Ένα περίεργο κυριακάτικο πρωινό…

Ψιλόβροχο, ύστερα ήλιος, μετά πάλι συννεφιά. Περίεργος καιρός, όπως κι η διάθεση. Δεν είναι δα και το καλύτερο κομμάτι της ζωής μας αυτό που περνάμε. Δύσκολο το χαμόγελο, το γέλιο δυσεύρετο και το ραδιόφωνο έχει καταργήσει τα καλά νέα. Το πόδι δεν πάει εύκολα στο γκάζι. Η οδήγηση έγινε ανάγκη, δεν είναι, όπως μια φορά, ευχαρίστηση. Στα ηχεία έχουν αρχίσει οι γιορτινές διαφημίσεις, αλλά ακούγονται σαν φάρσα, ψεύτικες, απόμακρες, αφορούν άλλους. Λες και σε κοροϊδεύουν.

Στο γραμματοκιβώτιο μοναδικοί «φάκελοι αλληλογραφίας» οι λογαριασμοί! Κι αν έχεις προσφύγει στα ηλεκτρονικά μέσα και σου έρχονται οι λογαριασμοί στο κινητό, δεν υπάρχει φάκελος… Ακόμα και το κινητό χτυπάει λιγότερο. Το σκέφτεται πια ο άλλος. Θα πεις ήταν καλύτερα πριν, που νομίζαμε ότι τα είχαμε όλα, που ζούσαμε με δανεικά; Μα, δεν είχαμε δανειστεί όλοι. Ναι, αλλά δανειζόταν το κράτος. Και το κράτος είμαστε εμείς, θα πείτε.

Στη στροφή, σκέφτεσαι ότι θα πας αύριο στο σούπερ μάρκετ και θα αρχίσεις να κοιτάζεις τις ετικέτες. Ποιος; Εσύ, που δεν κοίταζες ποτέ τις τιμές. Εσύ, που γέμιζες το καρότσι και πλήρωνες με την κάρτα, χωρίς να ρίχνεις βλέφαρο στην απόδειξη! Και τώρα κοιτάζεις πόσο χρεώνει η ταμίας το γάλα και το συγκρίνεις με την περασμένη εβδομάδα. Ναι, αλλά έτσι είναι καλύτερα. Μαθαίνουμε να ζούμε ξοδεύοντας όσα αντέχει η τσέπη μας. Ετσι δεν έζησαν οι γονείς μας; Ετσι δεν απέκτησαν εκείνα που μας άφησαν, θα πείτε. Μπορεί να έχετε δίκιο.

Πλησιάζω στο φανάρι, τελειώνει η παραλιακή. Ο ουρανός αλλάζει χρώμα και διάθεση κάθε τόσο και σε μπερδεύει κι εσένα. Φλας! Στο φανάρι ο μετανάστης, καθισμένος κάτω απ’ τη φυλλωσιά του δέντρου. Δεν είναι μόνος. Η γυναίκα του, νέα κι αυτή, τον έχει αγκαλιάσει, τον χαϊδεύει στο στήθος, τον γαργαλάει…

Εκείνος, κρατώντας στο ένα χέρι το εργαλείο καθαρισμού των παρμπρίζ, γελάει ευτυχισμένος! Κι από κοντά, στα πόδια της γυναίκας, μέσα σ’ ένα παλιό καροτσάκι το μωρό τους, συμπληρώνει την εικόνα της ευτυχίας! Ευτυχισμένοι κι ας μην έχουν τίποτε! Με τα ελάχιστα που θα κερδίσουν, καθαρίζοντας τζάμια, εισπράττοντας τις περισσότερες φορές αρνητική χειρονομία ή νεύμα, δείχνουν πολύ καλύτερα απ’ όλους εμάς, που μουδιάζουμε στα σιδερένια κουτιά μας, με τα ακουστικά καρφωμένα στ’ αυτιά, με τα ακριβά μας ηχεία στη διαπασών, προσπαθώντας να σκεπάσουμε τον θόρυβο της ψυχής μας. Δεν έχουν τίποτε απ’ όλα αυτά και γελούν! Τόσο στραβά αρμενίζουμε; Εκείνη τού χαϊδεύει τα μαλλιά κι αυτός γελάει στο μωρό. Οι πίσω κορνάρουν. «Ξεκίνα, ρε! Κοιμήθηκες;». Και ποιος σας είπε να με ξυπνήσετε;

Η ΑΚΙΣ