Είναι οι υποδομές, κυρίες και κύριοι

Θυμάμαι, τον πατέρα μου, ο οποίος, περί τα τέλη του ‘50, στο Δημοτικό Συμβούλιο Νικαίας, εισηγήθηκε στον τότε δήμαρχο «να προχωρήσει ο δήμος σε εκτεταμένα έργα αποχετεύσεως». Στο σπίτι, το βράδυ, μας είπε ότι έλαβε από τον τότε δήμαρχο την ακόλουθη απάντηση: «Μα, τι λες, γιατρέ μου; Να θάψουμε τα λεφτά στο χώμα; Τα έργα πρέπει να τα βλέπει ο δημότης!»

Τα θυμήθηκα όλα αυτά χθες το πρωί, στην Ακτή Μιαούλη, στον Πειραιά, που μέσα σε είκοσι λεπτά παρατεταμένης νεροποντής έγινε… χείμαρρος! Ναι, στο λιμάνι, στο κέντρο, στον καθρέφτη του Πειραιά, κάποια καταστήματα έβαλαν… σάκους με άμμο στην είσοδο, κάποιες πολυκατοικίες αναζήτησαν πρόχειρα φράγματα!

Βεβαίως, σε μια ώρα το ποτάμι είχε αδειάσει, αλλά ακόμα μια φορά απεδείχθη ότι η Ελλάδα πάσχει σοβαρά στον τομέα των υποδομών! Οι πόλεις, τα μεγάλα αστικά κέντρα, χτίστηκαν για να αντέξουν το βάρος μέχρις ενός αριθμού κατοικιών και πληθυσμού. Δεν φτιάχτηκαν η Αθήνα και τα πέριξ για πέντε και πλέον εκατομμύρια κατοίκου! Συνεπώς, δεν επαρκούν οι υπόνομοι, δεν επαρκούν τα φρεάτια, δεν επαρκεί το δίκτυο.

Είναι σαν να γεμίσεις μια κατσαρόλα νερό μέχρι επάνω και να τη βάλεις στη φωτιά. Με το που θα βράσει, το νερό θα αρχίσει να χύνεται! Αυτό συμβαίνει στις πόλεις μας. Τα «έργα» είναι πλατείες, παρκάκια, παιδικές χαρές, άντε και κάνα γήπεδο (εκτός από τον Πειραιά, όπου δεν υπάρχει χώρος).

Εργα μεγάλα, υποδομής, δεν γίνονται! Αφενός διότι χρειάζονται πλέον τεράστια ποσά και αφετέρου επειδή θα χρειαστεί πολύς χρόνος και θα πρέπει να κλείσουν κάποιοι δρόμοι επί μακρόν, με συνέπεια τη δημιουργία ακόμα μεγαλυτέρων προβλημάτων στο κυκλοφοριακό.

Βλέπετε, είχαμε τα ποτάμια μας, με τους παραποτάμους και τα ρέματα, που έβγαζαν το νερό στη θάλασσα. Σιγά σιγά τα κλείσαμε όλα και τα κάναμε είτε λεωφόρους είτε… σπίτια! Δηλαδή, αντί, μεγαλώνοντας τις πόλεις, να μεριμνούμε για περισσότερα και μεγαλύτερα έργα υποδομής, εμείς μπαζώσαμε τους φυσικούς αγωγούς και τους αντικαθιστούσαμε με πήλινους σωλήνες που, φυσικά, δεν επαρκούσαν για τα νερά που διοχέτευαν τα ποτάμια και τα ρέματα στη θάλασσα. Ετσι, από τα μέσα του ‘70 άρχισαν να παρατηρούνται τα μεγάλα πλημμυρικά φαινόμενα (Μπουρνάζι, Κοκκινιά) κυρίως σε μέρη όπου είχαν κλειστεί τα ρέματα και οι «σούδες».

Πώς να επαρκέσουν οι αποχετεύσεις και τα φρεάτια στον Πειραιά, στην Αθήνα, στο Φάληρο, που αναβλύζουν νερά και… ότι άλλο, και είναι τα φρεάτια σαν… γκέιζερ! Υποδομές, λοιπόν, υποδομές! Η Ελλάδα δεν έχει υποδομές. Και, φυσικά, όχι μόνο στην αποχέτευση, αλλά σε πολλούς, αποφασιστικούς και νευραλγικούς τομείς.

Η ΑΚΙΣ