Σε τι κόσμο θα ζήσουν τα παιδιά μας;

Ο Θεός να βάλει -κι εδώ- το χέρι Του!

Κυριακή πρωί, «Πάμε για καφέ», μου λέει ο φίλος μου, ο Μανώλης, μόνιμος κάτοικος Ελβετίας, που, συνταξιούχος πλέον, περνά τον περισσότερο καιρό στην Ελλάδα (όχι κορόιδο είναι να ξεροσταλιάζει στα βόρεια).

Και πάμε στο στέκι μας και καθόμαστε, για τον «εσπρέσο» μου εγώ (βρε τι ξύλο έχω φάει από τη μάνα μου για να μάθω να πίνω «εσπρέσο» κι όχι τον κλασικό ελληνικό που έπινε ο πατέρας μου) και για τον «διπλό εσπρέσο, αλλά σε ζεστό φλιτζάνι» (ε, ρε τι ξύλο πρέπει να ̓φαγε κι εκείνος στα Προσφυγικά της Παλιάς Κοκκινιάς από τον αστυφύλακα πατέρα του για να πίνει μόνο «διπλό εσπρέσο σε ζεστό φλιτζάνι») του Μανώλη…

Πιάνουμε την πάρλα και του λέω ότι τα παιδιά σήμερα δεν γνωρίζουν ποιος ήταν ο Γρίβας και η ΕΟΚΑ, ότι στο βιβλίο Ιστορίας της Γ’ Λυκείου υπάρχει κεφάλαιο «για τις επιπτώσεις της Μικρασιατική; Καταστροφής», αλλά δεν υπάρχει… λέξη για τη Μικρασιατική Καταστροφή! Εκείνος μου λέει ότι στη Νίκαια, η οδός Μοργκεντάου έχει αλλάξει ονομασία και λέγεται Οδός Γέμελου, μου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο, αλλά την προσοχή μου έχει τραβήξει το διπλανό τραπέζι!

Ερχεται ένας νέος άνδρας, με δυο μικρά παιδιά. Καλοντυμένος, κι εκείνος και τα μικρά. Κάθονται και ο μικρός βγάζει από την τσαντούλα του ένα τάμπλετ, το οποίο στήνει στο τραπέζι. Την ίδια κίνηση κάνει και το κοριτσάκι. Δυο παιδιά, δυο τάμπλετ! Ο πατέρας φωνάζει τον σερβιτόρο, δίνει παραγγελία και… καρφώνεται στο κινητό του.

Ο Μανώλης μου λέει «γράψε κάτι για τα καραγκιοζιλίκια στην Κοκκινιά», του λέω ότι «θα ασχοληθώ με το θέμα Μοργκεντάου στις “Πίσω μου σελίδες”» και εξακολουθώ να παρατηρώ το διπλανό τραπέζι. Ο πατέρας τώρα μιλά στο τηλέφωνο. Τα παιδιά, αμίλητα, ασχολούνται με τα τάμπλετ τους. Κι ενώ ο φίλος μου αναφέρεται στην τεράστια προσφορά του Μοργκεντάου στο Προσφυγικό του ’22, έρχεται μια κυρία, που χαιρετά τον κύριο, φιλά τα παιδάκια και κάθεται, ως τέταρτη, στο τραπέζι. Είναι εμφανώς μεγαλύτερη από τον άνδρα, ίσως είναι θεία, ίσως και γιαγιά των παιδιών. Κάθεται, δίνει παραγγελία και… βγάζει κι εκείνη το τηλέφωνο από την τσάντα της!

Ο Μανώλης μού μιλά και για «την οδό Χρυσουπόλεως, που στην Κοκκινιά την ονόμασαν “Μπελογιάννη”», αλλά εγώ κοιτάζω δίπλα. Τα παιδιά εξακολουθούν να ασχολούνται με τα τάμπλετ τους ενώ ο κύριος και η κυρία έχουν καρφωθεί στα κινητά τους! Τι στην ευχή κοινωνία ετοιμάζουμε; Επί μισή ώρα, πατέρας, παιδιά και κυρία δεν έχουν ανταλλάξει κουβέντα! Πότε μιλούν οι γονείς με τα παιδιά; Πώς θα είναι η Ελλάδα αύριο; Τι μέλλον έχει το ανθρώπινο είδος;

Ο Θεός να βάλει -κι εδώ- το χέρι Του!

Η ΑΚΙΣ