Ξυπνώ, που λέτε, Τρίτη πρωί, κοιτάζω τον καθρέφτη και παθαίνω κοκομπλόκο. Ολη η δεξιά παρειά, από μάτι μέχρι και χείλη, είναι πρησμένη σαν γλυκοπατάτα! Είμαι λες και μόλις κατήγγειλα τον πλαστικό που μου έκανε λίφτινγκ αλλά δεν μου είπε ότι έχει Πάρκινσον!
Φωνάζω κάτι και σε λίγο η εγγονή μου σκάει στα γέλια! «Είσαι σαν την κυρία “τάδε”, που η μαμά τη λέει “ροφό!”» λέει και τρέχει να φωνάξει τους άλλους, για να δουν το χάλι μου. Εχω κατατρομάξει, αφού πρώτη φορά συμβαίνει στο υπέροχο και γοητευτικό ανδρικό πρόσωπό μου τέτοιο κακό.
Ο γιος θορυβείται, η γυναίκα του λέει «να πάμε στο νοσοκομείο», η κυρία του σπιτιού αποφαίνεται ότι «δεν είναι τίποτα, καμιά αλλεργία ή κάτι σε τσίμπησε το βράδυ!». «Πάντα απλά τα βλέπεις εσύ, λες και θες να με στείλεις μιαν ώρα αρχύτερα!» λέω, αλλά εκείνη έχει ήδη καλέσει στο κινητό τον καρδιολόγο μας, του έχει στείλει στο βάιμπερ φωτογραφία μου και μου δίνει τη συσκευή: «Μίλα με τον Γιώργο».
«Δεν είναι τίποτα. Αλλεργικό είναι ή σε τσίμπησε κάνα έντομο τη νύχτα και δεν το πήρες χαμπάρι. Σου στέλνω στο τηλέφωνο το φάρμακο που πρέπει να πάρεις. Αν σε έξι ώρες δεν έχει αρχίσει να υποχωρεί, να σε δει παθολόγος οπωσδήποτε» λέει ατάραχος. Αποφεύγω το θριαμβευτικό πρόσωπο της γυναίκας που έχει μόλις δικαιωθεί για τη διάγνωσή της (μα, όλα τα ξέρουν επιτέλους οι ώριμες γυναίκες;) και παρακαλώ να πάει κάποιος στο φαρμακείο να πάρει το Μεντρόλ που πρέπει «να πάρω ένα τώρα και ένα στις επτά το βράδυ».
Κάθομαι στο γραφείο και αρχίζω την εργασία μου. Δεν θα βγω έξω, αφού έχω γίνει σαν εκείνες τις κυρίες που τις ξέρεις πενήντα χρόνια, αλλά πλέον δεν τις αναγνωρίζεις από το «τράβηγμα». «Εχουμε το βράδυ να πάμε στο γκαλά της “Ελπίδας”» μου θυμίζει στο τηλέφωνο ο Νίκος. Του στέλνω φωτογραφία. «Ε, τι έχεις, είσαι πολύ καλύτερα από το πρωί» μου λέει. «Και πώς ξέρεις πώς ήμουν;».Φυσικά, η κυρία τού έχει στείλει τη φωτογραφία με τη λεζάντα «Οπως βλέπεις, δεν θα μπορέσει»…
«Αν είμαι καλά, θα έλθω» του απαντώ, καθώς δεν το αντέχω πολύ το «κάτσε μέσα» και το «μην το κουνήσεις ρούπι»… Στις επτά έχω σχεδόν ξεπρηστεί. Στις οκτώμισι είμαστε με τον Νίκο στον Αστέρα της Βουλιαγμένης. Μια χαρά, είδαμε κόσμο που είχαμε να δούμε καιρό. Ηλθε και η Κίμπερλι και στις δέκα και κάτι βγήκε να μας διασκεδάσει ο Αργυρός. Φανατικοί της ποιότητας, με τον Νίκο «την κάναμε» διακριτικά έπειτα από δύο τραγούδια. Πολύ δυνατά τα ηχητικά και αδιάφορο το άκουσμα. Και του χρόνου. Πάντως, λαχνούς αγοράσαμε…
Η ΑΚΙΣ
