«Το χειρότερο πρόβλημα για μια παράταξη είναι οι ελάχιστοι και οι μέτριοι που πιστεύουν ότι είναι αδικημένοι» μου έλεγε παλαιός, έμπειρος πολιτικός, ο οποίος σήμερα παρακολουθεί -από μακριά- τα τεκταινόμενα.
Βλέπω, λοιπόν, τον τελευταίο καιρό κάποιους «αδικημένους» να επιτίθενται στην παράταξη που τους ανέδειξε, αγνοώντας ότι σε μια δημοκρατία ο λαός είναι εκείνος που σε στέλνει στη Βουλή ή στο… σπίτι σου!
Πόσοι, όμως, αποδέχονται το «ως εδώ ήταν», το «τόσες φορές μαυρίστηκες» και τα άλλα, που έπονται της αποτυχίας στις εκλογικές αναμετρήσεις; Μόνο η Μελίνα είχε το θάρρος -επειδή ήξερε τι θα πει σκηνή και σανίδι- να πει στον Ανδρέα το περίφημο «Πρόεδρε, δεν αρέσουμε πλέον», όταν το ΠΑΣΟΚ έχασε σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις απέναντι στη Ν.Δ. του Κώστα Μητσοτάκη.
Ναι, τότε το ΠΑΣΟΚ «δεν άρεσε», όπως σήμερα «δεν αρέσουν» τόσοι και τόσοι πολιτικοί, που πέρασαν από τη Βουλή και τα υπουργεία, αλλά απέτυχαν να επανεκλεγούν και, παρά τις προσπάθειές τους, δεν κατάφεραν να επιστρέψουν στο Κοινοβούλιο, στο οποίο -κατά την άποψή τους- «ανήκουν δικαιωματικά».
Είναι οι «εγώ ήμουν καλύτερος», οι «εμένα με έφαγαν τα συμφέροντα», οι «κι εγώ θα κατέβω με άλλο κόμμα και θα σας δείξω» και διάφοροι άλλοι, που επειδή έτυχε ή βρέθηκαν στην κατάλληλη θέση, όταν περνούσε το κύμα και «τους έβγαλε στην ξέρα», νομίζουν ότι η ψήφος είναι το πλοίο που περνάει από το ξερονήσι στο οποίο έχουν ναυαγήσει και θα τους μεταφέρει στη Γη της Επαγγελίας.Λες και ο κόσμος δεν έχει μάτια, λες και ο κόσμος θα πει «εσένα θέλουμε» σε εκείνους που τους έχει ήδη ξεχάσει.
Μεγάλη υπόθεση το να «αρέσεις» για πολλά χρόνια. Μεταξύ μας, θα έπρεπε να υπάρχει ένα όριο στις τετραετίες, άντε, μέχρι τέσσερις! Δηλαδή δεκαέξι χρόνια βουλευτής (ίσως και υπουργός). Μετά να πας, κύριε, να απολαύσεις τη σύνταξή σου (αν έχεις περάσει τα 67) ή να επιστρέψεις στην εργασία σου, μέχρι να πάρεις τη βουλευτική σύνταξη και να χαρείς τα εγγόνια σου. Μπορείς, επίσης, να συνεχίσεις να εργάζεσαι, αν έχεις επάγγελμα, όσο θέλεις. Αλλά να μην έχεις πλέον σχέση με την ενεργό πολιτική, να αφήσεις τη θέση σου στο νέο αίμα. Βέβαια, κάποιοι παλαιοί έχουν έτοιμους ήδη τους γιους ή τις θυγατέρες τους, στους οποίους επιθυμούν να περάσουν προίκα τους ψηφοφόρους τους, κάτι που στην πατρίδα μας συμβαίνει συχνά.
Αυτή, όμως, τη μανία της θεσιθηρίας, τη συνεχή επιθυμία να βρίσκεσαι στα έδρανα του Κοινοβουλίου όταν έχεις αποτύχει μια, δυο, ίσως και τρεις φορές, δεν την καταλαβαίνω. Οχι άλλους «αδικημένους» και «παραπονεμένους». Τους βαρεθήκαμε…
Από τη στήλη «Ακίς» της «Δημοκρατίας»
