Η ηγεσία κρατάει τους (περισσότερους) βουλευτές με τα «άπλυτά» τους, οι βουλευτές συντηρούν την ηγεσία με τη σιωπή και την ανοχή τους
• Εν όψει της συνεδρίασης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ. την Πέμπτη, γράφαμε χθες ότι οι περισσότεροι κυβερνητικοί βουλευτές έχουν αποδειχθεί άβουλοι και μοιραίοι, χωρίς τη δύναμη να πουν ένα σαφές και καθαρό «ως εδώ» στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Είναι όμως αυτή η μοναδική εξήγηση; Ή μήπως υπάρχει κάτι πολύ σοβαρότερο και βαθύτερο πίσω από την πρωτοφανή αυτή στάση;
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Καταρχάς, είναι προφανείς οι διαφορές σε σχέση με το παρελθόν. Ακόμα και σε λιγότερο κρίσιμες στιγμές για τη Ν.Δ., εντός του κόμματος υπήρχε πάντα μια ορατή κινητικότητα, ένας εσωτερικός διάλογος -συχνά έντονος και σκληρός- που μετέφερε τις αγωνίες, τις ενστάσεις και τα διλήμματα για την πορεία και το μέλλον του χώρου.
• Σήμερα, αυτή η κινητικότητα έχει εξαφανιστεί εντελώς. Επικρατούν ασυνήθιστη αφωνία και παθητικότητα. Δεν πρόκειται, όμως, για άγνοια του κλίματος που επικρατεί στην κοινωνία. Οι βουλευτές δεν είναι αποκομμένοι. Αντιθέτως, το αφουγκράζονται – και με το παραπάνω.
• Ούτε πρόκειται για τυφλή «νομιμοφροσύνη» απέναντι στην ηγεσία. Στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις και τις μικρές παρέες τα λόγια που ακούγονται είναι συχνά σκληρά, πικρά και όχι σπάνια ακραία. Το μένος και η απογοήτευση υπάρχουν. Απλώς δεν εκφράζονται δημοσίως…
• Η ωμή αλήθεια είναι άλλη. Και έχει να κάνει με τα «πεπραγμένα» των ίδιων των «γαλάζιων» βουλευτών κατά τη διάρκεια αυτής της επταετούς διακυβέρνησης. Πεπραγμένα διάφορων μορφών και βαρύτητας -οικονομικά, θεσμικά, πελατειακά, προσωπικά- τα οποία για τους περισσότερους λειτουργούν ως ισχυρότατο εργαλείο πίεσης, χειραγώγησης και, σε ορισμένες περιπτώσεις, καθαρού εκβιασμού από το Μέγαρο Μαξίμου.
• Δεν χρειάζεται να είναι κανείς συνωμοσιολόγος για να αντιληφθεί ότι ένας βουλευτής που έχει «καεί» σε μια σκανδαλώδη ανάθεση, σε μια προκλητική παρέμβαση ή σε μια προσωπική υπόθεση, γίνεται πολύ πιο εύκολα «πεθαμένος» πολιτικά. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν πρέπει να υποτιμάται και ο ρόλος του Predator, καθώς μάλιστα μέχρι σήμερα δεν γνωρίζουμε -και ίσως αργήσουμε πολύ ακόμα να μάθουμε- το πραγματικό εύρος των παρακολουθήσεων.
• Το μόνο βέβαιο είναι ότι το συγκεκριμένο λογισμικό χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα εναντίον πολιτικών προσώπων -υπουργών, βουλευτών, στελεχών και κρατικών λειτουργών- ιδιαίτερα εντός του κυβερνώντος κόμματος και σε όλα τα επίπεδά του. Και η συστηματική αυτή δυνατότητα ελέγχου και εκ των υστέρων απειλής λειτουργεί αποτρεπτικά από μόνη της, ακόμα και χωρίς να χρειαστεί να χρησιμοποιηθεί…
• Ετσι, η σημερινή σιωπή δεν είναι απλώς έλλειψη θάρρους. Είναι το αποτέλεσμα ενός συστήματος αμοιβαίας ομηρίας. Η ηγεσία κρατάει τους (περισσότερους) βουλευτές με τα «άπλυτά» τους, οι βουλευτές συντηρούν την ηγεσία με τη σιωπή και την ανοχή τους. Και στο τέλος, εκτός από την ίδια την κυβερνητική παράταξη και γενικότερα την πολιτική, χαμένη βγαίνει και η χώρα ολόκληρη…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
