Ακυρώθηκαν οι συμβάσεις με τις απευθείας αναθέσεις στη Singular Logic του Μανωλόπουλου

Ακυρώθηκε από την Ενιαία Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων (ΕΑΔΗΣΥ) η σύμβαση που είχε υπογράψει η Λίνα Μενδώνη με τον Σπύρο Μανωλόπουλο, της εταιρίας Singular Logic που διεξάγει τις εκλογές, με την οποία του παραχωρούσε σκανδαλωδώς τα 27 πιο σημαντικά πωλητήρια αρχαιολογικών χώρων και μουσείων της χώρας μας, αντί του ευτελούς ποσού των 50.600 ευρώ τον μήνα (για όλα) μαζί με ένα 2% επί των πωλήσεων. Και, μάλιστα, η παραχώρηση ήταν για έξι έτη με δικαίωμα ανανέωσης για επιπλέον έξι.

• Από τη Μαρία Παναγιώτου

Το σκεπτικό της απόφασης της ΕΑΔΗΣΥ, σύμφωνα με τις πληροφορίες της «κυριακάτικης δημοκρατίας», αποκαλύπτει με ακρίβεια τη μεθόδευση που επιχειρήθηκε, προκειμένου να ξεπουληθούν (κυριολεκτικά) στον Σπύρο Μανωλόπουλο τα πωλητήρια, όπως εξάλλου είχε αποκαλύψει η εφημερίδα μας από τον περασμένο Σεπτέμβριο.

Η απόφαση της ΕΑΔΗΣΥ αποδεικνύει επιπλέον ότι η συναλλαγή με την εταιρία Ελληνική Αναμνηστικά Α.Ε., που ίδρυσε ο Μανωλόπουλος ειδικώς για τα πωλητήρια, έγινε όχι απλά κάτω από το τραπέζι αλλά με παράκαμψη της ελληνικής και ενωσιακής νομοθεσίας. Τα ερωτήματα, φυσικά, γι’ αυτή τη συναλλαγή, που πλέον είναι άκυρη, πολλαπλασιάζονται, καθώς αποκαλύπτονται σταδιακά όλες οι διαστάσεις της αλλά και επιτείνονται, αφού επιχειρήθηκε να αναλάβει με ύποπτο τρόπο, ο επιχειρηματίας που διεξάγει της ελληνικές εκλογές, άλλη μία πολύτιμη πίτα του Ελληνικού Δημοσίου από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Το μεγάλο κόλπο!

Την προσφυγή στην ενιαία Αρχή έκανε -και δικαίως- η εταιρία ΟΡΜΗΝΙΑ Ι.Κ.Ε., καθώς ο διαγωνισμός στην πραγματικότητα δεν δημοσιεύτηκε όπως έπρεπε, κι έτσι δεν μπόρεσε να λάβει μέρος. Πώς συνέβη αυτό; Ο Οργανισμός Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων (ΟΔΑΠ), δηλαδή το Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου του υπουργείου που προκήρυξε τον διαγωνισμό, δεν το έκανε με βάση τη σχετική νομοθεσία αλλά με βάση ένα Προεδρικό Διάταγμα του 1979 (!).

«Ο λόγος της προσφυγής συνίσταται στο ότι, κατά την άποψή μας, η διαδικασία εκμίσθωσης των πωλητηρίων συνιστά σύμβαση παραχώρησης υπηρεσιών που διέπεται από τις διατάξεις του ν. 4413/2016 και της Οδηγίας 2014/23/Ε.Ε. Συνέπεια του ως άνω χαρακτηρισμού είναι η υποχρέωση τήρησης συγκεκριμένων υποχρεώσεων δημοσιότητας. Ο ΟΔΑΠ δημοπράτησε τη σύμβαση ως κοινή σύμβαση εκμίσθωσης, με αποτέλεσμα να μην τηρηθούν οι ως άνω διατυπώσεις δημοσιότητας.

Αποτέλεσμα αυτού ήταν να μη λάβουμε εγκαίρως γνώση του διαγωνισμού και να μην μπορέσουμε να προετοιμαστούμε για την υποβολή προσφοράς». Αυτό είχε απαντήσει στην «κυριακάτικη δημοκρατία», η δικηγορική εταιρία «Ευάγγελος Χατζηγιαννάκης», που υποστήριξε την υπόθεση της ΟΡΜΗΝΙΑ Ι.Κ.Ε., στις αρχές Οκτωβρίου, δηλαδή λίγο πριν συζητηθεί η προσφυγή. Κι αυτό τελικά διαπίστωσε η απόφαση της ενιαίας Αρχής.

