Και κάπου ανάμεσα, ο πολίτης κοιτάει το τοπίο και αναστενάζει, καθώς η καθημερινότητα συνεχίζεται: ακρίβεια, ενοίκια, μισθοί, διαφθορά, αναξιοκρατία, έκπτωση αρχών και αξιών. Τα ίδια που συζητούνταν και πριν από το συνέδριο θα συζητιούνται και μετά…
• Πώς αποτυπώνεται, άραγε, η επόμενη ημέρα του συνεδρίου της Ν.Δ.; Αφού πέτυχε τις μικροκομματικές του επιδιώξεις, εντός και εκτός των «γαλάζιων» τειχών, ο Κυριάκος Μητσοτάκης φόρεσε το πιο θεσμικό του προσωπείο και με ύφος «εγώ ξέρω, εσείς υπακούτε» έβαλε τελεία και παύλα: εκλογές το 2027. Το είπε καθαρά, το επανέλαβε, το τόνισε, για να μην υπάρχει καμία παρανόηση…
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Είναι βέβαια ο ίδιος που μέχρι πριν από λίγες μέρες έπαιζε σιβυλλικά παιχνίδια, ψιθύριζε στους βουλευτές του ότι οι εκλογές θα γίνουν «μετά τη ΔΕΘ» και άφηνε να κυκλοφορούν «διαρροές» και δημοσιεύματα για πιθανές ημερομηνίες στα τέλη Σεπτεμβρίου…
• Στην πραγματικότητα, ο κ. Μητσοτάκης παίζει τη μικροπολιτική κολοκυθιά με μαεστρία. Κρατώντας υπουργούς, βουλευτές, στελέχη και δελφίνους σε αναμμένα κάρβουνα και ελέγχοντας απόλυτα το timing, μετατρέπει την πολυδιαφημισμένη «σταθερότητα» σε εργαλείο ωμής αποσταθεροποίησης των πάντων γύρω του. Κρατάει το «πότε εκλογές» σαν δαμόκλειο σπάθη πάνω από το κεφάλι όλων, για να υπενθυμίζει διαρκώς ποιος είναι ο αρχηγός και ποιος αποφασίζει.
• Και επί του παρόντος η απειλή έκανε τη δουλειά της στην εντέλεια: το συνέδριο μετατράπηκε σε μια άψογη, ήσυχη «σούπα» χωρίς σοβαρές γκρίνιες, χωρίς επικίνδυνες αμφισβητήσεις, χωρίς ίχνος πραγματικής εσωκομματικής ζωής. Αποστολή εξετελέσθη με επιτυχία. Στο «γαλάζιο» στρατόπεδο επικρατεί τώρα μια σχετική ανακούφιση. Δεν θα χρειαστεί καλοκαιρινή εκλογική καμπάνια με 40 βαθμούς. Ομως κάτω από την επιφάνεια σιγοβράζει μια μουδιασμένη ένταση. Τα στελέχη ξέρουν καλά ότι η μακρόχρονη αναμονή φέρνει κόπωση και μια επικίνδυνη στασιμότητα, ενώ η κυβερνητική φθορά συνεχίζει να τρέχει σιωπηλά και αμείλικτα.
• Και στην αντιπολίτευση; Ενώ όλοι προσπαθούσαν να κρατήσουν καύσιμα για αργότερα, η απειλή των πρόωρων εκλογών τούς ανάγκασε να πατήσουν γκάζι. Τα κομματικά γεννητούρια επισπεύσθηκαν. Και μόλις η Μαρία Καρυστιανού έκανε την ανακοίνωσή της, ακολούθησε ασθμαίνοντας ο Αλέξης Τσίπρας, που τώρα θα πρέπει να εξηγήσει πως «η ώρα του θερισμού» δεν είναι τον Ιούνιο αλλά… τον Μάιο. Πιο έμπειρος και ψύχραιμος αποδεικνύεται ως προς αυτό ο Σαμαράς. Οπως και να ‘χει, όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά στην αντιπολίτευση παρακολουθούν το παιχνίδι του Μητσοτάκη χωρίς να μπορούν να του απαντήσουν με σαφή και αποτελεσματική στρατηγική.
• Και κάπως έτσι η Ελλάδα συνεχίζει να ταλαιπωρείται από μια κυβέρνηση που έχει χάσει προ πολλού τη νομιμοποίησή της, αλλά εξακολουθεί να επιβιώνει χάρη στις παλαιοκομματικές πιρουέτες και στην οδυνηρή ανεπάρκεια της αντιπολίτευσης. Μια κυβέρνηση που λέει «έχουμε δρόμο ακόμα» και μια αντιπολίτευση που ψάχνει ακόμα τον δικό της δρόμο.
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»