Οσο κυλούν οι μέρες και οι εβδομάδες χωρίς να πράττει εντελώς τίποτα, παραμένοντας ουραγός και θεατής, το αδιέξοδό του θα μεγαλώνει
• Δεν είναι μυστικό -ούτε κοινό μυστικό, αλλά γνωστό τοις πάσι- ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης βλέπει τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή ως μια ευκαιρία, ίσως και ανέλπιστη, να σταθεροποιήσει τη θέση του και να ξεπεράσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σε όλα τα μέτωπα, εσωτερικά και εξωτερικά.
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Αλλωστε, οι μεγάλες κρίσεις λειτουργούν κατά κανόνα συσπειρωτικά για την εκάστοτε κυβέρνηση: μειώνουν τις πολιτικές εντάσεις, αποδυναμώνουν τις αμφισβητήσεις και περιορίζουν τις φυγόκεντρες τάσεις. Αυτός είναι ο κανόνας. Υπάρχει όμως μια σταθερή προϋπόθεση: οι ηγέτες που βρίσκονται στη δίνη τέτοιων κρίσεων πρέπει να παίρνουν πρωτοβουλίες – και μάλιστα σωστές. Να αναδεικνύουν όχι μόνο τις επικοινωνιακές, αλλά τις ουσιαστικές ικανότητές τους.
• Αλλο είναι να κερδίζει κανείς χρόνο, να μεταθέτει προς τα πίσω τις εξελίξεις και άλλο είναι να κάνει αποφασιστικά βήματα για να υπερβεί -στον βαθμό που του αναλογεί- την κρίση και να λύσει τα προβλήματα που ξεπηδούν.
• Μια ανάλογη κατάσταση υπήρξε και στην περίοδο της πανδημίας, από την οποία η κυβέρνηση βγήκε -ομολογουμένως- με κέρδη και όχι ζημιά. Με τη διαφορά ότι τότε βρισκόταν ακόμη στην αρχή της πρώτης θητείας της, ήταν άφθαρτη και η πίστωση χρόνου που διέθετε ήταν τεράστια.
• Σήμερα, οι πολλαπλές εστίες κρίσεων που αντιμετωπίζει η χώρα εδώ και καιρό, σε συνδυασμό με τη μείζονα διεθνή κρίση του πολέμου, διαφοροποιούν ριζικά το σκηνικό. Η κρίση στη Μέση Ανατολή δεν «σβήνει» τα εσωτερικά, αλλά τα μεγεθύνει αν δεν υπάρξει ουσιαστική διαχείριση. Και συμπληρώνοντας ήδη την τρίτη εβδομάδα αυτής της νέας πραγματικότητας, διαπιστώνεται ολοένα και πιο καθαρά το έλλειμμα ηγετικότητας που χαρακτηρίζει τον κ. Μητσοτάκη: δεν έχει αναλάβει καμία πρωτοβουλία, δεν έχει τολμήσει καμία κίνηση ή παρέμβαση – εντός και εκτός των τειχών.
• Για τον κ. Μητσοτάκη αυτή η κρίση τείνει να αποδειχθεί όχι ευκαιρία, αλλά τα αποκαλυπτήρια των μεγάλων αδυναμιών και των επιφάσεων με τις οποίες τις συγκαλύπτει. Γι’ αυτό και εν τέλει μοιάζει εγκλωβισμένος. Οσο κυλούν οι μέρες και οι εβδομάδες χωρίς να πράττει εντελώς τίποτα, παραμένοντας ουραγός και θεατής, το αδιέξοδό του θα μεγαλώνει.
• Κάπως έτσι, ακόμη και η «συζήτηση» περί πιθανών εκλογών -που ξεκίνησε από την επομένη κιόλας της επίθεσης στο Ιράν- γυρίζει μπούμερανγκ: αντί να είναι «όπλο» για να κεφαλαιοποιήσει τη σταθερότητα, γίνεται παγίδα. είναι πλέον μια παγίδα. Αν πάει σε εκλογές χωρίς να δείξει ηγετικότητα στη κρίση, κινδυνεύει να γίνει ο «Ναπολέων» που πήγε για θρίαμβο, αλλά βρήκε λάσπη, Πρώσους (δηλαδή εσωτερική/εξωτερική φθορά) και ήττα. Και είναι ορατός ο κίνδυνος, έστω και χωρίς ισχυρό αντίπαλο απέναντί του, να μετατραπεί η αλαζονική πορεία προς μια «νέα νίκη» σε βατερλό – μη υπολογίζοντας τη λασποβροχή στο μέτωπο.
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»