Η αποβιομηχάνιση και η ακριβή ενέργεια που πληρώνουν ο Βορράς και ο Νότος μετατρέπονται σταδιακά σε φτώχεια, λουκέτα, ανεργία, πείνα και αστάθεια. Πολιτική και κοινωνική!
Ο πόλεμος στο Ιράν άρχισε με στόχο την εξέγερση του πληθυσμού και την ανατροπή του ισλαμικού καθεστώτος. Για τον σκοπό αυτόν το Ισραήλ εξόντωσε παραδειγματικά την ηγεσία του δύο φορές (Χαμενεΐ, Λαριτζανί) και έδωσε συνέχεια στη νέα «διεθνή» πρακτική στοχοποίησης και εξουδετέρωσης ηγετών χωρών.
Προηγήθηκε η απαγωγή, «σύλληψη» Μαδούρο κατά τις ΗΠΑ, και ποιος ξέρει τι άλλο μάς επιφυλάσσει το μέλλον. Ελπίζουμε να μη γευτούν η Δύση και οι δημοκρατίες της το προηγούμενο αυτό της στοχοποίησης των ηγεσιών της από ακραίους ισλαμιστές στο έδαφός της κάποτε. Είναι πλέον νομιμοποιημένο με τις υπογραφές του Ισραήλ και των ΗΠΑ.
Η απάντηση του Ιράν ήταν να μεταφέρει τη σύρραξη από το επίπεδο της ηγεσίας, των δικαιωμάτων και της δημοκρατίας στο γήπεδο του διεθνούς καπιταλισμού. Στις αγορές! Τιμές καυσίμων, μετοχές, πληθωρισμός, διεθνής ναυσιπλοΐα, επιτόκια δανείων, απειλή πείνας ευάλωτων πληθυσμών αναπτυσσόμενων χωρών κ.λπ. Με άλλα λόγια, το καθεστώς της Τεχεράνης βγήκε από την πρώτη στιγμή έξω από τη μικρή του περιοχή.
Το «μενού» των Φρουρών της Επαναστάσεως τα περιέχει όλα. Βομβαρδισμούς, διατάραξη διεθνούς ναυτιλίας, αναστάτωση της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων στη Δύση, ανατίναξη χρηματιστηρίων, πίεση σε μετόχους εταιριών, αναταραχή στο εσωτερικό κυβερνήσεων και, βεβαίως, επισημοποίηση της διασπάσεως της Δύσης. Αλλο η Ουάσινγκτον, άλλο το Λονδίνο, άλλο το Βερολίνο, άλλο το Παρίσι, άλλο οι Βρυξέλλες, άλλο το Τελ Αβίβ και άλλο η Μελβούρνη. Η Τεχεράνη χτύπησε την ενότητα της Δύσης μέσα από την οικονομία και όχι μέσα από το πολίτευμα. Το αποτέλεσμα; Ετεροβαρές. Οσο το Ισραήλ εξοντώνει ηγεσίες χάρη στις εξαιρετικές μυστικές υπηρεσίες που διαθέτει τόσο το Ιράν θα «τρυπά» μέσω της ενέργειας τον διεθνή καπιταλισμό.
Και αν ο πόλεμος συνεχιστεί, σε λίγο καιρό δεν θα έχουμε στον νου μας μόνο τα ρεζερβουάρ μας αλλά και τα επιτόκια δανεισμού μας και την κατάσταση των τραπεζών μας στο μέτρο που είναι διασυνδεδεμένες με επενδυτικές τράπεζες στον κόσμο της ενέργειας και με τη βιωσιμότητα του παγκόσμιου χρέους. Παρά ταύτα η υπνωτισμένη Δύση «πέφτει» για πολλοστή φορά στην παγίδα της Ανατολής.
Η 11η Σεπτεμβρίου είχε ως αποτέλεσμα την αλλαγή του δόγματος ασφαλείας της Δύσης και τη συρρίκνωση των ατομικών δικαιωμάτων, σε σημείο που αργότερα να διολισθήσει σε κάτι άλλο από το καθεστώς ελευθερίας που υπόσχεται η Αμερική στους πολίτες της. Οι παρακολουθήσεις ισλαμιστών φονταμενταλιστών ατόνησαν και μετατράπηκαν σε παρακολουθήσεις φιλικών κυβερνήσεων και ηγετών. Μην πάτε μακριά.
Οι παρακολουθήσεις της CIA στους Ολυμπιακούς Αγώνες των Αθηνών μετεστράφησαν σε παρακολουθήσεις ηγέτη χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ και των υπουργών του. Η Δύση υιοθέτησε τις αυταρχικές πρακτικές των ισλαμικών καθεστώτων που δεν έχουν στον πυρήνα τους τη δημοκρατία. Εγινε ένα με αυτά. Υιοθέτησε ό,τι μισούσε. Σήμερα ξαναγίνεται το ίδιο λάθος. Η Δύση σύρεται στο γήπεδο του Ιράν. Βομβαρδίζει εγκαταστάσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου το Ιράν; Βομβαρδίζει και η Δύση. Αποθανέτω η ψυχή τους.
