Εχω ραντεβού στην Αθήνα, στις δώδεκα. Εντεκα και τέταρτο ξεκινάω από την Καστέλα. Σκέπτομαι να πάω με το αυτοκίνητο μέχρι το μετρό, στο Δημοτικό Θέατρο, να το παρκάρω και να ανέβω με τον συρμό.
Από την άλλη, λέω καλύτερα να πάω μέχρι του Φιξ, να παρκάρω στο πάρκινγκ του μετρό και να πάω στο ραντεβού μου. Πιο γρήγορα θα κάνω, απ’ ό,τι να πάω στο Δημοτικό, αν μπλέξω με κανένα απορριμματοφόρο του δήμου στη Βασιλέως Γεωργίου, και παίρνω την παραλιακή, προς Συγγρού.
Μια χαρά ο δρόμος, ανοιχτός, μέχρι που πλησιάζω στο «Grand Hyatt Athens» και αρχίζει η κίνηση. Πούλμαν στον δρόμο, ιδρώνω μέχρι να φθάσω στου Φιξ, αλλά το πάρκινγκ είναι γεμάτο και έξω περιμένει ουρά αυτοκινήτων. Την πατήσαμε, λέω, και αποφασίζω να ανέβω με το όχημα μέχρι Σύνταγμα. Κάπου θα βρω πάρκινγκ, σκέπτομαι, αν και έχω να ανέβω με το αυτοκίνητο Αθήνα πάνω από έναν χρόνο!
Μετά βασάνων και κόπων φθάνουμε στη διασταύρωση του «Royal Olympic», αλλά κι εκεί έχει κίνηση. Δώδεκα παρά δέκα, περνώ το φανάρι της Βουλής και στρίβω Ζαλοκώστα. Το πρώτο πάρκινγκ μου κάνει νόημα «γεμάτο» και συνεχίζω μέχρι το πάρκινγκ κάτω από το πρώην υπουργείο Τύπου, όπου συνήθιζα να παρκάρω (πολλά χρόνια πριν) όταν πήγαινα στο briefing. Περιμένω μερικά λεπτά μέχρι να πάρουν οι υπάλληλοι τα αυτοκίνητα προς στάθμευση και δώδεκα παρά πέντε παίρνω στα χέρια μου ένα χαρτάκι και φεύγω προς την οδό Μέρλιν, όπου είναι το ραντεβού μου. Κοιτάζω ρολόι μου, δώδεκα παρά τέσσερα. «Εντάξει, προλαβαίνω» λέω μέσα μου.
Ολοκληρώνω τη συνάντηση που είχα, όλα καλά, μια χαρά, πίνω κι έναν εσπρέσο στη γωνία, στο πόδι, και πηγαίνω στο πάρκινγκ. «Τι οφείλω;» ρωτάω. «Είκοσι ένα ευρώ!» μου λέει ο υπάλληλος. «Πόσο έμεινα;» απορώ. «Από τις 11.55 μέχρι τις 13.28» μου λέει ο υπάλληλος! «Πιο λίγα θα πλήρωνα στη Νέα Υόρκη» του λέω. «Ναι, αλλά εδώ είναι Κολωνάκι» μου απαντά.
Είκοσι ένα ευρώ για μια ώρα και τριάντα δύο λεπτά για πάρκινγκ, στην οδό Ζαλοκώστα, σε μια ανώνυμη εταιρία ειδικού σκοπού. Στο πάρκινγκ της Συγγρού θα πλήρωνα 3,50 ευρώ! Κάνω να βγάλω την κάρτα μου, αλλά έχω αλλάξει σακάκι και την έχω ξεχάσει! Ψάχνομαι, ευτυχώς έχω ένα εικοσάρι και ένα τάλιρο στην τσέπη μου. Πληρώνω και φεύγω με μισό φλόκο! Δηλαδή πλήρωσα κάτι παραπάνω από ένα κιλό φέτα και από ένα κιλό μοσχάρι νουά! Δεν ξαναπαίρνω αυτοκίνητο στην Αθήνα, που να μου καεί η μηχανή!
Η ΑΚΙΣ
