Παρά την αγριότητα και τη βαρβαρότητα των σημερινών εξελίξεων που κατατείνουν να πνίγουν κάθε ελεύθερη φωνή, είτε ατομική είτε συλλογική, ψηλά στη συνείδησή μας στέκεται ο αγώνας για μία κοινωνία ίσων ευκαιριών
Ο στρατός του Νετανιάχου δολοφονεί τον Χαμενεΐ, ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη των μουλάδων της Τεχεράνης, και επιχαίρει. Μαζί κι άλλους εξέχοντες του τυραννικού καθεστώτος του Ιράν. Ο Τραμπ επικηρύσσει τον νέο θρησκευτικό ηγέτη του Ιράν. Και βομβαρδίζουν ανηλεώς. Θεωρεί ότι η δική του λογική είναι το δίκαιο. Οτι αυτός εκφράζει τη βούληση του άξονα των υγιών δυνάμεων κι έχει δικαίωμα να αποφασίζει. Οτι δηλαδή είναι ο νέος ΟΗΕ που τον έχει παροπλίσει και καταργήσει. Οτι η ισχύς των όπλων είναι η μόνη δύναμη και κανείς δεν μπορεί ν’ αντισταθεί. Απειλεί και εκβιάζει όποιον δεν του είναι αρεστός.
Ο Νετανιάχου, εγκληματίας πολέμου, σύμφωνα με το ΔΠΔ, θεωρεί ότι είναι ο εκλεκτός του Θεού της Παλαιάς Διαθήκης και ότι του ανήκει ολόκληρη η περιοχή και -γιατί όχι;- ο κόσμος όλος. Ετσι, επικαλούμενος τας Γραφάς, δικαιούται όλα τα παραπάνω και το δικαίωμά του να σκοτώνει για την εκπλήρωση του σκοπού του, που θεωρεί ιερό για την έλευση του δικού τους Μεσσία. Κύριε ελέησον.
Ομάδα ευαγγελικών παστόρων συγκεντρώθηκαν στο Οβάλ Γραφείο για να προσευχηθούν υπέρ του Τραμπ, ακουμπώντας τα χέρια στους ώμους του, και «επικεντρώθηκαν στη θεϊκή προστασία του Τραμπ και των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων». Ο Πούτιν, επικαλούμενος κι αυτός αυτοάμυνα και επίσης καταζητούμενος για εγκλήματα πολέμου, έχει επιδοθεί σε αγώνα κατά της Ουκρανίας με θύματα εκατοντάδες χιλιάδες, χρησιμοποιώντας και τους δικούς τους ορθόδοξους ηγέτες της Ρωσίας. Ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός στο υψηλότερο και πιο επικίνδυνο σημείο. Ας κάνουμε μια αναδρομή στον εκπολιτισμό της ανθρωπότητας και στο σημείο μηδέν που έχουμε φθάσει. Ή όχι;
Η ανθρωπότητα, όταν άρχισε να εκπολιτίζεται, απέκτησε τη συναίσθηση ότι το έργο απονομής της Δικαιοσύνης εκφεύγει απ’ τις δικές της περιορισμένες δυνατότητες. Ετσι εμπιστεύθηκε στους θεούς την επιτέλεση του υπέρτατου χρέους. Το Υπέρτατο Ον θα σταθμίσει τις ανθρώπινες πράξεις, θα αποφασίσει και θα μεταβιβάσει τη βούλησή του με καθορισμένα «σημεία» στους θνητούς που θα συμμορφωθούν προς τη θεία επιταγή. Ρόλο που προφανώς έχουν αναλάβει άλλοι σήμερα. Τραμπ, Νετανιάχου, Πούτιν. Με τις «θεοκρισίες» λοιπόν οι άνθρωποι από την ευθύνη απονομής της Δικαιοσύνης.