Eπαναλαμβανομενο λαθος
Ετσι, όμως, βουλιάζει περισσότερο ο υλικός καπιταλισμός, όχι το άυλο Ισλάμ. Πραγματικά δεν μπορούμε να καταλάβουμε: Πόσες φορές πρέπει να κάνει η Δύση το ίδιο λάθος για να καταλάβει; Το έκανε στην Αραβική Ανοιξη με την ανατροπή όλων των καθεστώτων και το πλήρωσε με το χάος και με τις μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών στην Ευρώπη. Το έκανε στο Αφγανιστάν και έφυγε ντροπιασμένη ύστερα από χρόνια, όπως και η Σοβιετική Ενωση.
Το έκανε στη Γιουγκοσλαβία όπου εξακολουθεί να είναι αντιπαθής. Το έκανε και στην Ουκρανία όπου ώθησε τον Ζελένσκι να προκαλέσει τον Πούτιν και εκείνος «τσίμπησε». Αλλά το αποτέλεσμα σήμερα βαίνει υπέρ του. Το έκανε στο Ιράκ με χερσαία δύναμη και τα αποτελέσματα είναι γνωστά.
Για δεκαετίες βλέπουμε την Αμερική να μπαίνει σε έναν πόλεμο κυρίως στη Μέση Ανατολή και μετά δεν ξέρει πώς να βγει από αυτόν. Αλλά τον λογαριασμό πρέπει να τον πληρώσουμε όλοι, υποστηρίζοντας αναφανδόν κάθε ανοησία. Και το χειρότερο: Αυτή τη φορά υπάρχει και εσωτερικό κόστος. Το εξωτερικό κόστος να υπόσχεσαι την ανατροπή ενός καθεστώτος αλλά μετά, επειδή αυτό για την ώρα αντέχει και δεν πέφτει, να αλλάζεις τροπάριο και να λες «νίκησα, φεύγω», το καταβάλλει ήδη στο διεθνές πεδίο η κυβέρνηση Τραμπ.
Γι’ αυτό εισπράττει αρνήσεις για πολεμικά στο Ορμούζ. Το εσωτερικό κόστος, όμως, που συμπυκνώνεται στη φράση «αντί για το America First, βλέπουμε στην πράξη το Israel First», είναι κάτι πολύ καινούργιο για τις ΗΠΑ. Η Δύση κινδυνεύει με διάσπαση και στη ναυαρχίδα της! Ηδη θρυλείται ότι το αεροπλανοφόρο «Τζέραλντ Φορντ» επέστρεψε άρον άρον στη Σούδα επειδή φέρεται ότι στασίασαν οι ναύτες του λόγω της πολύμηνης παραμονής τους, πέραν των προβλεπομένων ορίων, στη θάλασσα.
Κάτι τελευταίο για την Ευρώπη, που είναι αναπόσπαστο μέλος της Δύσης. Στο έδαφός της γεννήθηκε πολιτισμικά η Δύση. Πολύ αργά για δάκρυα. Είπαν ο Γερμανός υπουργός Άμυνας Πιστόριους και η ύπατη εκπρόσωπος Εξωτερικών και αντιπρόεδρος της Ε.Ε. Κάγια Κάλας ότι «αυτός ο πόλεμος του Ιράν δεν είναι δικός μας πόλεμος». Πολύ νωρίς το θυμήθηκαν.
Ούτε ο πόλεμος της Ουκρανίας ήταν δικός μας, ακριβέστερα η Ευρώπη δεν έπρεπε να επιτρέψει καν το ξέσπασμα πολέμου στην αυλή της. Ο λογιαριασμός του Ιράν διπλασιάζει τον λογαριασμό του πολέμου της Ουκρανίας.
Η αποβιομηχάνιση και η ακριβή ενέργεια που πληρώνουν ο Βορράς και ο Νότος μετατρέπονται σταδιακά σε φτώχεια, λουκέτα, ανεργία, πείνα και αστάθεια. Πολιτική και κοινωνική. Γι’ αυτό θριαμβεύουν τα άκρα σε Γερμανία και Γαλλία. Μπορεί η γενική διεθύντρια του ΔΝΤ να είναι Βουλγάρα, η αναπληρώτρια γενική γραμματέας του ΝΑΤΟ Σκοπιανή, η Ευρωπαία εισαγγελέας Ρουμάνα και η αντιπρόεδρος της Ε.Ε. Εσθονή, όλες ανατολικές, αλλά τον μουντζούρη δεν τον γλιτώνουμε. Η ευρύτερη Ανατολή κερδίζει πόντους εις βάρος ημών.
