Η αγάπη προς τα παλαιά αντικείμενα…

Στο σπίτι έχω πολλά παλαιά αντικείμενα. Είχα (και εξακολουθώ να έχω) την «τρέλα» να μαζεύω αντικείμενα παλαιότερων εποχών. Εχω πέντε παλαιά γραμμόφωνα, έχω δύο παλαιά πικάπ. Εχω ένα τζουκ-μποξ του 1957, που έχει φώτα μιας παλιάς Κάντιλακ, τα όπλα του προπάππου μου, πολλά παλιά βιβλία, δίσκους βακελίτη, παλιό κρεμαστό ρολόι, ένα παμπάλαιο μοναστηριακό τραπέζι, παλιά μουσικά όργανα. Καμιά φορά, αστειευόμενος, λέω ότι «το πιο καινούργιο κομμάτι στο σπίτι είναι… η γυναίκα μου».

Βεβαίως, επάνω σε ένα πολύ παλιό γραφείο είναι τοποθετημένος ένας σύγχρονος υπολογιστής, αλλά δίπλα, στο ρολ-τοπ του 1950 επάνω, αναπαύεται μια πολύ παλαιά γραφομηχανή Oliver, στην οποία πρέπει να έγραφε κάποιος παλιός συγγραφέας. Μπορώ επίσης να παινευτώ για τα πολύ παλαιά βινύλια που έχω στη δισκοθήκη μου, κάποια μου τα άφησε φεύγοντας για την Αγγλία ο μεγάλος αδελφός μας. Κάτι απίθανα λάτιν από την Κούβα και κάποιους δίσκους με τη μεγάλη του αγάπη, Σαρίτα Μοντιέλ.

Σκέπτομαι, φυσικά, τι θα γίνουν όλα αυτά καθώς περνούν τα χρόνια, αλλά ταυτόχρονα νομίζω ότι το ίδιο θα σκέφτονταν κι εκείνοι στους οποίους ανήκαν τα πράγματα που με τόση επιμέλεια έχω διασώσει…

Ξέχασα να αναφέρω τα παλαιά μου γραμματόσημα, αλλά και τα παλαιά κομπολόγια, που έχω αγοράσει από όλες τις αγορές της Ανατολής τις οποίες επισκέφθηκα στο παρελθόν. Και δεν είναι λίγες, πιστέψτε με.

Δεν φαντάζεστε πόσο σε ξεκουράζει και σε ηρεμεί κάποιο από τα ελεύθερα πρωινά σου να αρχίσεις να γυαλίζεις κάποια παλιά σαμοβάρια, που έχω επίσης φέρει από την Ανατολή, όπως και κάποια παλιά, βαριά, ασημένια μαχαιροπίρουνα, που τα άφησε κληρονομιά η μητέρα μας. Προφανώς πρέπει να ανήκαν σε κάποιον εύπορο άνθρωπο ή σε κάποιο πλοίο πολυτελείας, αφού έχουν επάνω τους χαραγμένα αρχικά που δεν ταιριάζουν με τα αρχικά κάποιου από την οικογένειά μας.

Προχθές, κατέβασα από το ρολ-τοπ και καθάρισα, σπιθαμή προς σπιθαμή, την παλιά γραφομηχανή. Ποιος ξέρει τι έχει γραφεί με αυτά τα ταλαιπωρημένα, από τη χρήση και τον χρόνο, πλήκτρα. Από επιστολές εμπορικές, επιστολές ερωτικές, μέχρι κάποιο μυθιστόρημα ή κάποια ποιήματα, όταν η γραφομηχανή είχε αρχίσει να μπαίνει στην καθημερινότητα. Θυμάμαι ότι πήγαινα στην εφημερίδα, στις αρχές του ’70, με τη γραφομηχανή μου (μια «Ολυμπία» και αργότερα μια «Μαρίτσα»). Εγραφα στη μηχανή (είχα μάθει στο συμβολαιογραφείο του θείου μου) τα ρεπορτάζ μου και είχα γίνει το αγαπημένο παιδί της λινοτυπίας, καθώς σχεδόν όλοι έγραφαν στο χέρι, και τα κείμενα ορισμένων ήταν… ιατρικές συνταγές!

Αύριο, Σάββατο, έχω προγραμματίσει να φροντίσω τα άλμπουμ με τα γραμματόσημα. Εχω καιρό να τα δω και μάλλον τους έχω λείψει…

Από τη στήλη «Ακίς» της «Δημοκρατίας»