Κι όμως, ο ελληνικός αθλητισμός επιβιώνει. Οχι χάρη στο κράτος, αλλά παρά το κράτος. Επιβιώνει από την τσέπη του απλού γονιού, από τις θυσίες των αθλητών και των προπονητών, από χορηγίες ιδιωτών. Το κράτος απλώς… παρακολουθεί
• Στην καθιερωμένη κυριακάτικη ανάρτησή του ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν άντεξε να μην πανηγυρίσει. «Για πρώτη φορά έπειτα από δύο δεκαετίες», έγραψε περιχαρής, «η οικονομική στήριξη προς τις αθλητικές ομοσπονδίες φτάνει τα 31,3 εκατομμύρια ευρώ». Πρόσθεσε μάλιστα ότι φέτος δόθηκαν 4,2 εκατομμύρια περισσότερα από πέρυσι και ότι η χρηματοδότηση είναι «σχεδόν διπλάσια» από το 2019, χωρίς να προβεί σε περαιτέρω επεξηγήσεις. Πρόκειται όμως για την κλασική επικοινωνιακή εικονική πραγματικότητα…
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Ο πρωθυπουργός μιλάει για ένα μέρος της χρηματοδότησης (από τη φορολογία των κερδών του Στοιχήματος) και αποφεύγει επιμελώς να δώσει τη μεγάλη εικόνα. Γιατί, αν την έδινε, αντί για πανηγυρισμούς θα έπρεπε να παραδεχτεί την πικρή αλήθεια: ότι το ελληνικό κράτος εξακολουθεί να επενδύει ψίχουλα στον αθλητισμό σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη…
• Τα επίσημα στοιχεία της Eurostat είναι αμείλικτα. Η Ελλάδα βρίσκεται χρόνια τώρα στον πάτο της ευρωζώνης στις δημόσιες δαπάνες για αθλητισμό. Ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 0,4% του ΑΕΠ. Εμείς; Κινούμαστε γύρω στο 0,1% ή και λιγότερο στις καθαρές αθλητικές υπηρεσίες.
• Στην κορυφή βρίσκονται Ουγγαρία, Φινλανδία και Σουηδία με 0,7%, ενώ εκτός Ε.Ε. ξεχωρίζει η Ισλανδία με το εντυπωσιακό 1,5%. Και ουραγοί στις σχετικές επενδύσεις η Ιρλανδία και η Βουλγαρία με 0,1%. Η Ελλάδα κρατάει σταθερά θέση δίπλα τους…
• Για να φτάσουμε απλώς τον ευρωπαϊκό μέσο όρο θα έπρεπε να δίνει το κράτος πάνω από 900 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο. Αντί γι’ αυτό, ακόμα κι αν προσθέσουμε όλα τα κονδύλια -ομοσπονδίες, πόρους από στοίχημα, ΟΤΑ και ό,τι άλλο βαφτίζεται «αθλητική χρηματοδότηση»- το σύνολο δεν ξεπερνά τα 120-135 εκατομμύρια. Σταγόνα στον ωκεανό. Και τα λεφτά από το στοίχημα βοηθούν, κανείς δεν το αρνείται. Αλλά σε σχέση με τα ευρωπαϊκά μεγέθη είναι ψίχουλα.
• Παρά τους πρωθυπουργικούς πανηγυρισμούς, η σκληρή πραγματικότητα των αριθμών δείχνει ότι η απόσταση από την υπόλοιπη Ευρώπη είναι χαοτική. Κι όμως, ο ελληνικός αθλητισμός επιβιώνει. Οχι χάρη στο κράτος, αλλά παρά το κράτος. Επιβιώνει από την τσέπη του απλού γονιού, από τις θυσίες των αθλητών και των προπονητών, από χορηγίες ιδιωτών. Το κράτος απλώς… παρακολουθεί.
• Ακόμα χειρότερα είναι τα πράγματα αν δούμε την ευρύτερη εικόνα. Στις συνολικές δαπάνες για πολιτισμό, αθλητισμό και αναψυχή η Ελλάδα μαζί με την Ιταλία είναι επίσης στα τάρταρα της Ευρώπης με 0,7% του ΑΕΠ, όταν ο μέσος όρος της Ε.Ε. είναι 1,2%.
• Προς τι λοιπόν τα μεγάλα λόγια από τον κ. Μητσοτάκη και τα «ρεκόρ δύο δεκαετιών»; Είναι απλά επικοινωνιακά πυροτεχνήματα πίσω από τα οποία κρύβεται η ίδια, παλιά, θλιβερή ιστορία της χρόνιας υποχρηματοδότησης και της απόλυτης εγκατάλειψης του ερασιτεχνικού αθλητισμού.
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