Στην ελληνική αρχαιότητα πριν από τον 5ο αιώνα π.Χ. η απάντηση στο ερώτημα κατά πόσο η Δικαιοσύνη στηριζόταν στον Νόμο κάθε πόλης ή είχε θεμέλια στη Φύση η παραδοσιακή απάντηση ήταν ότι η Δικαιοσύνη είχε θεϊκή προέλευση. Κατά τον 5ο αιώνα ο σοφιστής Πρωταγόρας διατύπωσε πρώτος τη θέση ότι οι ηθικές αξίες και οι κανόνες έχουν θεμελίωση σε ανθρώπινες αποφάσεις και όχι στη θέληση των θεών. Το ελληνικό δικονομικό σύστημα με την ύπαρξη πολυμελών λαϊκών δικαστηρίων ευνοούσε την ανάπτυξη και την καλλιέργεια της ρητορικής και όχι τη νηφάλια ορθολογική κρίση στην επίλυση κοινωνικών διαφορών.
Αυτό έγινε στην αρχαία Ρώμη όπου για πρώτη φορά εμφανίζεται μια ιδιότυπη ενασχόληση με την επίλυση κοινωνικών διαφορών. Η Αναγέννηση, στη συνέχεια, με τη στροφή στην αρχαιότητα έφερε και προσπάθειες μελέτης του Ρωμαϊκού Δικαίου στο πλαίσιο μιας ανθρωπιστικής νομικής. Παράλληλα, η ιδέα του φυσικού Δικαίου, μια ιδέα που γεννήθηκε στην αρχαία ελληνική σκέψη, επηρέασε αποφασιστικά την ευρωπαϊκή νομική επιστήμη. Το θετικό Δίκαιο έπρεπε να συμπληρωθεί με τις αρχές της επιείκειας που στηρίζονται στον ορθό λόγο.
Και έτσι φθάνουμε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα που οι εκφραστές της ελεύθερης σχολής ζητούν μεγαλύτερο χώρο ελευθερίας για τον δικαστή ως δημιουργό νέου Δικαίου. Το Δίκαιο αρχίζει να υπάρχει μαζί με την πολιτικά οργανωμένη κοινωνία. Με τους θετούς κανόνες Δικαίου το άτομο δεσμεύεται, αλλά ταυτόχρονα μεγαλώνει η ελευθερία του. Ο σοφός δάσκαλος Παπανούτσος έλεγε ότι, όταν ξέρω έως πού είμαι δεσμευμένος, κινούμαι πιο ελεύθερα από κει και πέρα. Για διαμόρφωση ατομικότητας και τοποθέτηση στη ζωή.
Αυτό είναι η πρώτη κατάκτηση στην ανθρώπινη Ιστορία με τη σύνταξη και τη διακήρυξη κανόνων Δικαίου. Ακολουθεί η δεύτερη κατάκτηση, που είναι η παροχή εγγυήσεων ότι ο άνθρωπος δεν θα γίνεται έρμαιο της αυθαιρεσίας μιας εξουσίας, γιατί η νομοθετούσα βούληση δεσμεύουσα οφείλει να αυτοδεσμεύεται. Αυτή σε γενικές γραμμές είναι η ιστορία του εκπολιτισμού της ανθρωπότητας. Για έναν κοινωνικό ανθρωπισμό, που ήταν η αγωνία και η επιδίωξη του ανθρώπινου πνεύματος που σήμερα σχεδόν ολοσχερώς κινδυνεύει. Το σύστημα Δικαίου που βασίζεται στην καταστατική αρχή του απαραβίαστου της ανθρώπινης αξίας.
