Η δεύτερη δικογραφία Κοβέσι δεν απειλεί απλώς πρόσωπα. Αποκαλύπτει, σε ακόμα μεγαλύτερη κλίμακα, ένα ολόκληρο μοντέλο άσκησης εξουσίας που βασίστηκε στην κομματική προστασία, στη σιωπή και τη θεσμική ασυλία. Ενα μοντέλο που αγγίζει τον κομματικό πυρήνα της Ν.Δ. και τις δομές της
• Η υπόθεση της δεύτερης δικογραφίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν αποτελεί απλώς ακόμη μία δικαστική εξέλιξη. Οπως προκύπτει τόσο από το παρασκήνιο που τη συνοδεύει όσο και από τη συγκυρία μέσα στην οποία εξελίσσεται το ζήτημα της διαβίβασής της από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία προς την ελληνική Βουλή, προσλαμβάνει ευρύτερες προεκτάσεις, που υπερβαίνουν τα όρια της τυπικής ποινικής διερεύνησης…
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Σε αντίθεση με την πρώτη δικογραφία, η οποία επικεντρώθηκε σε συγκεκριμένες υπουργικές αποφάσεις και εντάχθηκε σχετικά γρήγορα στο γνώριμο -και ασφαλές για το πολιτικό σύστημα- πλαίσιο της κοινοβουλευτικής διαχείρισης, η δεύτερη δικογραφία είναι σαφές ότι αλλάζει πίστα. Δεν αφορά μόνο επιμέρους χειρισμούς. Και πέρα από τις ποινικές εμπλοκές, δεν περιορίζεται σε λάθη, παραλείψεις ή «αστοχίες», αλλά φωτίζει τον ίδιο τον τρόπο λειτουργίας των μηχανισμών του «επιτελικού κράτους».
• Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η εμφανής αγωνία -και οι παρασκηνιακές προσπάθειες- του Μεγάρου Μαξίμου να περιοριστεί όσο το δυνατόν περισσότερο ο αριθμός των «γαλάζιων» στελεχών που εμπλέκονται, προκειμένου να μη διαταραχτεί η «δεδηλωμένη» της κυβέρνησης στη Βουλή, συνιστά έναν στρουθοκαμηλισμό πρώτου μεγέθους. Πρόκειται για μια επιλογή διαχείρισης που δεν απαντά στο πρόβλημα, αλλά επιχειρεί να το συγκαλύψει και να το ξεπεράσει.
• Ηδη, σε σύγκριση με την περασμένη άνοιξη -όταν δρομολογήθηκε η διαβίβαση της πρώτης δικογραφίας-, το κλίμα έχει επιβαρυνθεί αισθητά. Το πολιτικό περιβάλλον έχει αλλάξει δραματικά επί τα χείρω για τον κ. Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του, με τη φθορά να είναι πλέον ορατή και συσσωρευτική.
• Η δεύτερη δικογραφία Κοβέσι δεν απειλεί απλώς πρόσωπα. Η έρευνα, εκ των πραγμάτων, δεν περιορίζεται σε μεμονωμένα φαινόμενα ούτε εξαντλείται στο ζήτημα της «ατομικής ευθύνης». Δεν είναι μόνο ο όγκος του υλικού που έχει συγκεντρωθεί, με αφετηρία τις νόμιμες επισυνδέσεις, αλλά κυρίως η συνολική ακτινογραφία που αναδύεται μέσα από αυτά τα στοιχεία…
• Αποκαλύπτεται, σε ακόμα μεγαλύτερη κλίμακα, ένα ολόκληρο μοντέλο άσκησης εξουσίας που βασίστηκε στην κομματική προστασία, στη σιωπή και τη θεσμική ασυλία. Ενα μοντέλο που αγγίζει τον κομματικό πυρήνα της Ν.Δ. και τις δομές της. Στο Μέγαρο Μαξίμου μπορεί να καλλιεργείται η εκτίμηση ότι, αν οι ποινικές σκιές περιοριστούν τελικά σε λίγους, η κυβέρνηση θα περάσει τον σκόπελο. Ομως ο ύφαλος των πολιτικών παρενεργειών αυτή τη φορά δείχνει πιο βαθύς και πιο επικίνδυνος!
• Με τη χώρα να έχει ήδη εισέλθει σε προεκλογική τροχιά -ακόμη κι αν οι κάλπες στηθούν τον επόμενο χρόνο- η διαχείριση της δεύτερης δικογραφίας με τα κλασικά επικοινωνιακά τερτίπια του συστήματος Μητσοτάκη μοιάζει καταδικασμένη εκ των προτέρων. Μάλιστα, ακόμη κι αν επιχειρηθεί η καθυστέρηση της διαβίβασής της, όσο αυτή πλησιάζει χρονικά στις εκλογές τόσο οι οσμές από τη σήψη και την κλεπτοκρατία θα αναδίνονται εντονότερες και πιο πνιγηρές. Και ίσως τότε -όσο παράδοξο κι αν ακούγεται- το ποινικό σκέλος να μην είναι καν το κυρίαρχο μπροστά στη γενικότερη δυσωδία…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
