίους οι γιορτινές ημέρες είναι μια περίοδος θλίψης.
Και ας θυμόμαστε ότι η ανθρωπιά δεν εξαντλείται μόνο στην καταγραφή του πόνου. Μια λέξη κατανόησης, μια πράξη συμπαράστασης, ένα χαμόγελο σε κάποιον που αισθάνεται μόνος ή ανύμπορος μπορεί να αλλάξει την πορεία της ημέρας του. Αν αφήσουμε τον σεβασμό και τη φροντίδα να καθοδηγούν τις πράξεις μας, τότε ακόμα και μέσα στο σκοτάδι των ημερών, οι γιορτές μπορούν να φέρουν φως σε κάποιους που νομίζουν πως το έχουν χάσει.
