Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι οι ίδιες οι κινητοποιήσεις. Το πιο σοβαρό είναι η αδυναμία του κυβερνητικού επιτελείου να διαβάσει το συνολικό μήνυμα. Διότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο αγροτικό, ούτε μόνο κλαδικό, αλλά βαθιά πολιτικό
• Αν και χθες το απόγευμα φάνηκε να ανοίγει -για την ερχόμενη εβδομάδα- μια χαραμάδα διαλόγου, οι τελευταίες κινητοποιήσεις, με αιχμή το αγροτικό μέτωπο και με φόντο τα διαρκώς πολλαπλασιαζόμενα κοινωνικά ρήγματα, έχουν αποκαλύψει ξανά το ίδιο μοτίβο εξουσίας. Δηλαδή, μια κυβέρνηση η οποία όχι μόνο δεν προλαβαίνει τις εξελίξεις, αλλά ούτε αφουγκράζεται τα αιτήματα και, όταν πιεστεί, αντιδρά σπασμωδικά. Οπως το θηρίο που αιφνιδιάζεται στο σκοτάδι και ξεχύνεται άναρχα, έτσι και το Μέγαρο Μαξίμου δείχνει να κινείται χωρίς σχέδιο, χωρίς αφήγημα και κυρίως χωρίς πολιτική ενσυναίσθηση…
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Οι εξελίξεις γύρω από τους αγρότες δεν προέκυψαν εν κενώ. Είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς περιόδου συσσώρευσης αδιεξόδων: κόστη παραγωγής που δεν βγαίνουν, επιδοτήσεις που καθυστερούν ή απομειώνονται, ενεργειακή ασφυξία, αβεβαιότητα για το αύριο. Χθες ήταν οι μεταφορές, προχθές η υγεία και η παιδεία, αύριο κάποιος άλλος κλάδος. Ηδη οι ιδιοκτήτες ταξί προανήγγειλαν αλλεπάλληλες απεργίες. Τα κοινωνικά μέτωπα δεν ανοίγουν τυχαία. Ανοίγουν όταν η πολιτική αδυνατεί να λειτουργήσει προληπτικά και καταφεύγει στην επικοινωνία ως υποκατάστατο της λύσης, κάτι που κάνει κατά σύστημα εδώ και σχεδόν μια επταετία ο κ. Μητσοτάκης…
• Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η κυβέρνηση επιλέγει τη γνώριμη τακτική. Στην αρχή υποτιμά, στη συνέχεια ανεβάζει τους τόνους, απειλεί και λοιδορεί, κατόπιν προβαίνει σε βεβιασμένες ανακοινώσεις και, τέλος, αναγκάζεται σε υπαναχωρήσεις, βλέποντας ότι έχει σπάσει τα δικά της μούτρα. Η εικόνα αυτή -αν μη τι άλλο- δεν παραπέμπει σε σοβαρή διακυβέρνηση…
• Το πιο ανησυχητικό στοιχείο, ωστόσο, δεν είναι οι ίδιες οι κινητοποιήσεις. Αυτές αποτελούν φυσιολογική έκφραση μιας κοινωνίας που πιέζεται και που αποτελεί εδώ και καιρό καζάνι το οποίο βράζει. Το πιο σοβαρό είναι η αδυναμία του κυβερνητικού επιτελείου να διαβάσει το συνολικό μήνυμα. Διότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο αγροτικό, ούτε μόνο κλαδικό, αλλά βαθιά πολιτικό. Κι έχει να κάνει με την αίσθηση που έχει μετατραπεί σε βεβαιότητα ότι το κόστος των κρίσεων επιμερίζεται άνισα, ότι κάποιοι καλούνται διαρκώς να «βάλουν πλάτη», ενώ άλλοι μένουν στο απυρόβλητο.
• Σε αυτό το κλίμα, οι σπασμωδικές αντιδράσεις δεν λύνουν προβλήματα, τα διογκώνουν. Κάθε καθυστερημένη παραδοχή, κάθε μισή υποχώρηση, κάθε αυστηρή δήλωση που αναιρείται την επόμενη ημέρα τροφοδοτεί την καχυποψία και ενισχύει περαιτέρω την κοινωνική δυσπιστία. Το θηρίο, όταν ξεχύνεται, μπορεί να προκαλέσει φόβο, αλλά αποκαλύπτει ταυτόχρονα και την αδυναμία του. Αυτό συμβαίνει και τώρα…
• Αν κάτι δείχνουν επίσης οι τελευταίες ημέρες, είναι ότι η κυβέρνηση έχει χάσει πλέον και την πολυτέλεια του χρόνου. Τα κοινωνικά μέτωπα δεν πρόκειται να κλείσουν ούτε με επικοινωνιακές πιρουέτες ούτε με αποσπασματικές και ημιτελείς παροχές που λειτουργούν ως μπαλώματα. Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, η πιο καθαρή προτεραιότητα δεν μπορεί παρά να είναι η παραδοχή ότι η κοινωνία έχει φτάσει στα όριά της. Την αντέχει ο κ. Μητσοτάκης;
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