Δίκαιο και Δικαιοσύνη ταυτίζονται εφόσον η περί Δικαίου κοινωνική συνείδηση μετατρέπεται σε ισχύον Δίκαιο. Στην κοινωνική περί Δικαίου συνείδηση, όπως αποτυπώνεται στη λαϊκή θέληση, πρέπει ν’ αναζητείται κάθε φορά το ουσιαστικό περιεχόμενο της Δικαιοσύνης, ως ανώτατης δικαιοπολιτικης Αρχής. Παρά την αγριότητα και τη βαρβαρότητα των σημερινών εξελίξεων που κατατείνουν να πνίγουν κάθε ελεύθερη φωνή, είτε ατομική είτε συλλογική, ψηλά στη συνείδησή μας στέκεται ο αγώνας για μια κοινωνία ίσων ευκαιριών. Για ενίσχυση του κοινωνικού ανθρωπισμού και της υπέρτατης αξίας που αυτό περιλαμβάνει.
Κι αυτή τη νομική πραγματικότητα οφείλουμε να διαφυλάξουμε, την έννομη τάξη που διέπεται κατά το Σύνταγμά μας από τον κοινωνικό ανθρωπισμό. Είναι ο προορισμός κάθε ανθρώπου κι αυτό είναι που τον διακρίνει από την άμορφη μάζα που εύκολα ποδηγετείται και κατευθύνεται άλογα και παράλογα προς ένα πνευματικό αφανισμό και επικράτηση πλήρη της ύλης.
Κινήματα ειρήνης
Οσα παράλογα συμβαίνουν κι απειλούν τον πλανήτη με εξαφάνιση οφείλουν να μας ενεργοποιήσουν και να αντιδράσουμε με κινήματα ειρήνης, μη κατευθυνόμενα από τα κόμματα, όπως συνέβη με το έγκλημα των Τεμπών. Είναι θέμα αρχών για όσους εξακολουθούμε να πιστεύουμε στον ξεχασμένο, παραγκωνισμένο παράγοντα άνθρωπο. Μια υποχρέωση στις νέες και επόμενες γενιές που θα έρθουν και θα αναρωτηθούν τι κάναμε όσοι περάσαμε από την πολυδαίδαλη, αλλοπρόσαλλη, γεμάτη αδικίες και πόνο Μητέρα Γαία.
Εκπληρώσαμε τον σκοπό μας ή μας έφαγαν η καθημερινότητα και η ξενοιασιά του βολέματος. Διαφέρουμε από τα άλλα όντα στη λογική κι αυτό μας κάνει καλύτερους ή χειρότερους. Επενεργεί εν τέλει το ένστικτο όπως σε αλλά όντα, και σκοτώνουμε, δολοφονούμε τα υπόλοιπα όντα και μάλιστα με τις ευλογίες του Θεού, τον οποίο κατασκευάζουμε στα μέτρα μας για να τον επικαλούμαστε κατά το δοκούν κι άρα ουδεμία πρόοδος δεν επέρχεται πάρα τα τεράστια μηχανικά επιτεύγματα.
Γιατί η επιτυχία δεν είναι να πας στη Σελήνη για να κτίσεις αποικίες, αλλά να μεριμνήσεις για τον οίκο σου σ’ αυτόν τον δύστυχο πλανήτη, όπως τον κατάντησε ο ανθρωπογενής παράγοντας. Εμείς δηλαδή. Πόσο και τόσο απλά τα πράγματα. Μόνο που η θόλωση του νου μας τα παραποιεί, τα διαστρεβλώνει και τα στρέφει σε λάθος κατευθύνσεις που ουδεμία σχέση έχουν με τον άνθρωπο.
Σκοτώνουν τον άνθρωπο και τη θεϊκή ουσία που υπάρχει μέσα του. Το πνεύμα. Επικαλούμενοι τον Θεό. Χιλιάδες χρόνια πέρασαν για να εκπολιτιστούμε. Κι όμως επιστρέφουμε στην πλήρη βαρβαρότητα, με επένδυση πολλαπλή και εξωραϊσμένη. Σ’ ένα νέο κόσμο ψηφιακό, αγνώριστο, που ο κόσμος του Όργουελ ωχριά μπροστά του. Κι όμως υπάρχει ελπίδα. Από τον άνθρωπο που το πνεύμα του δεν τιθασεύεται.