Με λίγα λόγια: Ο ΟΔΑΠ, δηλαδή το υπουργείο Πολιτισμού, δημοπράτησε τα πωλητήρια ως σύμβαση εκμίσθωσης, άρα με βάση ένα Προεδρικό Διάταγμα του 1979 (715/1979) κι όχι με βάση τις ρυθμίσεις περί συμβάσεων παραχώρησης υπηρεσιών του ν. 4413/2016. Τι διαφορά έκανε αυτό; Με βάση το Προεδρικό Διάταγμα μία διακήρυξη πρέπει να δημοσιεύεται στη Διαύγεια και στην ηλεκτρονική σελίδα του ΟΔΑΠ. Με βάση τον ν. 4413/2016, όμως, δημοσιεύεται στο Κεντρικό Ηλεκτρονικό Μητρώο Δημοσίων Συμβάσεων (ΚΗΜΔΗΣ), το οποίο παρακολουθούν όλες οι εταιρίες που επιθυμούν να λάβουν μέρος σε διαγωνισμούς αλλά και στην επίσημη εφημερίδα της Ε.Ε. Και κάπως έτσι πήρε μέρος μόνο η εταιρία του Σπύρου Μανωλόπουλου.

Επιπλέον, αξίζει να τονίσουμε ότι οι ρυθμίσεις του ν. 4413/2016 επιβάλλουν την αναγραφή της εκτιμώμενης αξίας της σύμβασης που θα ανατεθεί, κάτι που δεν είναι απαραίτητο όταν ο διαγωνισμός προκηρύσσεται με βάση το συγκεκριμένο Προεδρικό Διάταγμα.

Οπως επιβεβαίωσε τώρα και η ΕΑΔΗΣΥ, ο συγκεκριμένος διαγωνισμός συνιστά σύμβαση παραχώρησης υπηρεσιών κι όχι απλά εκμίσθωσης κάποιου χώρου, καθώς μέσα στα πωλητήρια θα παρέχονται… προφανώς και υπηρεσίες. Οπότε θα έπρεπε να είχε προκηρυχθεί με βάση τον ν. 4413/2016 κι όχι το Προεδρικό Διάταγμα του ’79. Ως εκ τούτου δέχτηκε την προσφυγή και ακύρωσε τόσο τη διακήρυξη όσο και την απόφαση κατακύρωσης της σύμβασης αλλά και την ίδια τη σύμβαση.

Στην πραγματικότητα, λοιπόν, το υπουργείο Πολιτισμού επιχείρησε να παραχωρήσει στον κ. Μανωλόπουλο τους πλέον σημαντικούς χώρους μέσα στα μουσεία και στους αρχαιολογικούς χώρους μας, περίπου σαν να επρόκειτο… για απευθείας ανάθεση.

Και η ιστορία αυτή θα συνεχίζει να μας κοστίζει. Το υπουργείο έχει ήδη εγκρίνει 266.107,34 ευρώ «για την επείγουσα παροχή βοηθητικών υπηρεσιών εξυπηρέτησης πελατών σε πωλητήρια του ΟΔΑΠ», προκειμένου να λειτουργήσουν τα πωλητήρια μέχρι το τέλος του έτους, λόγω της προσφυγής. Ποιος άραγε θα πάρει και αυτό το ποσό;

Ακυρος και ο διαγωνισμός για τουαλέτες και lockers!

Εκτός από την υπόθεση των πωλητηρίων, η ΕΑΔΗΣΥ κλήθηκε να κρίνει ομοίως και τον διαγωνισμό για τις τουαλέτες, τους χώρους φύλαξης (lockers) και τα συστήματα ελέγχου εισόδου σε διάφορους αρχαιολογικούς χώρους, όπως η Ακρόπολη και η Αρχαία Αγορά, που δόθηκαν στην εταιρία PUBLIC SHINE FACILITY MANAGEMENT Α.Ε., για 2.258 ευρώ τον μήνα, πλέον ποσοστού 2% επί των μηναίων εσόδων για έξι έτη με δυνατότητα παράτασης άλλα έξι. Η συγκεκριμένη εταιρία μάλιστα, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συστάθηκε μόλις τον Νοέμβριο του 2025 και χωρίς καμία εμπειρία κατάφερε να κερδίσει τον διαγωνισμό.

Πώς τα κατάφερε, όπως αποκαλύπτει η απόφαση της ΕΑΔΗΣΥ; Με το ίδιο κόλπο. Ο διαγωνισμός προκηρύχθηκε με βάση το Προεδρικό Διάταγμα του 1979, «περί τρόπου ενέργειας υπό των ΝΠΔΔ προμηθειών, μισθώσεων και εκμισθώσεων εν γένει, αγορών ή εκποιήσεων ακινήτων, εκποιήσεων κινητών πραγμάτων, ως και εκτελέσεως εργασιών» κι όχι με τη νομοθεσία περί παραχώρησης υπηρεσίας. Η ενιαία Αρχή δικαίωσε και σε αυτή την περίπτωση την εταιρία «3C + P Τεχνική Ιδιωτική Κεφαλαιουχική Εταιρεία», η οποία προσέφυγε, καθώς αντίστοιχα δεν κατάφερε να πάρει μέρος στον διαγωνισμό, ο οποίος πλέον έχει κριθεί άκυρος.